Superhelden zijn alomtegenwoordig in Amerikaanse strips, vooral die met de merknaam Marvel of DC. Beide bedrijven waren een pionier op het gebied van het gedeelde universum-verhaalvertellingsmodel, wat een briljante zakelijke zet is: lezers worden geen fans van een of twee boeken, maar fans van je hele uitgeverij. Ik ben een levenslange Marvel- en DC-fan en dus een levend bewijs van het succes van dat model.
Hoewel mijn liefde voor Marvel of DC nooit helemaal is vervaagd, heeft de leeftijd me meer bewust gemaakt van hun beperkingen. Personages en verhalen in Marvel of DC bevinden zich niet in een boog, maar in een cyclus, en dat maakt afnemende opbrengsten onvermijdelijk. Maar naarmate ik groeide, realiseerde ik me ook dat strips veel meer zijn dan Marvel of DC. De meest bevredigende ervaring die ik ooit heb gehad met een Amerikaanse tekenfilmserie? Lees Mike Mignola’s “Hellboy”-serie van kaft tot kaft, van de openingsminiserie “Seed of Destruction” tot het plechtige “Hellboy in Hell”.
Hellboy, opgeroepen uit, nou ja, Hell in 1944, is een paranormaal onderzoeker bij het Bureau for Paranormal Research and Defense (BPRD). Hellboy, een zachtaardige demon, jaagt samen met andere excentrieke collega’s zoals visman Abe Sapien op echt kwaadaardige monsters. of vuurstarter Liz Sherman. Sinds “Seed of Destruction” in 1994 door Dark Horse Comics werd gepubliceerd, had Hellboy het gevoel dat het het publiek een kijkje gaf in een wereld met een duister en groots verhaal. Al drie decennia lang heeft Mignola weinig stenen onberoerd gelaten.
Hoewel Dark Horse decennia na Marvel en DC begon, heeft ‘Hellboy’ hen een universum gegeven dat de reikwijdte van de grote twee kan evenaren. Een spin-off ‘BPRD’-strip is een secundaire ruggengraat van deze ‘Mignolaverse’, die ook de thuisbasis is van de pulpburgerwacht Lobster Johnson uit de jaren dertig, de Victoriaanse bovennatuurlijke detective Edward Gray, ook bekend als Witchfinder, de vervloekte Russische krijger Koshchei the Immortal, schurken van Nimue the Blood Queen tot de ondode Black Flame zelfs een versie van het monster van Frankenstein.
In tegenstelling tot Marvel of DC heeft Hellboy een unieke creatieve visie
De hoofdpersonen van DC zijn gemaakt door verschillende artiesten, en het feit dat ze in een gemeenschappelijk raamwerk waren gevouwen, ontstond door de consolidatie van het bedrijf. Het Marvel-universum was Ontworpen als een gedeelde omgeving, is het uitgegroeid tot voorbij architecten als Stan Lee, Jack Kirby en Steve Ditko.
“Hellboy” leeft en sterft echter met Mike Mignola. Let op het label “Mignolaverse” – de instelling is synoniem met de oorspronkelijke maker. Een belangrijke reden waarom “Hellboy” voor het eerst opviel, is de unieke kunststijl van Mignola. Hij gebruikt minimalistische composities, dikke zwarttinten om de illusie van echte duisternis te creëren, gedecomprimeerde verhalen van paneel tot paneel en achtergronden vol skeletten, monsters en/of onheilspellende beelden.
Dark Horse-strips
Mignola sneed zijn tanden door Marvel- en DC-superhelden zoals Batman te tekenenen zijn invloeden variëren van de spookverhalen van Henry James tot de maker van “Conan the Barbarian”, Robert E. Howard, tot filmmaker James Whale (“Frankenstein” en “Bride of Frankenstein”) tot de eerder genoemde Jack Kirby. Verschillende niches in het “Hellboy” -universum lieten hem prioriteit geven aan verschillende invloeden.
Marvel en DC worden bij elkaar gehouden door wisselende teams, maar Mignola heeft de handen in elk ‘Hellboy’-universumproject – met de hulp van medewerkers. “BPRD” is eveneens het werk van schrijver John Arcudi en kunstenaar Guy Davis. Andere artiesten in de selectie van Mignolaverse zijn Duncan Fegredo, Ben Stenbeck en Max Fiumara. Toch brengt iedere kunstenaar ook zijn eigen stijl mee; er is esthetische consistentie, maar geen uniformiteit.
In plaats van doorlopende series met honderden nummers, bestaat de Mignolaverse voornamelijk uit op zichzelf staande one-shots en korte miniseries. Dit maakt de toegangsdrempel lager dan bij Marvel of DC; je kunt een van Hellboy’s korte avonturen lezen, zoals ‘The Corpse’ of ‘The Wolves of Saint August’, en tevreden weglopen. Als je daarna meer wilt, wacht er een hele wereld.
Mike Mignola begreep dat Hellboy’s epos een einde nodig had
Hoewel de Mignolaverse een strikte chronologie heeft, springen nieuwe strips rond die tijdlijn. Neem hoe Lobster Johnson debuteerde als een geest in de miniserie ‘Hellboy: Conqueror Worm’ uit 2001, waardoor de deur open bleef voor latere strips waarin de misdaadbestrijdingsactiviteiten van de kreeft in de jaren dertig werden onderzocht.
Ondanks deze niet-chronologische omwegen kent het verhaal van Hellboy een lineair verloop. De eerste reeks verhalen laat zien dat hij steeds meer leert over zijn apocalyptische lot om de wereld te beëindigen, met als hoogtepunt “Conqueror Worm” wanneer hij de BPRD verlaat om een zwerver te worden. Het volgende hoofdstuk van Hellboy’s leven eindigt met de dood van hem door Nimue, wat op zijn beurt leidt tot de epiloog “Hellboy in Hell”.
Hellboy die het bureau verliet, opende de deur voor de “BPRD” -strip die liet zien hoe zijn oude partners tijdens zijn afwezigheid omgaan met de jacht op monsters. De serie is verdeeld in drie secties: “Plague of Frogs”, “Hell on Earth” en “The Devil You Know”, terwijl een apocalyps zich opstapelt en BPRD deze nauwelijks kan bevatten.
In tegenstelling tot Marvel of DC blijft een held die sterft in “BPRD” bijna altijd dood. De enige uitzondering? Hellboy keert terug uit de hel voor een laatste hoera in “The Devil You Know”. Mignola maakte een melancholisch einde aan Hellboy in “Hellboy in Hell”, terwijl “The Devil You Know” een actievoller einde is (wat ook de al lang bestaande profetie van de heksengodin Hecate uitbetaalde dat Hellboy samen met haar zou sterven).
Een verhaal kan geen epos zijn zonder einde. Terwijl de helden en schurken van Marvel en DC in het ongewisse worstelen, maakt “The Devil You Know” een zo definitief mogelijk einde aan de Mignolaverse. Nieuwe Mignolaverse-strips kijken in plaats daarvan achteruit. Hellboy’s 70-jarige jaren op aarde hebben gaten die genoeg zijn om te ontdekken, en weten hoe het allemaal eindigt, tempert het griezelige plezier niet.
