Wat stel je je voor als je aan zachtmoedigheid denkt?
Je ziet waarschijnlijk een muisachtige deurmat, een persoon die schaapachtig toegeeft aan de wil van de sterken. Als Jezus zegt: ‘Zalig de zachtmoedigen, want zij zullen de aarde beërven”, zou je denken dat die mietjes het zonder gejammer of bezwaar zouden overdragen aan sterkere, ambitieuzere mensen. Filosoof Friedrich Nietzsche zachtmoedigheid “vreugdevolle verlegenheid” genoemd.
Eigenlijk een van hen Oxford English Dictionary-definities is “geneigd om zich gemakkelijk te onderwerpen aan onderdrukking of letsel, gemakkelijk gedwongen of geïntimideerd, timide.” Zachtmoedigheid is daarom een zwakte. Waarom zou je ooit zachtmoedig willen zijn?
Hetzelfde geldt voor volgzaamheid, vaak gekarakteriseerd als een naaste buur van zachtmoedigheid. We kunnen tegenwoordig een idee krijgen van het gebruik ervan Corpus van hedendaags Amerikaans Engelswaarbij men een volgzaam persoon ervaart als langzaam, controleerbaar, gehoorzaam, onderdanig, volgzaam, passief en onder controle.
Of denk aan neerbuigendheid. Je stelt je waarschijnlijk een zelfingenomen persoon voor die in zijn neus kijkt naar een servicemedewerker, of een onuitstaanbare boef die niet van zijn hoge paard wil afstappen om zich onder de boeren te begeven. Neerbuigend zijn is verre van een deugd, maar wordt algemeen erkend als een ondeugd.
Zachtmoedigheid, volgzaamheidEn neerbuigendheid: drie eigenschappen zonder cultureel kapitaal vandaag. En toch begrepen onze voorouders deze eigenschappen doorgaans als deugden. Hoe kan dat in vredesnaam zijn?
Zoals elke filosoof je zal vertellen, moet je, in geval van schijnbaar onenigheid, de definities van de woorden in het spel bepalen. Hoeveel argumenten zijn er plotseling ontkracht door iemand die zegt: “Oh, dat bedoel je”? Als we de betekenis van deze drie termen onderzoeken, denk ik dat we zullen zien dat dit het geval is een wisselkantoor. Zoals ik heb gevonden in mijn filosofisch onderzoek en onderwijsenkele van de deugden die gisteren het meest gevierd werden maar ga nu onderzang Het zijn eigenschappen die ons kunnen helpen een goed leven te leiden, zelfs nu.
Vergeten deugden
Overwegen zachtmoedigheid– maar sta mij toe om te beginnen met een klein vignet.
In 2018 meester in mixed martial arts Matt Serra zat een familiemaaltijd te nuttigen in een restaurant toen een strijdlustig dronken man binnenkwam en bedienden en klanten bedreigde. Serra had hem bewusteloos kunnen slaan. Maar in plaats daarvan hield hij hem rustig vast terwijl hij wachtte tot de beveiliging arriveerde.
Een soortgelijke eigenschap komt naar voren wanneer geïrriteerde ouders beheerst reageren, verontwaardigde leraren niet ingaan op provocaties van leerlingen en de politie situaties de-escaleert. In elk geval hielden ze de controle over hun emoties, vooral hun woede. Een gemeenschappelijk kenmerk van deze verhalen is dat de persoon niet machteloos was; het was juist omdat ze begrepen hoeveel macht ze hadden, dat ze zich terughoudend opstelden.
Een dergelijke kwaliteit – uitmuntendheid met betrekking tot iemands woede –werd vroeger zachtmoedigheid genoemd. We horen een echo van deze oorspronkelijke betekenis zelfs vandaag de dag betekent het ‘vernederen’ van een paard in de paardentraining het trainen om zijn grote kracht aan zijn meester te onderwerpen en zijn passies niet de controle te laten overnemen. Op dezelfde manier betekende zachtmoedigheid ooit dat je niet zwak moest worden, maar je moest onderwerpen aan de macht van de rede, en dat je de woede niet de overhand liet krijgen.
In de Evangeliën wordt als Jezus zichzelf zachtmoedig noemthet is hetzelfde Griekse woord dat wordt gebruikt voor een zachtmoedig paard: opscheppen. Een paard is niet zwakker omdat hij zachtmoedig is; geen enkele Griekse krijger wilde een dik paard. Het paard behoudt zijn kracht, nu geborgd door zelfbeheersing.
Dit is een heel ander begrip van zachtmoedigheid dan we in ons hedendaagse lexicon aantreffen. Maar in de traditionele betekenis noemt het woord een kwaliteit die vrijwel iedereen hoog in het vaandel heeft staan. Niemand wil dat haar beste vriendin, kind, leraar, coach of vervanger haar woede niet kan beheersen.
