Het hoogtepunt van de Olympische Winterspelen van 2026 in Milaan Cortina werd bepaald door extreme trucs – kurkentrekkers, twists en salto’s uitgevoerd door snowboarders en freestyle skiërs.
Deze luchtkunsten zijn complex, maar in veel gevallen zijn ze terug te voeren op een eenvoudig hulpmiddel: urenlang draaien en floppen in grote plastic zakken.
De afgelopen twintig jaar heeft een handvol fabrikanten, zoals Bagjump, Progression Airbags en BigAirBag, de kunst van het maken van stevige plastic landingsplatforms geperfectioneerd, ideaal voor aspirant-extremesporters die de grenzen van hun vaardigheden willen verleggen en het hele jaar door nieuwe trucs willen uitproberen. Vanaf de Olympische Spelen van 2010 in Vancouver lijden atleten graag Shaun Wit, Kevin Pearce, Danny Davis en Sage Kotsenburg begonnen uitgebreid gebruik te maken van dit soort training, vergelijkbaar met de manier waarop gymnasten schuimkuilen zouden gebruiken.
“De extreme niveaus waarop de sport wordt beoefend zijn door Bagjump-training veel veiliger”, zegt Martin Rasinger, een voormalig professioneel snowboarder en de uitvinder van het apparaat.
Sites die over deze systemen beschikken, relatief weinig, zijn bestemmingen geworden voor geavanceerde training. Wy’East Mountain Academy, een op extreme sporten gerichte middelbare school in Sandy, Oregon, installeerde vorig jaar een zak van $ 4 miljoen op de hellingen die het hele jaar door geopend zijn. De 80 bij 60 meter grote airbag, die is gevormd volgens de ronding van de berg en geïnstalleerd met behulp van sneeuwkatvoertuigen, is de grootste in Noord-Amerika en iets dat relatief zeldzaam is in de Verenigde Staten. Kleinere versies zijn te vinden op het Amerikaanse Ski & Snowboard-hoofdkantoor in Park City, Utah, en tijdelijk op Mammoth Mountain in Californië.
Troy Podmilsak, een Amerikaanse freestyle schansspringer die landde tijdens de wedstrijd een “Triple 18” in Milaan-drie off-axis salto’s gecombineerd met vijf volledige rotaties – erop getraind Wy’East achter voor de Spelen.
Bagjump zegt dat er ongeveer twintig locaties over de hele wereld zijn uitgerust met landingsplatforms, waaronder hun eigen Banger Park-faciliteit in Scharnitz, Oostenrijk.
“Zodra die tassen tevoorschijn komen, ben je bezig met het dubbelspel”, zegt Elijah Teter, atletisch directeur bij Wy’East en voormalig Olympisch coach en professionele snowboarder. “Nu zie je triples en zelfs quads.”
Ontwerp van een sterkere airbag
De geschiedenis van deze tassen is een Venn-diagram van ondernemerschap, extreme sporten en, in sommige gevallen, stuntteams. Voordat ze een essentieel onderdeel van de training werden, betekende het leren van geavanceerde trucs dat je moest experimenteren op de relatief zeldzame dagen dat er veel verse poeder was – die als natuurlijke schokdemper fungeerde voor avontuurlijke atleten – of dat je de pijn moest verdragen van herhaalde harde landingen. En na een paar sprongen in de poeder zorgden indrukken van skiërs en snowboarders ervoor dat cursisten een nieuwe plek moesten zoeken.
Rasinger vertelt Snel bedrijf hij kreeg het idee voor een extra grote sporttas nadat hij de airbag-stunt aan het einde van de film uit 1997 had gezien Het spelTe vaak met Michael Douglas in de hoofdrol. Hij was zelfs zo geïnspireerd dat hij naar Los Angeles vloog, de stuntploeg opspoorde en een valtest van ongeveer 9 meter hoogte uitvoerde met een snowboard. Hij realiseerde zich dat om voor extreme atleten te kunnen werken, zo’n tas groter, zachter en veel sterker zou moeten zijn om de metalen randen van het snowboard te kunnen dragen.
Rasinger keerde terug naar Oostenrijk en bouwde in 2007 een testcase in Innsbruck; een fragment van een vroege sprong werd op YouTube geplaatst. Uiteindelijk zou zijn bedrijf, Bagjump, tot een formule komen: een glasvezelstructuur met een specifieke PVC-coating om de kracht en de sneden van planken en planken te weerstaan. Het bedrijf heeft sindsdien een paar duizend van dergelijke tassen verkocht, voornamelijk aan trampolineparken of sportschoolfaciliteiten.
Gebruikers kunnen de tassen in verschillende maten krijgen, voor sporten zoals BMX-fietsen en zelfs rotsklimmen. Olympische trainingstassen, speciaal ontworpen voor diverse snowboarddisciplines zoals halfpipe en slopestyle, variëren van 50 x 50 voet tot 120 x 230 voet. De stijfheid van de tassen kan worden aangepast om meer geven te geven bij het leren van een truc en ook om meer als sneeuw te voelen om een echte landing na te bootsen.
“Het is zachter en daarom veiliger omdat het schokabsorberend is en niet van je af stuitert zoals netten, autobanden of schuim”, zegt Rasinger. vertelde ESPN in 2012. “Je krijgt er nog steeds een kick van. Het is beter dan tegen een betonnen muur aanlopen, dat is zeker.”
Deze tassen en rampsystemen beschikken ook over een zogenaamde droge helling tijdens het hardlopen, die het gevoel (en de grip) van sneeuw simuleert, waardoor degenen die een trick proberen een veel realistischer gevoel krijgen tijdens een trainingssessie. Dat vermogen om veilig en consistent te trainen heeft ervoor gezorgd dat ze een vast onderdeel zijn geworden van de elitetraining en een van de vele dingen die de prestaties op evenementen zoals de Olympische Spelen bevorderen.
“Bagjumping heeft niet alleen een aanzienlijke impact gehad op het veiligheidsaspect, maar ook op de manier waarop de sport zich door de jaren heen heeft ontwikkeld”, zegt Rasinger.
