Het goede, het slechte en de meta

Af en toe doen geruchten de ronde in de blogosfeer over een mythische, langere bewerking van een beroemde film, zoals 4-uurs versie van Zwarte Panter. Dit is meestal een montage-uitsnede: industrietaal voor een ruwe schets die elke scène uitvoerig bevat voordat de film daadwerkelijk wordt vormgegeven. Er was naar men zegt een daarvan zweeft rond voor Wes Cravens Schreeuw 3hoewel dit een werkafdruk bleek te zijn van veel later in het proces. Maar als je bestaat in de overlap van Schreeuw ventilatoren en mensen die nieuwsgierig zijn naar bijeenkomsten (hoe ze eruit zien en voelen en waarom ze nooit aan het publiek worden getoond), heb ik een gemengde zegen: Schreeuw 7 is voor jou.

Een film met verspreide ideeën die net zo goed helemaal geen ideeën konden zijn. Het begon als een onrustige productie vanwege dooi set van de directeuren die het project verlaten onredelijk ontslag van een reeks leads, de snelle uitgang door iemand anders, en helemaal opnieuw geschreven, wat leidt tot de lastige uiteindelijke vorm. Dat mag je aannemen Schreeuw 1, 2, En 4 Schrijver Kevin Williamson die de regisseursstoel overneemt, zou de zaken kunnen redden, maar het matige script van de film (dat Williamson samen met Guy Busick en James Vanderbilt schreef voor de laatste twee inzendingen) leent zich voor weinig intriges. Spoilers vooruit.

Het resultaat is vaak een audiovisuele opgave; Dit is tenslotte pas Williamsons tweede regie-inspanning, na de slecht ontvangen film Lesgeven door mevrouw Tingle in 1999. Schreeuw 7 is een van de saaiste slashers die je waarschijnlijk zult zien, zowel omdat de scèneconstructie verstoken is van drama, gelach of spanning, als omdat de structuur weinig momentum heeft om de personages en het plot aan te drijven. Het is ook de standaard voor het genre, in plaats van enige vorm van deconstructie; op dit punt is er niet veel scheiding Schreeuw van zijn veel minder geliefde, door Williamson geschreven imitator, Ik weet wat je afgelopen zomer hebt gedaan.

De zevende film begint op spannend terrein, met een koude opening waarbij een jong stel (Jimmy Tatro, Michelle Randolph) betrokken is, fans van over de hele wereld. Dolken serie die het Macher-huishouden uit de originele film bezoekt, nu een waardeloze toeristische attractie. Het is een leuke kleine intro, maar het voelt alsof het uit een heel ander script komt en heeft uiteindelijk geen enkele invloed op de rest van de film, thematisch of anderszins. Het is moeilijk om te weten of de hoofdpersonen zelfs maar over deze gebeurtenissen horen.

De rest van de film volgt een terugkerende Sydney Evans, geboren Prescott (Neve Campbell), nu de moeder van een tienermeisje, Tatum (Isabel May), genoemd naar Sydney’s vermoorde beste vriend uit de eerste film (Rose McGowan). Sydney leidt een rustig, zij het enigszins paranoïde leven met haar joviale politiechef Mark (Joel McHale), in een stadje in Indiana ver verwijderd van Woodsboro, Californië, met een paar extra sloten op haar voordeur en af ​​en toe een nieuwsgierige tiener die informeert naar de gebeurtenissen in de originele film. Ze houdt er meestal de lippen over op elkaar, zelfs tegen haar dochter. Dit zorgt voor een zekere afstand tussen hen, waardoor Campbell een ongelooflijk authentieke prestatie levert als een vrouw van middelbare leeftijd die gevangen zit tussen op haar hoede blijven en het verleden achter zich laten. Zij is echter de enige artiest die enige echte menselijkheid toelaat.

Waar is Wes Craven Schreeuw 2 grondig bezig met het idee van leven met trauma, Schreeuw 7 drukt vergelijkbare thema’s uit door middel van dialoog uit het hoofd en benadrukt dat het iets aangrijpends te zeggen heeft, terwijl dit niet verder van de waarheid kan zijn. Het duurt niet lang voordat een herrezen Ghostface zich richt op Tatum, haar algemeen geschetste middelbare schoolvrienden (McKenna Grace, Celeste O’Connor) en haar sluwe vriend Ben (Sam Rechner). Een nieuwe cyclus van moord ontvouwt zich in lange scènes die veel meer observationeel dan intuïtief zijn, terwijl Williamson alle informatie – of deze nu van vitaal of frivool is – met hetzelfde discrete penseel schildert. Dit is waar de film het meest aanvoelt als een onvoltooid product; de stukken bestaan ​​allemaal, maar ze zijn zelden met opwindende kunst gesneden. Dode lucht houdt zelden spanning in stand, en hier is het een bepalend kenmerk, resulterend in actie die niet zozeer wordt verwacht als wel passief wordt getolereerd.

