Het tweede argument is dat het mogelijk is dat er niet meer gemeenschapsinitiatieven door ontwerpers worden gestart, maar dat zij juist degenen zijn die het meest zichtbaar worden. Ontwerp is een instrument van versterking, en met zo’n intense visuele overstimulatie in onze fysieke en digitale wereld kunnen misschien alleen degenen met ontwerpintuïtie de ruis doorbreken? Leeszaal mede-oprichter Shirley Heim zegt: “Ik ben de enige creatieveling in het oprichtersteam. Interessant genoeg werd ik pas bij het project betrokken toen het op weg was naar de daadwerkelijke oprichtingsfase, toen vragen over de visuele identiteit en hoe het project in de wereld verschijnt relevant werden.”
Gevestigd in Berlijn Backhaus-projecten mede-oprichter Amaan Hassen herhaalt het standpunt van Shirley en legt uit: “Je moet heel consistent zijn en je bewust zijn van wat je doet en hoe je overkomt, omdat je anders gemist kunt worden. Ik denk dat dat een van de dingen is die mij naar gemeenschapswerk hebben geleid. Je leert van de duivel, de reclamewereld en de commerciële ontwerpwereld, en je wilt er iets altruïstisch mee doen.”
Acht jaar sinds ik Londen verliet, verlang ik niet langer naar de netwerken van kennissen die ik ooit als mijn gemeenschap beschouwde. Wij als generatie passen ons aan en reageren op de eisen van ons politieke en economische klimaat. Veel van de creatieve persoonlijkheden die ik in mijn vroege Berlijnse jaren ontmoette, zijn minder gefocust op het beklimmen van de carrièreladder terwijl ze in het weekend leven, maar investeerden steeds meer in activisme en sociale verantwoordelijkheid. De prioriteiten zijn veranderd nu de vrijheid op nieuwe manieren wordt uitgedaagd. Toch zijn er nog steeds ambities om nieuwe vormen te vinden. Terugkijkend op deze steeds veranderende seizoenen concludeert Amaan: “De droom is voorbij. Maar niet echt.”
