Door Robert Scucci
| Uitgegeven
In elk van zijn films portretteert Neil Breen een tragische held met goddelijke krachten die de taak op zich neemt om de wereld van zichzelf te redden door middel van mysterieuze, onverklaarbare vermogens die meestal nergens op slaan. De jaren 2016 Ga erdoor houdt vast aan deze formule en zorgt voor een vermakelijk horloge voor fans van outsider-films.
Terwijl de meeste Breeniacs zoals ik naar de jaren 2005 zouden verwijzen Verdubbel en de jaren 2012 noodlottige vondst als zijn beste werken, Ga erdoor is niet zonder charme. Maar wees gewaarschuwd, want het is ook een van Breens meest onsamenhangende stukken in zijn hele filmografie, en dat zegt veel.
“De boodschap is simpelweg te krachtig om op film vast te leggen.”
Hier hebben we een onheilspellende zwevende rode stip die geen echt doel dient, een tijger die af en toe in de woestijn van Nevada verschijnt om redenen die nooit worden verklaard, en blikken bonen die in het landschap liggen. Corrupte verzekerings-, bank- en mediapresidenten maken openlijk bekend dat ze corrupt en immoreel willen zijn, maar Thgil van Neil Breen (licht achterstevoren gespeld), een buitenaardse AI-levensvorm die naar de aarde is gestuurd om er een betere plek van te maken, is hier om de boel te redden.
Het is geen Double Down, maar we nemen het wel
Zoals de meeste Breen-gewrichten, Ga erdoor is gevuld met uitgestrekte woestijnbeelden, vervallen geluidsontwerp en prekende monologen over de toestand van de wereld en hoe Neil Breen, gekleed in zijn mooiste Canadese smoking, het enige wezen is dat een nieuw tijdperk van verlichting kan inluiden. Afgezien van de zelfgenoegzaamheid krijgen we een puinhoop van een verhaal dat begint met een groep naamloze immigranten die achter in een vrachtwagen worden gepakt en door handhavers naar een geheime locatie worden gereden om ze op te pakken en terug te sturen naar de landen waar ze zijn gevlucht.
Door de verhalen van Breen leren we dat hij een AI-levensvorm is uit een ver sterrenstelsel dat speciaal naar de aarde is gestuurd om 300 miljoen ‘slechte mensen’ te elimineren door middel van een grote zuivering. Het probleem is dat hij in zijn menselijke vorm een heroïneverslaafde wordt die in de prullenbak slaapt terwijl hij geen ingeblikt voedsel eet in zijn woonwagen. Hij raakt bevriend met Amanda (Kathy Corpus) en haar nichtje Kim (Chaize Macklin), die terughoudend is om bij hem in zijn caravan te blijven, ook al beweert hij “de toekomst” te zijn, nadat hij zijn afval grondig heeft verzameld om zijn huis uitnodigender te maken.
Ondertussen trekken een jongensastronoom (Abraham Rodriguez), twee meisjesastronomen (Taylor Sydney en Taylor Johnson) en hun rolstoelgebonden professor (James D. Smith) de woestijn in op zoek naar een gloeiende rode stip die eruitziet als een kapotte pixel op je scherm, maar verschijnt met een gevoel van doel, hoewel het doel nooit goed wordt verwoord.
Op de een of andere manier komen al deze afzonderlijke verhaallijnen samen wanneer Thgil een nieuwsuitzending overneemt om de hele mensheid te laten weten hoe primitief ze zijn, en opnieuw wanneer hij bij een landhuis verschijnt om verschillende functionarissen en presidenten van de industrie te vertellen dat ze corrupt zijn. Kort daarna branden CGI-explosies op de achtergrond terwijl Neil Breen wegloopt van het wrak zonder ooit achterom te kijken.
Niet een van de klassiekers, maar een startpunt
Terwijl Ga erdoor is duidelijk een Neil Breen-film, hij verbleekt in vergelijking met zijn voorganger, noodlottige vondst. Die film is geworteld in bedrijfsspionage, overheidsgeheimen en tientallen laptops die worden vernietigd terwijl onze held belooft de corruptie die in deze wereld in overvloed aanwezig is, aan het licht te brengen.
Alle kenmerken van eigendunk en afkeer van de moderne wereld zijn er nog steeds, maar… Ga erdoor slaagt er niet in de landing stevig vast te houden omdat er simpelweg te veel bewegende delen zijn. Voor een film waar mensen zoals ik actief naar op zoek zijn omdat hij op alle mogelijke manieren zo belachelijk verschrikkelijk is, is er hier een duidelijk gebrek aan charme, en ik kan niet helemaal de vinger leggen op wat er ontbreekt.
Als Neil Breen een muzikant was, Ga erdoor zou zijn afstudeeralbum zijn. Hij is bij verschillende gelegenheden in de woestijn en in verre sterrenstelsels geweest die de ruimte en de tijd zoals wij die kennen, hebben verbogen. Dit is de laatste film die hij voornamelijk op locatie maakt voordat hij een meester werd op het groene scherm met films als Gedraaid paar En Cade: De gemartelde oversteekdus wat we hier zien voelt als een kunstmatig intelligent wezen dat worstelt om zijn uiteindelijke vorm te bereiken met conventionele middelen. De boodschap is simpelweg te krachtig om op film vast te leggen. Dat is tenminste het verhaal waar ik mee aan de slag ga.
Als je een fan bent van het werk van Neil Breen, Ga erdoor is een essentiële weergave. Weet alleen dat dit niet zijn fijnste uur is. Om getuige te zijn van wat Breen een ‘visionaire, revolutionaire film noemt die de menselijke soort tot de grenzen van controversiële, tot nadenken stemmende actie drijft’, kun je er meer over leren op zijn website.
