Rubio noemde Spanje de oorsprong van de Amerikaanse cowboy. Mexico smeekt om van mening te verschillen

MEXICO-STAD — Er zijn maar weinig figuren die zo’n prominente plaats in de Amerikaanse geschiedenis innemen als de Amerikaanse cowboy, de belichaming van het ruige individualisme dat gevierd wordt in dubbeltjesromans, vintage radio, televisie en Hollywood-kaskrakers.

Maar recente overpeinzingen van minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio hebben een soms verhit debat aangewakkerd – vooral op sociale media – over de oorsprong van de bokaroo met hoge hoed die, met de hulp van een betrouwbaar paard en een zeskanon, hielp het Westen te temmen.

Op de Veiligheidsconferentie van München deze maand verklaarde Rubio dat “de hele romance van het cowboy-archetype dat synoniem werd met het Amerikaanse Westen” “in Spanje was geboren”.

Een van de ideologische tegenstanders van de Florida Republikeinen, de New Yorkse Democratische Rep. Alexandria Ocasio-Cortez, slaakte een verontwaardigde kreet en verklaarde: “Ik denk dat Mexicanen en de nakomelingen van Afrikaanse slaven daar graag een stem in zouden willen hebben.”

Op sociale media aarzelden de respondenten niet om partij te kiezen.

“Die traditie is ontstaan ​​in wat nu Mexico en Zuid-Texas is, en het is niet Spaans”, zei iemand bij X.

Een ander schreef: “Andalusische cowboys bewijzen dat Marco Rubio gelijk had en antwoorden Ocasio-Cortez: ‘Zelfs touwtrekkend vee kwam uit Spanje.’

In zekere zin, zeggen experts, hebben Rubio, Ocasio-Cortez en hun verdedigers allemaal gelijk – ook al vertellen hun verhalen slechts een deel van het verhaal.

Het waren inderdaad de Spanjaarden en Portugezen die in de 16e eeuw paarden en koeien introduceerden, soorten die toen nog niet in Amerika bestonden.

Maar de wetgevende macht van New York is ook in aantocht: de cowboytraditie is in directe lijn ontstaan ​​uit de unieke innovaties van de Mexicaanse jeans. Tot hun diverse rangen behoorden mensen van Europese, Aboriginal- en gemengde afkomst.

Niettemin is de Mexicaanse vaquero grotendeels gewist uit populaire Amerikaanse afbeeldingen van de cowboy. Traditionele westerse drama’s hadden de neiging om vaqueros af te schilderen als bandieten in plaats van als hardwerkende boerenarbeiders wier bijdragen van fundamenteel belang waren voor het Amerikaanse Westen.

“De Amerikaanse cowboy, onze grote nationale volksheld, wordt over de hele wereld erkend als een symbool van ons land”, vertelde wijlen Jim Hoy, een bekende cowboyhistoricus. tijdschrift Texas Highways. “Cowboys zoals wij die kennen zouden echter nooit bestaan ​​hebben zonder de vaquero.”

Maar zoals Rubio zei: de cowboy-afstamming kan worden herleid tot het Iberisch schiereiland – al in de late middeleeuwen, voordat Spanje als natie zelfs maar bestond. Moorse paardenrassen werden gekruist met inheemse paarden om een ​​robuust en behendig dier te creëren voor het hanteren van vee. Het paard bleek ook onmisbaar bij de Spaanse verovering van Mexico in 1521.

Maar toen Hernán Cortés zegevierde, wendden de conquistadores zich van het voeren van oorlog – het verslaan van de Azteken – tot het project om inheemse bolwerken te onderwerpen en een zichzelf onderhoudend gebied op te bouwen dat loyaal was aan de kroon. Een van de vele taken: het beheer van steeds groter wordende hoeveelheden vee.

Ongeboren vee – niet alleen paarden en koeien, maar ook ezels, varkens en schapen – floreerde in de uitgestrekte graslanden, vlakten en woestijnen van de Nieuwe Wereld. De plotselinge komst van de dieren veranderde hele ecosystemen, culturen en economieën.

“Je komt naar Amerika en de plaats is gigantisch”, zegt Eric D. Singleton, curator bij het National Cowboy & Western Heritage Museum in Oklahoma City. “Je hebt een nieuwe omgeving en in die omgeving ontwikkel je nieuwe technieken en nieuwe dingen om het gastvrij te maken.”

