Bij Hamnet zijn contrasten de taal van de geschiedenis. Het leven wordt geconfronteerd met de dood, liefde ontmoet haat, en het ingebeelde loopt door de werkelijkheid. Aanwezigheid en afwezigheid echoën met gelijke intensiteit en raken wat er geleefd wordt en wat er in ons verborgen zit.
De moeder onthult in al haar rollen, beschermer, liefdevolle aanwezigheid, bron van vreugde en hoop, een rauwe, authentieke waarheid over de mensheid die we nog nooit eerder hebben gezien. De manier waarop zij leven in de wereld brengt voelt adembenemend, diep menselijk en rauw.
