Zoals de meeste mensen, zo niet alle, de illustrator en animator Lelie Shaul houdt niet van slakken. Dat weerhield de kunstenaar echter niet van zijn nieuwsgierigheid naar een wereld waarin ze een volstrekt onontkoombare soort zijn – niet alleen de squishy wezens die we zorgvuldig vermijden in de regen te laten knijpen – maar iets meer permanents, zoals een lichaamsdeel bijvoorbeeld. Dit was het idee achter haar korte animatiefilm De slakvinger: een surrealistisch handgetekend fragment met een zenuwslopende twist (de vinger van de hoofdpersoon verandert feitelijk in een slak). De opdracht creëert een aantal leuke scenario’s die logischerwijs zouden voortkomen uit het hebben van een slak als vinger – het blijkt een behoorlijk nuttige opstelling te zijn voor het verzegelen van brieven, maar niet het meest aantrekkelijke accessoire als je op date bent.
Leuk vinden De slakvingerVeel van Lily’s animaties hebben een vrij ‘alledaags begin’, vertelt ze, maar langzaamaan worden het ‘leuke, vreemde, magische reizen die het normale in iets onverwachts veranderen’, zegt ze, zoals Schakelt tijd innog een korte broek van de kunstenaar die het vervelende tandenpoetsen op zijn kop zet door de koker te herscheppen als een portaal naar een ander universum. Door deze verhalen frame voor frame te tekenen, bouwt Lily graag hele werelden van fantasierijke, buitenaardse personages, terwijl ze haar ertoe aanzetten om op ongebruikelijke manieren te animeren: “Ik hou ervan om vloeiende, wiebelige, overdreven bewegingen te maken”, zegt ze. “Ik animeer digitaal, maar ik maak altijd dingen met mijn handen en gebruik echte materialen. Ik hou van de textuur en directheid van kleurpotloden en gouache, de levendige effen kleur van zeefdruk en het gebruik van borduurwerk om mijn werk in 3D om te zetten.”
Omdat Lily’s buitenaardse illustraties en animaties vaak hun oorsprong vinden in het alledaagse, besteedt ze een groot deel van haar tijd aan het observeren van alles, zelfs de kleine alledaagse details, om ze opnieuw voor te stellen. Een groot deel van haar praktijk bestaat uit het tekenen op locatie, haar schetsboeken staan vol met ‘gewone scènes’ die Lily later transformeert in ‘buitenaardse realiteiten’, zegt ze. Bij al deze observaties speelt kleur een bijzonder belangrijke rol, zoals in de nieuwste kleurpotloodserie van de illustrator Klein Tokio van zijn reis naar Japan. “Kleur is alles voor mij. Het is hoe ik de wereld zie, mijn persoonlijkheid, hoe ik me kleed, het is een integraal onderdeel van mij en brengt me zoveel vreugde”, besluit de illustrator. “In al mijn werk spelen kleur en humor een belangrijke rol, ik wil mensen laten glimlachen, lachen en zich gelukkig voelen.”
