Brendan Fraser heeft misschien wel de blijvende erfenis van ‘The Mummy’ vormgegeven, maar… de getalenteerde acteur heeft nog tal van andere uitvoeringen afgeleverd die je opnieuw moet bezoekenvan zijn gedenkwaardige rol als David Gold in “Twilight of the Golds” tot zijn toegewijde fysieke komedie in de zo-slecht-het-slechte, sla-je-brain-off-film ‘Encino Man’. Maar het is wel degelijk een psychologische horrorfilm met Fraser, Ashley Judd en Viggo Mortensen Dus vreemd dat de ervaring lijkt op een koortsdroom. Ik heb het over Philip Ridley’s “The Passion of Darkly Noon”, waar je het beste zonder verwachtingen van kunt genieten voordat je ernaar kijkt. Dit is op zichzelf geen bug; de film vindt manieren om ons te verrassen met zijn toewijding om de griezeligste hoeken van de werkelijkheid te onthullen. Degenen die bekend zijn met Ridley’s werk zullen misschien tonale overlappingen opmerken met zijn coming-of-age-horrorfilm uit 1990, ‘The Reflecting Skin’, die een surrealistische (en duister komische) kijk geeft op het leven van een jonge jongen.
“The Passion of Darkly Noon” volgt het titelpersonage (Fraser) terwijl hij door een bos in de Appalachen van North Carolina dwaalt nadat een gewelddadige gebeurtenis zijn conservatieve christelijke sekte heeft ontbonden. Nu zijn ouders dood zijn, kan Darkly zijn huidige situatie niet begrijpen en stort hij in op een onverharde weg nadat hij overmand is door uitputting. Hij wordt gered door Jude (Loren Dean) en verzorgd door Jude’s vriend, Callie (Judd), die Darkly weer gezond maakt. Wat volgt is een gespannen, sfeervol verhaal over schuldgevoelens en innerlijke onrust, terwijl Darkly worstelt met zijn religieuze opvoeding en zijn ontluikende gevoelens voor Callie. De aanwezigheid van Callie’s stomme minnaar, Clay (Mortensen), verergert de pijn van Darkly.
Ridley ondersteunt dit uitgangspunt met kalme, impactvolle gesprekken op gedempte toon. Maar als de zaken escaleren, lopen ze uit de hand. Dus wat maakt ‘The Passion of Darkly Noon’ zo speciaal?
Brendan Fraser is een natuurkracht in The Passion of Darkly Noon
Fraser is altijd een bekwaam acteur geweest. Roger Ebert prees Frasers optreden in de vergeten politieke thriller ‘The Quiet American’.“, bijvoorbeeld een andere met sterren bezaaide affaire. Judd en Mortensen zijn eveneens geweldig in Ridley’s film, maar Fraser is zeer overtuigend als de getraumatiseerde Darkly Noon, wiens romantische gevoelens donker en stormachtig worden vanwege zijn fragiele mentale toestand. Het is ook de moeite waard om op te merken dat Fraser niet intens was, aangezien hij destijds meestal met zo’n rol werd geassocieerd of de hoofdrol speelde. Fish-out-of-water-personages Darkly is niet alleen een onrustige man – de basis van zijn wereldbeelden wordt vervormd door institutioneel misbruik, en dit wordt weerspiegeld in zijn escalerende psychoseksuele angst.
Dan is er Ridley’s vermogen om het abstracte in het pragmatische te injecteren. Op een gegeven moment neemt Callie Darkly mee naar een bosgrot vol uitstekende minerale afzettingen, bedoeld om de donkere uithoeken van Darkly’s geest weer te geven. Deze oude grot is een van de weinige bouwwerken die we buiten het huis en de schuur zien, maar al deze landschappen achtervolgen ons naarmate het verhaal vordert. De boog van Darkly wordt ook somberder, waardoor duidelijk wordt dat het moeilijk is om zijn daden te beoordelen door de lens van de traditionele moraal als hij zowel misbruiker als slachtoffer is.
Dus als je houdt van een zuid-gotische setting die verschillende bizarre richtingen uitgaat, dan is ‘The Passion of Darkly Noon’ iets voor jou. Er is geen beter moment om deze onderschatte Fraser-film te zien, aangezien deze momenteel op Prime Video wordt gestreamd.
