Er zijn films, er is politiek, en er wordt over alles gesproken: NPR

Het grootste gesprek op het Internationale Filmfestival van Berlijn de afgelopen dagen ging niet over welke film de prestigieuze Gouden Beer-prijs mee naar huis zou nemen, maar over een opmerking op de openingsdag van de juryvoorzitter van het festival, de Duitse filmmaker Wim Wenders. Toen een verslaggever de jury vroeg naar mensenrechten en Gaza, antwoordde Wenders: “We moeten buiten de politiek blijven.”

Hij noemde filmmakers ‘het tegenwicht voor de politiek’. Tijdens het festival worden verschillende films vertoond uit het programma gehaalddaarbij verwijzend naar solidariteit met Palestina; auteur Arundhati Roy stopte vanwege wat zij ‘gewetenloze uitspraken’ van juryleden noemde; Kaouther Ben Hania, regisseur van de voor een Oscar genomineerde film De stem van Hind Rajab, weigerde een prijs in ontvangst te nemen op een gala georganiseerd door de Cinema for Peace Foundation.

Trisha Tuttle, festivalmanager, bracht een lange verklaring uit getiteld ‘On Speaking, Cinema and Politics’ schrijft: ‘We denken niet dat er op dit festival een filmmaker te zien is die zich niets aantrekt van wat er in deze wereld gebeurt en die niet de rechten, levens en het enorme lijden van mensen in Gaza en de Westelijke Jordaanoever, in de Democratische Republiek Congo, in Soedan, in Minneapolis, in een aantal angstaanjagende landen en in Oekraïne wegneemt.’

Ze schreef: “Kunstenaars zijn vrij om hun recht op vrije meningsuiting uit te oefenen op welke manier dan ook.”

Toch hebben meer dan 100 artiesten, waaronder Tilda Swinton, Javier Bardem en Adam McKay, ondertekende een open brief gepubliceerd in Zwart het veroordelen van de Berlinale wegens “het censureren van kunstenaars die zich verzetten tegen de voortdurende genocide van Israël op de Palestijnen in Gaza en de sleutelrol van de Duitse staat bij het mogelijk maken daarvan.”

(De Duitse regering verstrekt aanzienlijke financiële middelen voor het festival.)

In een interview met De Hollywood-verslaggeverTuttle zei dat ze de “pijn, woede en urgentie” achter de brief begreep, maar alle claims van censuur verwierp. “Het is niet waar dat we filmmakers het zwijgen opleggen. Het is niet waar dat onze programmeurs filmmakers intimideren. Integendeel, juist het tegenovergestelde”, zei ze.

In tegenstelling tot het zonovergoten Cannes of de charme van Locarno aan het meer, ontvouwt de Berlinale zich midden in de winter op de Potsdamer Platz in Berlijn, vlak voor het Sundance Film Festival. En sinds de oprichting in 1951 tijdens de Koude Oorlog heeft de Berlinale een reputatie opgebouwd als het meest openlijk politieke van de grote festivals, niet alleen vanwege de programmakeuzes, maar ook vanwege de geschiedenis van het omgaan met mondiale crises, zoals in 2023, toen het de Russische oorlog tegen Oekraïne en solidariteit betuigd met demonstranten Iran. Critici zeggen dat de Berlinale, ondanks dat ze zich over andere kwesties uitsprak, zich niet heeft uitgesproken over Gaza.

Tussendoor sprak de film op het festival voor zich. Het bestuur van dit jaar mengde het persoonlijke en het politieke en vertelde verhalen over het bruisende Lagos, het Australië van de jaren dertig en de familietradities in Guinee-Bissau.

Ik was er überhaupt. Deze verhalen vielen op.

Roos

De beste film die ik in de competitie van het festival zag, was er een die ik niet had verwacht. Het zwart-wit-periodestuk van Markus Schleinzer en Alexander Brom is heel serieus en heel Duits, maar ook onverwacht grappig. Sandra Hüller, dat zich afspeelt in het Duitsland van begin 17e eeuw (waar je het van zult herkennen). Anatomie van een val En De Interessante zone) speelt een mysterieuze soldaat genaamd Rose die arriveert in een geïsoleerd protestants dorp dat beweert de erfgenaam te zijn van een verlaten boerderij. Om een ​​leven voor zichzelf op te bouwen en erbij te horen, vermomt ze zich als man. Ze ontpopt zich al snel tot een van de sterkste leiders van de samenleving, maar leeft voortdurend in angst dat haar geheim onthuld zal worden. Hüllers optreden is briljant en triomfantelijk en brengt een verhaal over gender, privileges en verbondenheid tot leven.

Dame

Peter Okosun/Ossian International Limited

Olive Nwosu’s speelfilmdebuut straalt een rusteloze, pulserende energie uit – zowel door de hartslag van Lagos als door de moed van zijn vrouwen. De film concentreert zich op Lady, een van de weinige vrouwelijke taxichauffeurs in Lagos, die ervan droomt de stad te verlaten. Dus wanneer haar jeugdvriendin Pinky, nu een sekswerker, haar een goedbetaalde baan aanbiedt waarbij zij en haar vrienden mee op hun nachtelijke afspraakjes zijn, kan Lady moeilijk weigeren. Maar de ervaring opent oude wonden, en naarmate Lady dieper in hun baan wordt getrokken, wordt ze gedwongen de confrontatie aan te gaan met de manieren waarop hun gedeelde verleden groter is dan de wil van wie dan ook. Nwosu’s portret van Lagos is gevuld met zorg en nuance, met oog voor de ingewikkelde solidariteit die de bevolking verbindt.

