Autoritairen zullen je vertellen dat een land, om sterk te zijn, ‘macht moet tonen’.
Dat zei Witte Huis-adviseur Stephen Miller onlangs dat wereldbeeld duidelijk op CNN, met het argument dat “de echte wereld … wordt geregeerd door kracht … door geweld … door geweld” – een bewering die, om zo te zeggen, wordt tegengesproken door de geschiedenis.
Amerika is niet in de eerste plaats een supermacht geworden door te bewijzen dat het dat wel kon domineren. Het werd een supermacht door te bewijzen dat het dat kon partner.
Na de Tweede Wereldoorlog waren de Verenigde Staten militair onovertroffen. Toch vertrouwde het land niet alleen op geweld om zijn positie veilig te stellen. In plaats daarvan investeerde het in de wederopbouw van een gebroken wereld. Het Marshallplan was geen liefdadigheid; het was een strategie die economisch herstel koppelde aan politieke stabiliteit en van door oorlog verscheurde naties bondgenoten voor de lange termijn maakte. Door anderen te helpen bloeien, heeft Amerika zijn eigen veiligheid en economische toekomst vergroot. Het is zachte kracht aan het werk.
Dwight Eisenhower, een vijfsterrengeneraal, bracht het idee naar voren dat diplomatie niet het enige terrein van regeringen is, en dat als mensen je kennen, ze minder snel bang voor je zullen zijn. En als ze je vertrouwen, is de kans groter dat ze met je samenwerken. John F. Kennedy zette die logica voort met het Peace Corps. Het programma gaf een duidelijk signaal af dat de Amerikaanse macht dienstbaarheid, partnerschap en nederigheid omvatte. In een Koude Oorlog die concurrerende modellen bood om naar te streven, was het van belang en blijft het er vandaag de dag nog steeds toe doen.
ROL VAN ZACHTE MACHT
Zachte macht was nooit uitsluitend bedoeld als een overheidsproject. Na de ineenstorting van de Sovjet-Unie stonden de Verenigde Staten opnieuw voor een cruciale keuze: de overwinning uitroepen en weglopen, of het harde werk van de transitie steunen. Uit dat moment ontstonden burgerdiplomatie-initiatieven zoals wat later Pyxera Global werd – gevormd in opdracht van het Witte Huis van George HW Bush, dat opriep tot een ‘Citizens Democracy Corps’ om vrijwillige expertise uit de particuliere sector te mobiliseren om samenlevingen in de planeconomie te helpen markteconomieën en democratische instellingen op te bouwen.
Naast deze inspanningen hebben agentschappen als USAID ontwikkeling geïnstitutionaliseerd als een pijler van het Amerikaanse buitenlandse beleid, waarbij tientallen jaren lang werd geïnvesteerd in gezondheidszorg, onderwijs, voedselzekerheid en economische groei als instrumenten voor stabiliteit en invloed. Dat model – een publiek doel gekoppeld aan particuliere capaciteit – heeft altijd centraal gestaan in de Amerikaanse zachte macht.
Er zijn zeker veel situaties en regio’s waar de Amerikaanse betrokkenheid jammerlijk tekortschoot. Maar alles bij elkaar genomen wijzen deze inspanningen op een simpele conclusie: de invloed van Amerika is het sterkst geweest toen deze het nuttigst was – en niet het meest angstaanjagend. Zachte macht was nooit een zwakte; het was een hefboom.
Dat verhaal doet er nu toe. Wanneer de Amerikaanse regering zich terugtrekt uit ontwikkeling, diplomatie en partnerschap, blijft de leegte niet leeg. Andere krachten willen dit land ongetwijfeld graag vullen met transactionele relaties, schuldenafhankelijkheid en autoritaire invloed.
Als Washington zijn rol nu verkleint, staat de particuliere sector voor zijn eigen keuze. Het kan zich naar binnen terugtrekken en de mondiale instabiliteit als het probleem van iemand anders behandelen. Of het kan een simpele waarheid onderkennen: een stabiele wereld is een voorwaarde voor duurzaam ondernemen. Zachte macht is geen filantropie. Het is langetermijnrisicobeheer.
HOE BEDRIJVEN IN DE KLOOF KUNNEN STAPPEN
Geen van de volgende acties is een vervanging voor de overheid. Maar ze vertegenwoordigen een greep uit de manieren waarop het mondiale bedrijfsleven nu de kans – en de capaciteit – heeft om in de leegte te stappen.
- Normaliseer de bestuursdienst als management – geen bijproject. Het aanmoedigen van leiders om zitting te nemen in non-profitorganisaties en burgerraden versterkt de instellingen in een tijd van ernstige beperkte middelen, terwijl we ze nodig hebben om goed te functioneren. Het bouwt ook empathie, leiderschapsvaardigheden en besluitvorming in de echte wereld op, kwaliteiten die bedrijven beweren te waarderen in managers.
- Schaal op vaardigheden gebaseerd vrijwilligerswerk. Financiën, compliance, cyberbeveiliging, HR en logistiek zijn enkele van de vaardigheden waar veel publieke en non-profitinstellingen niet gemakkelijk toegang toe hebben. Door deze te implementeren wordt een ernstig tekort aan middelen opgevuld en wordt tegelijkertijd voldaan aan de vraag van werknemers naar doelgericht werk waarbij gebruik wordt gemaakt van echte expertise.
- Dubbele veerkracht van de supply chain als een vorm van stabiliteit. Het diversifiëren van leveranciers, het investeren in transparantie en het veiligstellen van lokale aandelen vermindert de blootstelling aan ontwrichting en dwang. Veerkrachtige toeleveringsketens zijn niet alleen goede zaken; ze helpen kansen en stabiliteit te verankeren op de plaatsen waar bedrijven actief zijn.
- Breid gemeenschapsgedreven initiatieven uit waar bedrijven actief zijn. Het succes van bedrijven kan het maatschappelijk welzijn niet op duurzame wijze overtroeven. Gezondheidszorg, voeding, onderwijspijplijnen, opleiding van arbeidskrachten en lokale economische ontwikkeling zijn geen public relations-bewegingen – het zijn investeringen in menselijk kapitaal, sociale cohesie en operationele continuïteit op de lange termijn.
DE COÖPERATIEVE KRACHT
Alles bij elkaar genomen en op grote schaal geïmplementeerd, onderstrepen deze acties een simpele waarheid: kracht is niet alleen het vermogen om toe te slaan; het is het vermogen om elkaar aan te trekken, opnieuw op te bouwen en samen te werken. En als Washington zich blijft terugtrekken uit de zachte macht, kan het mondiale bedrijfsleven iets nieuws, duurzaams en betrouwbaars bevorderen.
Deirdre White is CEO van Pyxera Global.
