Ivy Vo

Ivy Vo, een in Groot-Brittannië gevestigde Vietnamese kunstenaar, werkt in verschillende multimediaformaten – print, video, installatie en grafisch ontwerp – waarbij ze vaak een digitale wereld omzet in fysieke ruimtes en sculpturale objecten. Doorheen Vo’s werk heerst een gevoel van eng waar iets niet is nogal juist of volledig oprecht. Dit is het duidelijkst te zien in Vo’s Lynchiaanse films G9gemaakt vanuit het perspectief van een motorrijder in een entropisch digitaal landschap, wild gelaagd met gevonden beelden van Viet-biker Youtubes, verleidelijke reclamespots, tegen geperforeerde CGI roze lippen die het scherm overspoelen. De beweging van de motorrijder wordt voortdurend gestopt, de motorfiets trilt en stottert, niet in staat om te accelereren naar een snel veranderend, ongebonden beeld. Wat een droomlandschap van onvoorstelbare vrijheid zou moeten zijn, wordt paradoxaal genoeg een droomlandschap van verdere beknelling – binnen het bombardement van herinneringen, opnames en een gecontroleerde aandachtseconomie.

Van Ed Atkins tot Lawrence Lek: het griezelige wordt vaak in verband gebracht met digitale hulpmiddelen en hun onvermogen om de ‘echte’ te reproduceren. Voor Vo wordt het digitale echter een manier om het gewicht van onze zenuwslopende lichamelijkheid te illustreren. Facelift speels gebarend tegen de felle eisen van vrouwelijke schoonheid en het gelijktijdige verlangen om gezien en verborgen te worden achter een geperfectioneerd beeld. Door haar eigen gezicht te scannen en vervolgens op een uitgerekte trui te printen, produceert Vo een afzichtelijk, platgedrukt zelfportret, een Frankensteiniaans wezen dat op verzoek van haar schepper aan de stof is gesneden. Delicaat maar gewelddadig compenseert Vo vervolgens de klinische stilte van de replica met servosensoren die aan de installatie zijn bevestigd en gevoelig zijn voor menselijke bewegingen. Parels rinkelen en schreeuwen terwijl het gezicht zelf de ademhaling nabootst – waarna hij wakker wordt en vervolgens in de aanwezigheid van anderen verschijnt. Veel van Vo’s werken doordringen de spanning van een stilstaand beeld, een glad oppervlak, om een ​​donkerdere realiteit te genereren.

De werken van Ivy Vo zijn tentoongesteld in BiM Milano, Brasserie Atlas, Bow Arts en meer. We spreken met de kunstenaar terwijl ze een nieuw project begint te creëren in airHue, Vietnam.

Veel van je werk gaat over beweging – of het nu gaat om het droommotorlandschap van ‘G9‘, of’Facelift‘ installatie die gevoelig is voor beweging met bewegende delen, of zelfs de woorden die bestaan ​​in de digitale ether in ‘met verlies van woorden‘. Kun je iets vertellen over dit idee van constante beweging?

Beweging = instabiliteit.

Toen ik opgroeide in Saigon, bracht ik 80% van mijn tijd door met motorrijden, dus ik was constant in beweging – fysiek, mentaal en visueel. Dit soort bewegingen hebben hun weg gevonden naar mijn werk. Ik ben geïnteresseerd in wat er gebeurt als een lichaam of beeld in beweging wordt gebracht, maar nog steeds opgesloten zit in een bepaald kader. IN G9de voorwaartse beweging suggereert dat je vrij kunt rijden, maar in werkelijkheid is deze beweging strak beperkt in een droomlandschap. IN Faceliftbeweging activeert het werk, maar begint mensen kwaad te maken. IN met verlies van woordentaal drijft en vervormt totdat het ruis wordt. Beweging is voor mij nooit neutraal; het is een instrument om de structuren te onthullen die stilletjes bepalen wat we zien en hoe we door de wereld stromen. De spanning tussen bewegen en vastgehouden worden is bijna gewelddadig, krachtig.