De gemaskerde moordenaar begint FaceTiming Sydney ook in het hyperactieve gezicht van een ontmaskerde, oudere Stu Macher met littekens in zijn gezicht (gespeeld door de huidige Matthew Lillard), een van de oorspronkelijke tienerdaders van wie Sydney denkt dat hij dood is. Wat het antwoord ook zal zijn, er is niet veel mysterie aan Stu’s verschijning als en wanneer het zich ontvouwt, aangezien elk personage de AI gemakkelijk ten onrechte de schuld geeft als medeplichtige aan zijn wederopstanding.

Bovendien gebeurt dit op geen enkel moment Schreeuw 7 daadwerkelijk commentaar geven op de technologie of het sinistere gebruik ervan in de moderne wereld. Wat de daadwerkelijke moordenaar betreft, de serie heeft altijd snel en losjes gespeeld, maar dit is een film waarin niemand zich ooit echt een verdachte voelt, ondanks dat iedereen als zodanig wordt genoemd. Dit komt omdat iedereen buiten Sydney en Tatum op een plichtmatige manier wordt geïntroduceerd, met slechts een paar regels om ze te introduceren voordat ze in de vergetelheid raken. Een van Tatums klasgenoten, Lucas (Asa Germann), een wannabe True Crime-podcaster, heeft bijvoorbeeld nauwelijks een enkele scène die over het verleden van Sydney staart voordat hij inactief wordt; zelfs als hij de slechterik blijkt te zijn, wat maakt het uit? Bij het schrijven vervangt de functie, net als bij de montage, elke keer vorm en genre, wat resulteert in een eenvoudige checklist van concepten met horror-smaak.

Naar Schreeuw 7 zelfs kleine hints van parasociaal fandom bewijzen dat ergens onderweg een lampje uitging, maar dit is ook een onderwerp dat in eerdere films met zwier werd behandeld, terwijl deze nieuwste inzending slechts flarden biedt. Afgezien van woordelijke verklaringen van het thema – sommige personages vermelden dat dit verhaal blijkbaar gaat over wat we doorgeven; Zeker – de film zegt niets over de serie als geheel (noch als fictieve tekst, noch over gebeurtenissen in de wereld), laat staan ​​over het hedendaagse horrorlandschap. Voeg daarbij de talloze opmerkingen over de vorige film die er niet toe doen vanwege de afwezigheid van Sydney (Campbell kan net zo goed de camera aanspreken en ons vertellen over haar contractgeschillen), en de zelfreferentiële continuïteit die ervoor zorgde dat Schreeuw zo slim en charmant wordt uit het raam gegooid.

Er zijn gelukkig een handvol momenten die alleen op zichzelf werken. Een paar scherpe momenten zijn nogal grappig en grenzen aan wreedheid; Sydney en haar dochter, die via een kruipruimte ontsnappen, komen aangrijpend dichterbij; en een groep ondersteunende personages – namelijk de ervaren verslaggever Gail Weathers (Courtney Cox), die nu samenwerkt met broers en zussen-horrorliefhebbers Brad en Mindy Meeks-Martin (Mason Gooding, Jasmin Savoy Brown) – maken een brullende entree in de auto. Maar vanaf dat moment verdwijnen ze te lang om er echt toe te doen, ondanks hun veronderstelde belang.

Gail is het enige personage dat net zo lang heeft overleefd als Sydney, maar hoewel ze de emotionele littekens van tenminste de vorige inzending met zich mee zou moeten dragen, slaagt de film er niet in om van haar een spiegel te maken voor haar oude vriend. Op dezelfde manier zijn de Meeks-tweeling oudere personages die beide generaties van de serie overbruggen, en zijn ze de enige overgebleven horror-geeks die in staat zijn om Schreeuw 7 met alles wat lijkt op de slimme doeltekst die deze films ooit onderscheidde. Maar ondanks de lieflijkheid van de acteurs scheikunde, zij mogen deze rol niet vervullen. Misschien is het nog te vroeg voor een autopsie, maar het is moeilijk om het gevoel van je af te schudden dat dit voortkomt uit het feit dat de film niet helemaal weet wat het is of waar het werkelijk over gaat.

Zijn er te veel koks? Misschien, maar vanuit een top-downperspectief speelt het als een holle, gehaaste, door het bedrijfsleven opgelegde vervanging voor iets dat misschien interessanter en waardevoller had kunnen zijn. Ondanks de tijd van nog geen twee uur, Schreeuw 7 voelt veel te lang aan en speelt zonder intensiteit of ritme, laat staan ​​een rijm of reden om de levensduur van de serie tot meer dan 30 jaar te verlengen. Tenzij iemand het met bliksem kan schudden, is het misschien tijd om het van de levensondersteuning te halen.

Schreeuw 7 wordt op 27 februari breed uitgebracht.