Zeg vaarwel tegen de onderzeese kabel die het wereldwijde internet mogelijk maakte

Haaien zijn onschuldig. Of ze eten tenminste het internet niet. Als familie van kraakbeenvissen zijn de haaien collectief niet schuldig aan de meeste, zo niet alle, beschuldigingen van het bijten, snijden, kauwen of anderszins aanvallen van het onderwaternetwerk van glasvezelkabels. De mensen die de bijna 600 onderzeese kabels bouwen en onderhouden die vrijwel al ons intercontinentale verkeer vervoeren – en die vrijwel elke swipe, tap, zoom en doomscroll waar ook ter wereld ondersteunen – hebben een haat-liefdeverhouding met deze mythe die al tientallen jaren voortduurt. Ze vinden het misschien zelfs vervelend dat ik dit stuk ermee begin.

Als een kabel over de oceaanbodem hangt, kan een haai erop kauwen tijdens het verkennen. Soms duiken ze naar een kabel die uit het water wordt getrokken. Maar wil een haai daadwerkelijk in een kabel bijten, dan moet je hem in vis wikkelen, net zoals je voor de hond een pil in een stuk kaas verstopt. Ratten kunnen een bedreiging vormen op het land, omdat hun voortanden nooit stoppen met groeien en daarom vijlen ze ze graag op halfzachte kabels. Maar niemand vraagt ​​ooit naar ratten, misschien omdat, zoals een vriend van mij opmerkte, “haaien je cool maken, maar ratten klinken alsof je een probleem hebt.”

Soms vragen mensen naar satellieten of, vooral in Zweden (waar ik woon), naar vermeende sabotage in de Oostzee. Maar historisch gezien hebben haaienbeten de meeste aandacht getrokken. De mythe begon bijna veertig jaar geleden met de ontwikkeling van een onderzeese glasvezelkabel, bekend als TAT-8. TAT-8 heeft praktisch het concept van a uitgevonden internet kabelen nu het klaar is voor pensionering, heb ik tijd doorgebracht met de offshore-arbeiders, bemanning en ingenieurs die bezig zijn het uit de zeebodem te halen. Dit is het echte verhaal van onderzeese kabels – geen sabotage of haaien, maar de mensen die zorgen voor de fysieke dingen die al onze digitale communicatie in beweging houden.

Glasvezeltransmissie is dat wel een bijna magische manier om informatie te transporteren met behulp van lichtpulsen. De meeste mensen denken er niet eens aan hoe snel we directe communicatie als normaal hebben geaccepteerd, zelfs degenen onder ons die zich kunnen herinneren dat een internationaal telefoongesprek vooraf moest worden besteld. Hoe meer mensen ik ontmoet in deze branche, in dit netwerk van netwerken van mensen en dingen, hoe beledigender het klinkt om te horen dat ‘wij’ het pas merken als het kapot gaat. (Wie zijn deze “wij”, wil ik altijd weten?) Miljarden mensen kunnen rondlopen zonder het te merken deze infrastructuur vanwege het dagelijkse werk van een paar duizend mensen, soms op zee, soms bedolven onder stapels vergunningen, onderzoeken en aankooporders voor duizenden kilometers kabels die de miljoenen kilometers kabels op de zeebodem zullen verbinden die ervoor zorgen dat onze planeet voortdurend wordt omarmd door licht.

Ik moet ook nog iets verduidelijken. De meeste mensen noemen ze “internetkabels”, maar technisch gezien is glasvezeltransmissie ontwikkeld voor telefoongesprekken. Een van de betrokken mensen was een Engelse wetenschapper genaamd Alec Reeves, die zijn tijd ook besteedde aan psychokinese en telepathie. Met glasvezel worden stemmen licht, pulseren over spinnenwebdunne glasstrengen en worden weer stemmen in uw handset aan de andere kant van de lijn. Misschien is er niet zo’n grote conceptuele sprong tussen dat en het verplaatsen van dingen met je geest.

TAT is de afkorting van Trans-Atlantic Telephone, en TAT-8 – gebouwd door AT&T, British Telecom en France Telecom – was het achtste transoceanische systeem aan de overkant van de Atlantische Oceaan. Het was de eerste die optische vezels gebruikte om verkeer tussen Europa en de Verenigde Staten te verzenden. Glasvezel voor communicatie was pas in de jaren zestig in theorie uitgewerkt en aardkabels werden pas in de jaren zeventig gebruikt. Maar het gebruik van deze technologie om continenten te overspannen kwam praktisch neer op menselijke galactische expansie.

Toen de TAT-8 op 14 december 1988 in dienst kwam, sprak sciencefictionauteur Isaac Asimov via een videoverbinding vanuit New York tot het publiek in Parijs en Londen: “Welkom allemaal, bij deze historische transatlantische oversteek”, zei hij, “deze eerste reis over de oceaan op een lichtstraal.” AT&T maakte een tv-advertentie waarin een serieuze voice-over een ‘wereldwijd intelligent netwerk’ beloofde waar mensen informatie in elk formaat naar wie ze maar wilden konden sturen. Bekijk de montage van de telefoniste: “Dit is de telefoniste van AT&T. Heeft u een gesprek naar Polen geboekt?” ‘Ik heb uw oproep aan Rusland.’ “Welke stad in Cuba bel je?” Als ze de kijkers probeerden te inspireren, was dat niet met de belofte van internet, die voor de meesten van ons nog steeds te niche was om te begrijpen, maar met het einde van de Koude Oorlog.