IN G9zijn de droomlandschapbeelden geworteld in een vervormd digitaal landschap – waar komen de beelden vandaan? Hoe gingen jullie om met het idee van ‘politiedromen’?

De foto’s binnen G9 komt uit fragmenten van internetvideo’s, VHS-opnames uit de jaren negentig en begin 2000, roze films en POV’s van Viet-biker-video’s die ik online heb gevonden. Ik koos ervoor om ze te gebruiken omdat ze aanvoelden als halfherinnerde dromen. Ze weerspiegelen de manier waarop het geheugen werkt: gepixeleerd, onstabiel, samengevoegd vanuit verschillende tijdlijnen.

Een belangrijk ding om te vermelden is de vinahouse-track van mijn vriend Tân Thiệu Gia, die zijn eigen gevoel van snelheid en verleiding met zich meebrengt. En grappig genoeg werd vinahouse vroeger zo gehaat (tenminste door mij) omdat het geassocieerd wordt met lage klasse en geassocieerd wordt met de wegenwachtcultuur in Vietnam (dân tả/đôn chề). Ik denk dat dat een deel van de reden is dat het bleef hangen. De dingen die je afwijst, hebben een manier om hoger terug te komen. Ik ben nu trouwens dol op vinahouse.

‘Politiedromen’ heb ik waarschijnlijk verzonnen. Het idee dat zelfs in dromen – onze meest wetteloze en persoonlijke ruimte – nog steeds iemand toekijkt. In dit geval ben ik het. Ik ben de politie. Ik patrouilleer met mijn eigen verbeelding. De G9 verwerkt het door het te overdrijven, waardoor het zo luid, zo soepel en zo snel wordt. Zo verleidelijk maar strak. Je gaat vooruit, maar je zit vast. Die wrijving is het punt. Ik probeer aan mijn fantasie te ontsnappen door er volledig in te stappen en mijn droomhelm te dragen om mij te beschermen.

In je werk wordt vaak rekening gehouden met herhaling: herhaalde woorden, herhaalde gezichten, met patronen en variaties. Kunt u het gebruik van herhaling in uw werk toelichten?

Als je een woord 10, 100 keer herhaalt, verliest het zijn betekenis. Het wordt geluid, trillingen, resten. Dat is het moment dat ik najaag: wanneer het niet meer logisch is en iets anders wordt. Ik ben nieuwsgierig naar wat er gebeurt als een beeld, een motief, een gebaar of een zin door terugkerende cycli wordt geduwd, en hoe het menselijke instinct om patronen te zoeken de manier bepaalt waarop we lezen wat zich herhaalt. Op welk punt stopt het met communiceren en begint het te echoën? Als mensen zijn we geprogrammeerd om patronen te zoeken, zelfs als die er niet zijn, dus ik hou ervan herhaling te stimuleren totdat het ongemakkelijk en zelfs onstabiel wordt. Het gaat minder om duidelijkheid en meer om het zien verdwijnen en hervormen van betekenis. Elke herhaling is iets anders, als een herinnering die elke keer verandert als je ernaar terugkeert.

Kun je praten over maken? Facelift – het is zowel klinisch als intiem. Waarom zou je het beeld maken waarbij het gezicht is getransponeerd naar een 2D, vlak materiaal, maar het heeft ook deze kralen die de 3D-vormen reproduceren?

Ik speel graag met de verwachting dat er iets zou moeten bestaan ​​in een bepaald materiaal (opnieuw zijn onze hersenen geprogrammeerd om patronen te herkennen en zich gedesoriënteerd te voelen als ze breken). Met FaceliftIk dacht aan het gezicht als een oppervlak, iets dat we als tekst lezen. Ik had nog nooit met latex gewerkt, dus ik wilde kijken of ik mijn gezicht op een andere manier naar een plat oppervlak kon verplaatsen, maar toch het gevoel kon geven dat het kon pulseren en ademen.

