Neurowetenschappers hebben ontdekt dat vogels kijken eigenlijk een hersenkraker is. EEN nieuwe studie gepubliceerd in JNeurosci, Journal of NeurowetenschappenVogels kijken kan feitelijk de structuur en functie van je hersenen veranderen – wat bekend staat als neuroplasticiteit– helpt effectief de cognitieve vaardigheden te vergroten, vooral bij meer ervaren vogelaars.
“Onze hersenen zijn erg kneedbaar”, zegt hoofdonderzoeker Erik Wing, onderzoeksmedewerker aan de York University in Toronto, uitgelegd.
Wacht, wat is neuroplasticiteit precies?
Neuroplasticiteit is in feite het proces of de manier waarop uw hersenen leren en creëren geheugenen past zich aan aan ervaringen en trauma’s, volgens Psychologie vandaag.
Onderzoek toont aan dat, hoewel de hersenen tijdens de kindertijd het meest veranderen en zich ontwikkelen, ze dit gedurende hun hele leven blijven doen.
Tegenwoordig beschouwen neurowetenschappers de hersenen als een dynamisch en flexibel orgaan dat ‘verbindingen kan herschikken’ door middel van ‘bedrading’ en ‘herbedrading’.
Hoe vogels kijken je hersenen helpt
De nieuwe studie onder 58 volwassenen vergeleek de hersenen van 29 experts (tussen 24 en 75 jaar) en 29 nieuwelingen rond dezelfde leeftijd. Er werd iets interessants gevonden: de MRI’s van de hersenen van deskundige vogelaars hadden een grotere dichtheid als het ging om gebieden die de perceptie en aandacht controleren dan die van beginners.
Nogmaals, ze verdeelden de twee groepen niet op basis van iemands leeftijd, maar op basis van hun kennis en expertise op het gebied van vogelen.
Vogelen, waarbij sprake is van diepe concentratie en het vermogen om verschillende vogels te identificeren, verandert de hersenactiviteit en -structuur op dezelfde manier als wanneer je een deskundige muzikant of atleet wordt. Dat komt omdat ze allemaal een uitgebreide hersentraining vereisen.
Dus wat concludeerde het onderzoek? Kortom, het ontdekte dat het proces om een deskundige vogelaar te worden de hersencognitie verhoogde. En hoewel het de veroudering van de hersenen niet stopt, suggereert het wel dat het de leeftijdsgerelateerde achteruitgang in de toekomst kan helpen minimaliseren.
