Prijanka Chopra En Nick Jonas kondigde in januari 2022 de geboorte aan van hun dochter Malti Marie Chopra Jonas via draagmoederschap. Maar ze was een premature baby en bleef op de NICU. In een recent interview vertelde Priyanka over haar angsten en wat ze op dat moment doormaakte, met de onzekerheid en de angst haar te verliezen. Ze herinnerde zich hoe moeilijk het voor haar was, maar uiteindelijk werd ze door dit alles een tijger en wilde ze haar dochter koste wat het kost beschermen. Priyanka vertelde erover op de podcast van Jay Shetty, On Purpose: “Het was allemaal moeilijk omdat onze reis naar Malti zelf zwaar was. Ik weet niet of ik er klaar voor ben om erover te praten, maar het was erg moeilijk voor mij en ze is een wonderbaby, omdat ze op dat moment mijn enige hoop was om een baby te kunnen krijgen.”
De schok werd nog groter toen de artsen hen meedeelden dat Malti na slechts 27 weken geboren zou worden. “Dus toen we erachter kwamen dat ze met 27 weken zou komen, stopte ik ermee. Ik weet nog dat ik bij ons thuis minstens 9 uur voor de open haard zat. En voor iemand die altijd zo oplossingsgericht is, had ik geen gedachten in mijn hoofd. Nick was ergens en hij kwam terug en hij pakte me gewoon vast en we reden naar het ziekenhuis.”Ter herdenking van de geboortedag van Malti zei Priyanka dat de omstandigheden overweldigend waren, verergerd door de pandemie. “Het waren Covid-tijden en de situatie waarin ze werd geboren was zo stressvol voor alle betrokkenen. Het was gewoon heel intens. Ze was paars. De pinken van de NICU-verpleegkundigen waren te groot voor haar mond. Hoe ze haar intubeerden was… dat beeld zie ik nog steeds. Gelukkig was alles in orde met onze draagmoeder, zodat we onze energie op Malti konden richten. Ik was gewoon verdoofd. Ik wist op dat moment niet wat ik moest doen en hoe ik nuttig kon zijn.”De begindagen op de NICU lieten een diepe emotionele indruk achter. “We hebben haar naar de NICU gebracht. Eén van ons mocht tegelijk, en de eerste keer huilde ze. Het was als een kat. Dat is alles wat we hebben. Mijn moeder en schoonfamilie vlogen naar beneden, maar we waren in het ziekenhuis. Het was zo’n persoonlijk traumatische tijd.”De druk om de geboorte van Malti openbaar te maken voordat ze emotioneel voorbereid waren, maakte de stress nog groter. ‘Ik herinner me dat het lekte en dat we een sms kregen waarin stond dat haar geboorte uit de papieren zou worden geschrapt… en dat als we dat niet doen, ze binnen drie uur komen. Dus we waren een beetje gedwongen om haar geboorte aan te kondigen. We wilden vasthouden aan ons eigen verhaal erover; we waren er niet klaar voor omdat we niet wisten wat er met haar zou gebeuren of hoe ze zou zijn.“Malti bracht bijna vier maanden door op de intensive care, een periode waarin Priyanka en Nick al het andere in de wacht zetten. “Het duurde drie maanden, bijna 110 dagen. We hebben alles stopgezet. We lagen elke dag in het ziekenhuis. We draaiden diensten zodat ze op onze huid kon liggen.”Na medische begeleiding concentreerde het echtpaar zich op constant huid-op-huidcontact en geruststellende geluiden. “Nick zong voor haar op zijn gitaar. Ik had een kleine iPod die al mijn mantra’s afspeelde, mijn Mahamrityunjay-mantra, mijn Gayatri-mantra, mijn Om Namah Shiv-mantra. Het speelde de hele dag allemaal zachtjes in haar wieg.”De medische uitdagingen waren meedogenloos. “Ze was heel erg gewild, heel gewild en gekoesterd. Het was zo moeilijk… ze heeft ongeveer zes bloedtransfusies gehad.”Terugkijkend op die periode zei Priyanka Chopra dat moeder worden een fundamentele verandering teweegbracht in de manier waarop zij met angst en kwetsbaarheid omging. “Toen ik uit de shock kwam waarin ik verkeerde, besefte ik hoe bang ze moet zijn geweest. Ik had dus niet het voorrecht om verdrietig of bang te zijn. Ik moest haar moeder zijn en hard tegen haar zijn.”Ze herinnerde zich ook de eerste keer dat ze haar dochter, Malti Marie Chopra Jonas, dicht tegen haar borst hield, een moment dat een onuitwisbare indruk op haar achterliet. “Toen ze voor de eerste keer op mijn borst lag… was ze zo klein dat haar vingers als vlinders op mij leken. Ze woog 1 pond en 11 ons en op dat moment dacht ik dat ik naar de uiteinden van de aarde zou gaan om je te beschermen.”Dat instinct veranderde al snel in felle waakzaamheid. “Ik werd in alles een tijger – van haar voeding tot haar medicijnen tot haar transfusies. Nick en ik als team… elk klein dingetje aan haar dat ervoor zorgde dat ze dat gewicht bereikte en overleefde, was de enige orde van zaken. Al het andere kwam op de achtergrond.”Malti thuisbrengen was opnieuw een diep emotioneel keerpunt. “De dag dat we haar terugkregen, was ze zo klein. We zaten als gezin alleen maar voor onze mandir. Het is de eerste keer dat ik echt huilde – uit genade dat ze het overleefde.”
