Een enge sciencefictionfilm uit de jaren 70, gebaseerd op een roman van Michael Crichton, te streamen op Prime Video

Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.

De sciencefictionthriller ‘The Andromeda Strain’ uit 1971 van Robert Wise is een van de beste virusthrillers die er zijn, en heeft mogelijk meer invloed dan we in eerste instantie beseffen. Verfilming van de roman uit 1969 van Michael Crichton“The Andromeda Strain” gaat over een team wetenschappers in een ondergrondse bunker die een mysterieus, ultradodelijk virus analyseren dat via een gecrashte satelliet op aarde lijkt te zijn geland. Het virus tart alle bekende biologische regels, bezit geen DNA, RNA of eiwitten, maar kan toch perfect energie in materie synthetiseren. Het virus kan bloed kristalliseren en vrijwel onmiddellijk dodelijk zijn. Het heeft ook een zeer snelle levenscyclus, waardoor het snel kan muteren en evolueren.

Het grootste deel van “The Andromeda Strain” is procedureel. De bovengenoemde satelliet landt midden in een klein stadje in Arizona genaamd Piedmont en doodt blijkbaar iedereen in de stad. Er zijn slechts twee overlevenden: een oudere dronkaard genaamd Peter Jackson (George Mitchell) en een kleine baby genaamd Manuel. In eerste instantie weet niemand waarom ze het hebben overleefd. De overheid huurt een team van superwetenschappers in om het mysterie te onderzoeken. De leider van het team is Dr. Jeremy Stone (Arthur Hill) en hij wordt al snel vergezeld door Dr. Hall (James Olsen), Dr. Leavitt (Kate Reid) en Dr. Dutton (David Wayne).

Het virus wordt overgebracht naar een ultraveilig ondergronds superlab genaamd Wildfire, en het kwartet van artsen moet verschillende verdiepingen van nauwgezette en geautomatiseerde decontaminatie doorlopen voordat ze eraan kunnen beginnen te werken. Nelson Gidding, die het scenario schreef, verleende ‘The Andromeda Strain’ een element van wetenschappelijke zichtbaarheid, waardoor de buitenaardse virale dreiging veel verraderlijker reëel leek. Het is een aangrijpende film en een intrigerend mysterie. Alle virale thrillers die volgden op ‘Andromeda’ lijken bepaalde details uit de film van Wise te hebben gehaald, van de hazmatpakken tot de ontmantelingsprocedures.

“The Andromeda Strain” is een van die films waarbij je je slim voelt. Het script is intelligent genoeg om veel medisch jargon te bevatten, maar slim genoeg om het voor leken te spellen. “Andromeda” werd wetenschappelijk prominent genoeg geacht om de werken te inspireren van enkele echte milieuactivisten die vreesden dat interplanetaire virusbesmetting een bedreiging zou zijn die het overwegen waard was. Zien Michael Meltzer’s boek ‘Als biosferen botsen’ voor meer.

Ja, als het gaat om wetenschappelijke nauwkeurigheid in speelfilms, wordt ‘The Andromeda Strain’ soms aangevoerd als een positief voorbeeld van hoe je dit op de juiste manier kunt doen. We kennen nu allemaal de levenscyclus van virussen, vanaf de eerste infectie tot hun effecten op het lichaam, tot de inspanningen om het virus in te dammen, tot de ontwikkeling van vaccins. Aan “Andromeda” kan worden toegeschreven dat hij deze onderzoekscyclus in het populaire bewustzijn heeft geplaatst. Het is een van de beste rampenfilms van de jaren zeventig.

“The Andromeda Strain” presenteerde ook een intrigerend concept genaamd de Odd Man Hypothesis. Het idee was dat in een gespannen noodsituatie waarbij levens op het spel staan, ongehuwde, kinderloze mannen de leiding zouden moeten hebben over eventuele beslissingen over zelfvernietiging op het laatste moment. De gedachte was dat eenzame mannen in dergelijke scenario’s de meest duidelijke, logische en nuchtere besluitvormers zouden zijn. Michael Crichton verwerpt echter ook de Odd Man-hypothese en wijst erop dat deze door regeringen zou kunnen worden gebruikt om de nucleaire controle aan particuliere burgers over te dragen.

In ‘The Andromeda Strain’ wordt veel gesproken over de chemie van het bloed, de evolutie en de levenscycli van virussen, op voorwaarde dat het publiek het kan bijhouden. Het heeft ook een aantal geweldige karakters, vooral Dr. Leavitt lijkt qua kraken de meest humane van de cast. Dr. Leavitt moet op een vreemde manier wegkijken van knipperende rode lichten, een detail dat later in de film een ​​plotpunt zal worden.

Critici waren dol op ‘The Andromeda Strain’. Stephen Handzo, schrijft voor de Village Voicewees erop dat de film zou kunnen worden gebruikt om het oude gezegde te weerleggen: “ze maken ze niet meer zoals vroeger.” Handzo hield ook van het kleurgebruik van de film en merkte de stalen, medische esthetiek op. Roger Ebert gaf de film drie sterrenen prijs ook het mechanische, technisch zware productieontwerp. Hij zei dat ambitieuze sciencefictionfilms in de nasleep van Stanley Kubricks ‘2001: A Space Odyssey’ plausibeler en realistischer zouden moeten lijken, en ‘Andromeda’ is in dat opzicht geslaagd. Ebert zag de film als een duistere voorspelling dat het minimalistische interieurontwerp steeds chiquer werd.

“The Andromeda Strain” ontving een Oscar-nominatie voor zijn productieontwerp een triomf voor wijlen Douglas Trumbull. Het was ook een klein kassucces, met een brutowinst van $ 12,4 miljoen (in de VS en Canada) tegen een relatief hoog budget van $ 6,5 miljoen.

Omdat de film – en het boek van Michael Crichton – tientallen jaren in het popbewustzijn bleef hangen, werd hij uiteindelijk opgepikt door de remake-trend van eind jaren 2000. Benjamin Bratt speelde in 2008 in een televisieminiserie-aanpassing die de gebeurtenissen in het boek verspreidde over vier afleveringen van 42 minuten (waardoor het uiteindelijk ongeveer 39 minuten langer werd dan de film van Robert Wise). Ik heb de miniserie echter gemist. Dat deed jij waarschijnlijk ook. Het was niet erg populair.

De originele film is echter een topper en zou door alle aspirant-sci-fi-nerds gezien moeten worden. Gelukkig kan dat huur het op YouTubeen dat is het momenteel beschikbaar om te streamen op Prime Video. De Arrow-video Blu-ray is ook de prijs waard.