Alysa Liu, die op 16-jarige leeftijd stopte met schaatsen, had geen gouden medaille ‘nodig’, zei ze tegen verslaggevers in Milaan – ze had al vreugde gevonden.
De 20-jarige uit Californië, die voor de Verenigde Staten voor de Verenigde Staten voor het eerst in 24 jaar individueel olympisch goud bij het kunstschaatsen won, hoefde geen kampioen te worden. Ze zegt dat ze gewoon opgewonden was om op te treden.
“Ik heb dit niet nodig (medaille)” zei Liu vlak na de overwinning, vol vreugde terwijl ze zijn concurrenten aanmoedigen. “Maar wat ik nodig had was het podium en dat kreeg ik, dus ik voelde me goed. Wat er ook gebeurde.”
Liu doet alsof ze niet enthousiast is over de camera’s. Je voelt het uit haar lichaam stralen terwijl ze naar haar skate kijkt – wat ze feilloos deed toen ze deze week optrad in Donna Summers’ ‘MacArthur Park’ in de lange programmaroutine die uiteindelijk haar eerste plaats won.
“Daar heb ik het over!” hoorde je ze zeggen terwijl ze van het ijs schaatste, wetende dat ze zojuist iets magisch had gedaan. Later, terwijl ze op het podium stond, sprong ze adorabel van vreugde, gilde en omhelsde haar concurrenten. Het voelde alsof ze haar felle licht met hen deelde en iedereen in het publiek en thuis toekeek.
Het moment was echt bijzonder. Vooral omdat één ding glashelder werd: Alysa Liu kwam naar de Olympische Spelen uit liefde voor de sport – niet voor een bronzen, zilveren of gouden medaille.
Het spreekt voor zich dat de meeste atleten van hun sport houden. Maar ze willen ook winnen. Liu’s reis was echter in meer dan één opzicht anders dan die van de meeste jonge atleten.
Nog maar vier jaar geleden stopte de schaatser vanwege een burn-out nadat hij als zesde eindigde op de Winterspelen in Peking. Burn-out komt gemakkelijk voor als je een professionele atleet bent. Maar Liu concentreerde zich op zichzelf – op het tienerzijn – en op het vinden van vreugde buiten de ijsbaan.
“Ik ging naar concerten die ik voorheen nooit had kunnen doen”, vertelde ze NBC-sport. “Ik heb ook mijn rijbewijs gehaald. Ik heb een heel jaar gestudeerd. Ik ben voor het eerst op vakantie geweest. Ik heb geskied. Ik ben gaan snowboarden. Ik heb zoveel verschillende dingen mogen doen die ik nooit zou hebben gedaan als ik in de sport was gebleven.”
De stap terug was om vele redenen cruciaal, zoals het redden van de geestelijke gezondheid van de Olympiër. Maar het is waarschijnlijk ook wat haar ervan weerhield om voorgoed te stoppen met schaatsen, omdat ze op andere manieren in zichzelf kon investeren. . .en een tijdje gewoon een kind zijn.
Aan het eind van de dag keerde Liu terug naar de competitie omdat ze simpelweg te veel van schaatsen hield om weg te blijven. Een van haar coaches, Phillip DiGuglielmo, probeerde haar er zelfs uit te praten, maar haar geest was niet te stoppen. “Alysa is anders”, zegt DiGuglielmo, die Liu traint met Massimo Scali, volgens NBC. ‘We weten dat ze hier niet was om een medaille te winnen. Ze was hier om te schaatsen en ervan te genieten.’
“Deze titels zijn enorm, maar ik wil niet dat ze overschaduwen wie ik ben, wat ik doe en waar ik voor sta”, zegt Liu. gezegd. “Winnen is niet alles, en verliezen ook niet.”
Het enige wat je hoeft te doen is Liu zien optreden om te weten dat het belangrijkste voor de enthousiaste atleet niet medailles zijn. Het is haar ware liefde voor de sport en een diepe vreugde om het te blijven doen.
En het was iets dat ze ontdekte voordat ze in Milaan een schaats op het ijs zette.