Wolfraam

Het nieuwste van regisseur Warwick Thornton is een lieflijk en teder verhaal over verlossing, dat zich afspeelt tegen de achtergrond van een verzengend Australisch woestijnlandschap. The Western, een vervolg op de film uit 2017 Zoet landgaat over twee schattige Aboriginal-kinderen in het koloniale Australië van de jaren dertig die zijn ontsnapt uit een mijnkamp waar ze door hun blanke meesters werden gedwongen te werken. In hun zoektocht naar veiligheid worden ze achtervolgd door twee bandieten te paard die niets liever willen dan hen dood te zien. Maar Thornton is minder geïnteresseerd in het portretteren van zijn personages als slachtoffers dan als overlevenden, verbonden door de kracht van liefde en veerkracht.

Dao

Mike Etienne en D’Johé Kouadio.

Les Films du Worso – Srab Films – Yennenga Productions – Nafi Films – Telecine Bissau Produções – Canal+ Afrika

onderschrift verbergen

onderschrift wijzigen

Les Films du Worso – Srab Films – Yennenga Productions – Nafi Films – Telecine Bissau Produções – Canal+ Afrika

Pas halverwege de omvangrijke film van regisseur Alain Gomis besefte ik dat het geen documentaire was. In een proces op het scherm brengt Gomis professionele acteurs en niet-acteurs samen en cast ze als leden van dezelfde uitgebreide familie. Bijna drie uur beslaand en zich ontvouwend over twee ceremonies, een bruiloft in Frankrijk en een ritueel in Guinee-Bissau, Dao lost de grenzen op tussen realiteit en fictie en biedt een meditatie over de cyclische aard van het leven, mensen en tradities. De vraag of de film ‘echt’ een documentaire is, is by design. Het is precies deze onzekerheid die Gomis ons uitnodigt om mee te gaan zitten, waarbij categorieën zo volledig vervagen dat het onderscheid buiten de kwestie begint te lijken.

Twee bergen drukken op mijn borst

Breng Li binnen Twee bergen drukken op mijn borst.

Filmcursus

onderschrift verbergen

onderschrift wijzigen

Filmcursus

Wat betekent het om naar jezelf te zoeken? In haar charmante speelfilmdebuut keert Viv Li de vraag naar binnen en volgt ze haar eigen volwassenheid in twee scherp contrasterende werelden: Berlijn en China. Li zit vast in Berlijn na de pandemie en schommelt tussen nieuwe ideeën over vrijheid en oude vormen van verwachtingen. Maar eindigt de zoektocht ooit echt? vraagt ​​Li. Vol kwetsbaarheid, eigenzinnigheid en verrassing filmt Li zichzelf gedurende meerdere jaren terwijl we haar zien op intieme momenten met vrienden, terwijl ze de queerscene van Berlijn verkent en in openhartige gesprekken met familieleden in China tijdens het diner. Uiteindelijk suggereert Li dat vastberadenheid wellicht overschat wordt – en dat de wil om nieuwsgierig te blijven, wat er ook gebeurt, misschien wel alles is wat we nodig hebben.

Kronieken van het beleg

Zelfs als een stad wordt belegerd, betekent overleven meer dan alleen in leven blijven, maar ook manieren vinden om volledig en koppig mens te blijven. Abdallah Al-Khatibs debuutfilm is gebaseerd op zijn eigen ervaringen tijdens de belegering van het Palestijnse vluchtelingenkamp Yarmouk in Syrië en volgt vijf met elkaar verweven verhalen in een stad die onder vuur ligt. In het ene verhaal riskeren twee geliefden alles voor een vluchtig moment samen, en in het andere worstelt een voormalig videotheekeigenaar met moeite om in leven te blijven. In deze kruisende geschiedenissen kijkt Al-Khatib verder dan het oorlogsspektakel en verzet hij zich tegen het idee dat het leven kan worden gereduceerd tot krantenkoppen en politiek.

Muis

Katherine Mallen Kupferer en Chloe Coleman in Muis.

Ga katten gaan

onderschrift verbergen

onderschrift wijzigen

Ga katten gaan

Kelly O’Sullivan en Alex Thompson, bekend van hun films Sint Franciscus En Spooklichtzijn altijd experts geweest in het laten voelen van de mensheid waardevol met verhalen die altijd veel groter zijn dan hun logregels. Hun nieuwste is een festivalfavoriet. Muis volgt twee beste vrienden, Minnie en Callie, in hun laatste jaar in North Little Rock, Arkansas. Maar terwijl hun vriendschap wankelt, wordt Minnie gedwongen haar eigen identiteit te bepalen. Delicaat maar hartverscheurend, de film wordt mogelijk gemaakt door twee filmmakers die begrijpen hoe het echte leven werkelijk voelt, en laten zien dat wat groot is geen drama vereist en dat verdriet nooit klein, nooit eenzaam en altijd anders is.