Dergelijke controle is een belangrijke karaktereigenschap voor een goed leven, maar we hebben er geen concept meer voor. Welke term gebruiken mensen vandaag de dag om de neiging te hebben de strijd verstandig te kiezen, zich niet te laten vertroebelen door woede, en zich niet gemakkelijk te laten verleiden tot daden waar ze spijt van zullen krijgen – zonder gemakkelijk in de omgang of ongevoelig te zijn tegenover werkelijk onrecht? Zelfbeheersingeen brede categorie die het omgaan met verleidingen, het doorstaan van moeilijkheden en talloze dingen daartussen omvat, is een te brede term om de klus te klaren.
We hebben ook geen woord voor iemand die uitstekend is in het ontvangen van instructies en inzicht, maar die ook bang is om voor zichzelf te denken, om het advies van een verkoper van slangenolie te negeren. Zo heette het vroeger volgzaamheid.
Neerbuigingde meest verrassende van de drie suggereert nu dat iemand zich verwaardigt om vanuit zijn verheven hoogte te spreken. Nog het ooit beschreven uitstekend in het respecteren van mensenongeacht hun sociale status: gemakkelijk op een lager niveau met hen in contact te komen, zodat zij zich gezien en gewaardeerd voelen, maar zonder schaamte of onhandigheid te veroorzaken. Welke term hebben we nu voor het inprenten van zo’n belangrijke eigenschap?
Waarom woorden ertoe doen
Voor alle duidelijkheid: ik ben hier niet van de Language Reclamation League. Ik pleit niet noodzakelijkerwijs voor een terugkeer naar oudere talen – en zeker niet alleen omdat ze ouder zijn. Maar zonder vervangingen voor ethische concepten die we verloren hebben, worden we geconfronteerd met een moreel vacuüm, niet in staat de goedheid te conceptualiseren die we willen zien in onszelf en in degenen van wie we houden.
Misschien denk je dat er niet veel verloren is gegaan. Bruggen vallen wanneer ingenieurs geen onderscheid kunnen maken tussen verschillende soorten fysieke kracht; wat gaat er verloren als mensen geen verschillende karaktersterkten kunnen onderscheiden?
Naar mijn mening zijn er minstens drie redenen waarom het belangrijk is om een label voor deze eigenschappen te hebben.
Ten eerste is er goed psychologisch bewijs dat benaderingsdoelen – ‘Ik wil gezond worden’, ‘Ik wil financieel stabiel worden’ – voor ons een sterkere motivatie zijn dan vermijdingsdoelen – ‘Ik wil ophouden ziek te zijn’, ‘Ik wil niet arm zijn’. Het benaderen van doelen levert doorgaans meer inspanning, meer voldoening en meer welzijn op. Maar ze vereisen dat je de morele deugd die je wilt cultiveren, benoemd.
Ten tweede zijn de positieve eigenschappen die door deze eeuwenoude deugden worden genoemd, wat je werkelijk wilt. Je wilt niet alleen dat je dierbaren stoppen met handelen uit woede. Je wilt dat ze hun macht kunnen beperken ondanks hun woede. Je kent je werkelijke doel niet als je er geen concept voor hebt.
Ten derde: denk eens aan de schade die wordt veroorzaakt door het ontbreken van een gemeenschappelijke taal voor een ethisch concept. De filosoof Miranda Fricker heeft geschreven over de tijd vóór de term seksuele intimidatie werd uitgevonden in 1975. Ze geeft verschillende voorbeelden van vrouwen die onrecht wordt aangedaan op de werkvloer, maar niet in staat zijn het onrecht onder woorden te brengen aan de machthebbers. vanwege het ontbreken van een gemeenschappelijk label ervoor. En dat niet alleen, maar door het ontbreken van een adequaat concept konden de slachtoffers zelf het kwaad niet volledig begrijpen.
Het hebben van positieve concepten van de kwaliteiten die we in onszelf en anderen willen mogelijk maken, is daarom essentieel voor het morele leven. Het feit dat we meer hebben losgelaten blare shit En stomverbaasd verteller.
We hebben nog steeds termen voor een waaiende windzak of verwardheid, dus we hebben die archaïsche, maar weliswaar grappige, woorden niet nodig om belangrijke waarheden uit te drukken. Maar als het gaat om ondergewaardeerde deugden, hebben we een manier nodig om karaktereigenschappen te benadrukken die ons helpen ons beste zelf te vormen – zelfs als woorden uit het verleden niet langer voldoen.
Timothy J. Pawl is hoogleraar filosofie aan Universiteit van St. Thomas.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Het gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lezen origineel artikel.
