Zijne Koninklijke Hoogheid Charles III, The King, opende zijn programma voor de London Fashion Week met een plaats op de eerste rij Tolu Coker’s AW26-show, waardoor de kamer een afgekapte, anticiperende energie krijgt. “Alsjeblieft, sta voor Zijne Majesteit de Koning”, beval een stem over de tannoy. En dat deden we, verlangend naar onze nek om er goed uit te zien, telefoons met camera’s uit. Maar toen de lichten aangingen, verschoof de focus naar een decor dat de brutalistische taal van de binnenstad van Londen transformeerde in iets warmers: betonnen structuren en hekken die een muurschildering omlijsten van Neequaye Dreph Dsaneontleend aan familiefoto’s in het archief van Coker’s overleden vader.
De show, getiteld Survivor’s Remorse en opgedragen aan de verloren dierbaren Remi Coker en Kayode Coker, opende met Kleine Simz ze stapte van de eerste rij voor een live optreden, haar optreden afgemeten en veeleisend. Halverwege de set stapte ze over naar een model dat op een verhoogd platform voor de live band zat De componisten en plaatste er een kopie van Alles over liefde met belhaken in haar handen, de uitwisseling opzettelijk en ongedwongen. Simz maakte zijn laatste maten af, de band hield het tempo erin en de eerste look verscheen.
Maatwerk verankerde de collectie. Jasjes werden strak in de taille gedragen met ontspannen schouders; geplooide en gegolfde rokken compenseren discipline met zachtheid. Britse tartans ontstonden in een levendig palet dat de Yoruba-kleurentaal tegenover de Europese savoir-faire plaatste om de dubbele identiteit te verkennen. Silhouetten met capuchon en atletische lichtheid ontmoetten het sculpturale, anatomische korset – een garderobe die tussen werelden onderhandelt.
Duurzaamheid diende als structuur, niet als slogan: Britse wol, upcycled leer, deadstock-denim en teruggewonnen satijn versterkten Coker’s geloof in erfstukkleding.
Dit was Coker’s meest persoonlijke uitje, aangezien ze haar afstuderen aan het NewGen-seizoen markeert. Nadat ze eerder andere stemmen had gecentreerd, keerde ze zich naar binnen en herkaderde ze de kindertijd niet als iets waaraan ze kon ontsnappen, maar als een broedplaats die haar vormde en ondersteunde – een scherpe uitdaging voor de mythe van ‘het maken’ als de enige maatstaf voor waarde. In het bijzijn van de koning presenteerde ze een collectie die beknopt, zelfverzekerd en emotioneel losjes was – overleving prachtig weergegeven.
Fotografie door Christina Fragkou.