De topografie, het weer, de culturen en andere factoren verschilden drastisch van de normen uit de Oude Wereld, dus het omgaan met vee vereiste iets dat verder ging dan de vaardigheden van Andalusische herders.

Emilio Carranza Sr. roept op tot een reservezadel als eronder een stijgbeugel breekt Joaquin Murrieta Rit in centraal Californië afgelopen juli. Mexicaans-Amerikaanse renners organiseren de rit elk jaar om de figuur uit het goudkoorts-tijdperk in Californië te herdenken.

(Carlin Stiehl/Los Angeles Times)

Het verfijnen van de rij- en touwtechniek – terwijl je van uitrusting en kleding wisselt – viel grotendeels toe aan de vindingrijke vaqueros, van het Spaanse woord vaca naar koe.

“De vaquero moest technieken en strategieën opnieuw uitvinden in een compleet nieuwe context”, zegt Héctor Medina Miranda, een Mexicaanse antropoloog en auteur. “Dit was niet alleen maar het kopiëren van de Spanjaarden. Het betrof een compleet nieuwe aanpak.”

De Mexicaanse cowboys raakten bedreven in alles, van het afkalven tot het brandmerken tot het toezicht houden op het soort langeafstandsveedrijven dat later een hoofdbestanddeel van de western werd.

Het was de vaquero die de eerste incarnaties ontwikkelde van het zogenaamde westernzadel met zijn kenmerkende “hoorn” die zowel als grip als voor het bevestigen van touwen werd gebruikt.

Eeuwen later gaat de terminologie van Spaanse oorsprong verder: woorden als “corral”, “lasso”, “bronco”, “lariat” (de cursus) en “chaps” (kerel). De uitdrukking mustangwat verdwaald of wild betekent, werd in cowboytaal mustang – de legendarische, vrij rondlopende bewoner van de hoogvlakten.

Zelfs de “hoed van 10 gallon” – nauwelijks groot genoeg voor een gallon – had waarschijnlijk een Mexicaanse oorsprong. Eén theorie is dat de bijnaam voortkwam uit een verkeerde interpretatie van het Spaanse woord door een koepoke gallonvoor gevlochten hoedenbanden. Een hoed met een kroon die groot genoeg was om 10 banden te ondersteunen, werd een hoed van 10 gallon.

Stierenrijden, nog steeds een belangrijk onderdeel van het Amerikaanse rodeocircuit, vindt zijn oorsprong in de levendige vaquero-traditie Charreadas — wedstrijden die de vaardigheden van de deelnemers met paarden, touwen en vee laten zien. Charreadas blijven een steunpilaar in heel Mexico en in Mexicaans-Amerikaanse gemeenschappen ten noorden van de grens.

‘Vaqueros heeft de grens niet overschreden’, zei Medina Miranda. ‘De grens ging bovenop hen over.’

El Charro, de ontembare deskundige ruiter (of vrouw) die een hoed met brede rand en een geborduurd jasje en een broek draagt, speelt nog steeds een centrale rol in de Mexicaanse cultuur. De charro is verre van een bescheiden vaquero, maar een eerbiedwaardige caballero (heer) die de ruzies van de grens onder de knie heeft.

Tot op de dag van vandaag is charrería de nationale sport van Mexico. De charro-figuur wordt al lang gevierd in film en muziek en is in Mexico net zo goed een belichaming van mannelijkheid en cultuur als de cowboy in de Verenigde Staten. Wijlen Vicente Fernández, de geliefde acteur en Grammy-winnende maestro van mariachi en ranchera genres, werd liefkozend “El Charro de Huentitán” genoemd, naar zijn geboorteplaats in Jalisco.

Ocasio-Cortez had gelijk over iets anders. Afro-Amerikanen en immigranten hielpen ook bij de creatie cowboytraditie. Aan de diverse mix werden huurlingen toegevoegd van stammen als de Comanche, Cheyenne en Apache, die ongeëvenaarde paardenfluisteraars werden lang voordat de kolonisten op hun land arriveerden.

Zoals veel bekende figuren blijkt de cowboy een genuanceerder individu dan de vaak eendimensionale weergaven van het witte doek. Vóór John Wayne en Gary Cooper waren er de nobele vaqueros van Mexico, op zichzelf staande mythemakers.

“Ik vergelijk de cowboy met wat de middeleeuwse ridder is voor Europa, en wat de samoerai is voor Japan”, zei Singleton. “Het is onze mythologie.”

Speciale correspondent Cecilia Sánchez Vidal heeft bijgedragen aan dit rapport.