Omdat de parels en belletjes diepgeworteld zijn, kunnen ze op elk moment vallen. Ik herinner me dat ik letterlijk dacht: “Ik verlies mijn knikkers”, terwijl ik ze aan elkaar rijgde. De klokken waren bedoeld als meditatief, stil en bijna ceremonieel, maar ze gaan gepaard met het mechanische gekrijs van servo’s die het stuk aandrijven. Die combinatie zorgt voor een spanning waarmee ik altijd werk: controle en overgave, precisie en instorting.

In zekere zin Facelift is bloederig, maar poëtisch gedaan. Niet het soort dat bloedt of blauwe plekken krijgt, maar het schone, methodische soort. Alsof je zachtjes wordt geopend. Niet gescheurd, maar stuk voor stuk gescheiden. Het is klinisch en zeer kwetsbaar. Het lichaam wordt het oppervlak en het oppervlak wordt onstabiel.

Je gebruikt en vervormt vaak je eigen lichaam en imago in je hele werk – van de griezelige compositie in Facelift tot je bewaakte pasfoto-achtige afbeelding in ‘Fotowinkel‘, naar je lichaam in G9. Kun je iets vertellen over hoe je jezelf in je werk plaatst?

Soms heb ik het gevoel dat ik aan het optreden ben zonder te weten wie er deel uitmaakt van het publiek. Dit gevoel van bekeken worden leeft ergens in mij, als een kleine bureaucraat in mijn hoofd: formulieren controleren, vellen stempelen, rustig oordelen. Zelfs als ik mezelf vrijuit probeer uit te drukken, is er een deel van mij dat al aan het bewerken is, al aan het aanpassen is. Het is een manier geworden om te overleven, ongeacht in welk systeem ik zit. Daarom gebruik ik mijn eigen beeld in mijn werk.

In Photoshop voer ik mijn identiteitsfoto in een algoritme dat 340 iteraties van mezelf produceert, elk veranderd. Door dit proces bereken ik de afmetingen van mijn eigen gezicht en pas ik het aan in de richting van wat kan worden gelezen als acceptabel, verifieerbaar en compatibel. IN G9Ik ben een struikrover die door een droomwereld racet die alleen maar vrij lijkt. En binnen Faceliftmijn gezicht wordt een masker, plat getrokken en opgebonden als een anatomiestudie.

Ik ben er altijd, maar altijd weg. Ik zal mezelf zijn, maar net genoeg om te passeren, net genoeg om veilig te zijn.

Jouw praktijk is ontzettend gevarieerd en interdisciplinair. Hoe zie je jezelf in zulke verschillende vormen werken en hoe kies je je mediums?

Ik heb een grafische achtergrond, dus ik denk in symbolen en beelden. Het grootste deel van mijn werk begint op digitale schermen, maar ik ben benieuwd wat er gebeurt als de elementen die in de digitale ether bestaan ​​een fysieke ruimte binnenkomen.

Ik kies niet vooraf een medium en volg geen strikt proces. Ik achtervolg gewoon het idee en laat het me vertellen wat het nodig heeft. Soms blijft het op het scherm staan. Soms wil het textuur, weerstand, aanwezigheid. Nieuwsgierigheid leidt mij en mijn portemonnee ook.

Welke nieuwe projecten ontwikkel je?

Ik doe momenteel mijn eerste kunstresidentie in airHue, Vietnam. Een samenwerking met mijn vriend Nhan Phan, die de poëtica van truc chi – een papierkunsttechniek afkomstig uit Hue. Het bevindt zich nog in de beginfase van ontwikkeling en ik zal nog niet te veel zeggen. In het Vietnamees hebben we een gezegde: ‘Als je te vroeg spreekt, kom je er misschien niet doorheen.’ 😉

Ivy Vo

@vovynam

Interview door Cici Peng

Nieuwsbron