Thier is vaak een onderstroom van existentiële vermoeidheid te zien in games die terugkijken op hun erfgoed. Het uitstervende koninkrijk van Dark Souls III, de afgeleefde Snake van Metal Gear Solid 4. Dus toen Capcom ons een ouder wordende Leon Kennedy liet zien die de ruïnes van het politiebureau binnenliep dat het begin markeerde van zijn reis van beginnend politieagent tot doorgewinterde veteraan, voelde het evenzeer aan als nostalgie. De zelfreflecterende zwanenzang voor deze 30 jaar oude serie kan ooit nog gebeuren, maar Requiem is het niet. Zelfs op zijn diepst en meest peinzend is dit niet zozeer een lied voor de doden, maar eerder een knietje ter ere van de raketwerpers en typemachines die eraan voorafgingen. Leon gaat misschien wat verder, maar dit is Capcom net zo energiek, stiekem en maf als altijd.
Leons oude littekens zullen hoe dan ook moeten wachten. Het nieuwe bloed van Requiem is FBI-analist Grace Ashcroft. Ze is even vasthoudend als gespannen en vormt een passende lens voor het horrorgedeelte van Requiems gespleten focus tussen machteloze terreur en louterende actie. Het verhaal begint met Grace, die meer bekend is met bureauwerk dan met veldoperaties, en de opdracht krijgt om een plaats delict in een verwoest hotel te onderzoeken. Ze kent de plek goed, want het bewaart een aantal vreselijke herinneringen voor haar. Toch vertrekt ze met weinig meer dan een zaklamp en een pistool, waarmee je nooit genoeg munitie zult vinden om je veilig mee te voelen.
Dat geldt niet voor Leon, een man wiens vaardigheden in het vinden van nieuwe jachtgeweergranaten alleen worden geëvenaard door zijn vermogen om vintage stilton-oneliners naar gevallen vijanden te gooien voordat de rook uit zijn loop is opgetrokken. Leon schakelt de first-person camera van Grace over naar de third-person camera, maar je kunt voor beide kiezen. Grace speelt in beide goed, alhoewel de standaard van Leon veel beter geschikt is voor b.v. de vingers van een zombie afsnijden met zijn bijl, of een wapening door een bloeddoorlopen oog schieten.
Leon voelt zich aanvankelijk komisch overweldigd, zijn geharde, hotshot-houding wordt benadrukt door de hordes zwakke zombies die Requiem de dood in stuurt om hem er zo cool mogelijk uit te laten zien. Maar de game slaagt er al snel in om zijn absurd bekwame ster in groot gevaar te brengen. Een groot aantal hectische, back-to-the-wall vuurgevechten betekent dat je elke granaat nodig hebt, overvloedig of niet.
Leon verkeert echter nooit in zoveel gevaar als Grace, die al snel wordt achtervolgd door angstaanjagende wezens in een uitgestrekte, statige zorginstelling die beschikt over het labyrintische ontwerp van de beste locaties uit de serie. Requiem is op briljante wijze succesvol in het bijbrengen van het voorouderlijke gevoel van proberen te overleven en te ontsnappen uit een levende puzzeldoos. Als Grace zul je je in het zweet werken, of je nu kostbare kogels wilt doorbranden om een corridor van bedreigingen te ontruimen of het risico wilt lopen er ongedeerd doorheen te sprinten. Wezens snuiven de lucht op voor je aanwezigheid en laten een schril gejammer horen dat bedoeld is om je in paniek te brengen. Soms is het de moeite waard om deze kogels te gebruiken, alleen maar om je zenuwen te kalmeren.
Ja, Requiem is eng. Soms verwacht het zelfs dat je het allemaal serieus neemt. De stemacteurs van Grace en Leon doen heroïsch zwaar werk door emotioneel gewicht te geven aan scènes die uit elkaar vallen als je stopt met nadenken. En ondanks al zijn Evil Dead-kamp (dat is een compliment), is dit nog steeds een verhaal met een hart. Toch, na zoveel jaren van het uitbreiden van hetzelfde verhaal met grotendeels dezelfde kernspelers, spant het grotere plot van Resident Evil zijn hamstrings in een poging een stukje vaste grond te vinden dat nog niet goed betreden is.
Misschien voelt echte zelfreflectie daarom buiten bereik – want als de serie echt even zou vertragen, zou de vloer instorten. Zoals het nu is, voelen een paar schaamteloze plotverzinsels zich op één lijn met de productplaatsing van de game (er zijn merkdeals geweest met Porsche- en Hamilton-horloges). Meer leeglopen is een reeks vochtige squib-baasgevechten in de aanloop naar de finale. Maar Requiem heeft in die tijd zoveel slimme decorstukken, spannende achtervolgingen en vrolijk gruwelijke ontmoetingen gehad dat het gemakkelijk te vergeven is als de ideeën simpelweg opraken. Capcom is al een tijdje op de goede weg, dus het is geen schok dat Requiem levert. Maar het is een zeer aangename verrassing dat Resident Evil nog steeds zo belangrijk voelt.
