Eerder dit jaar dronk ik koffie met de vermogensbeheerder van een groot openbaar pensioenfonds. Zijn fonds investeert niet rechtstreeks in durfkapitaal (in plaats daarvan hebben ze een fonds van fondsen), dus mijn nieuwe CIO-vriend wordt meestal niet rechtstreeks door durfkapitaalfondsen gepitcht. Hij brengt ook niet veel tijd door in technische kringen.
Als hij zijn teen in het VC-water doopt, krijgt hij een cultuurschok.
“Ik heb problemen met het begrijpen van VC’s”, zei hij. (Ik parafraseer.)
Volgens hem zijn mensen in de traditionele financiële sector gemakkelijker te lezen. Hun doel is het maximaliseren van het rendement – en de voortgang op weg naar dit doel is concreet, transparant en meetbaar. Het is heel gemakkelijk om te begrijpen wat de motivatie van een vermogensbeheerder is als je hem op een professionele manier aanspreekt.
Mensen in de politiek zijn ook gemakkelijker te lezen. Hun doel is om macht op te bouwen en invloed uit te oefenen. Dus als je met ze praat, kun je ervan uitgaan dat dit is wat ze zoeken in de relatie.
Uiteraard zijn beide karakteriseringen beperkend: ik ken bankiers die zich druk maken over het hefboomeffect en minstens één politicus die zich bekommert om mensen (hij is mijn neef, dus ik kan het beamen). Maar wat de verregaande generalisaties betreft, kan ik zien waar de CIO vandaan komt.
In schril contrast met financiers en politici zijn durfkapitaalinvesteerders glibberige wezens. CIO’s hebben moeite met het decoderen van onze taal. Durfkapitalisten zijn vermogensbeheerders, maar wij praten als superhelden. We spreken in overdrijvingen en streven er op onironische wijze naar de wereld te veranderen. We verpletteren het onophoudelijk, ook al zijn onze portefeuilles belachelijk onrendabel. We zitten op planken, maar kleden ons in een spijkerbroek en sneakers. Wij zijn roedeldieren die beweren tegendraads te zijn.
Het is moeilijk voor een CIO om te beoordelen hoeveel ervan serieus is en hoeveel ervan onzin is. En echt, kun je hem dat kwalijk nemen?
We klinken zo vanwege de oprichters
Ik heb goed gelachen toen ik naar die CIO luisterde en dit portret van mijn sector zag vanuit de ogen van een van de kapitaalmakers. Maar ik heb een theorie over waar deze taal vandaan komt en waarom het grotendeels legaal is.
Het begint bij de oprichters.
Voor de meeste mensen is het starten van een bedrijf – het soort dat enorm schaalt – een irrationele keuze. Het is buitengewoon moeilijk. Met bijna alles kun je veel meer geld verdienen en veel minder uren werken. De kans is groot dat je zult falen, en dat je daarbij een behoorlijk ellendige tijd zult hebben. U heeft een kans op succes voor een lot, behalve dat dit specifieke lot 100% van uw tijd, aandacht en middelen kost.
Niemand met een gezond verstand zou dit voor het geld doen. Er moet gewoon een groter doel zijn. En voor oprichters is er meestal: een probleem dat ze moeten oplossen. Een missie waartoe zij zich geroepen voelen. Een chip op de schouder en iets om te bewijzen. Soms kunnen ze zich gewoon niet voorstellen dat ze iets anders met hun leven zouden doen.
Neem het maar van een econoom aan: dit zijn allemaal economisch irrationele redenen.
Je kunt letterlijk de tijd van een oprichter niet kopen met stabiliteit en een hoog salaris. Dat is de reden waarom oprichters zelden klinken als huursoldaten of machtsverzamelaars – omdat ze dat ook niet zijn. Ze worden gemotiveerd door iets veel groters. En voor rationele mensen als de CIO klinkt het allemaal verheven, grenzend aan belachelijk.
Houd er echter rekening mee dat deze irrationele uitbundigheid zorgt voor betere en veerkrachtigere bedrijven. Het inspireert engelinvesteerders en vroege werknemers die salaris en stabiliteit opgeven voor een droom. Het houdt de oprichtende teams veel langer gemotiveerd dan geld alleen. Soms trekt het zelfs klanten aan en bouwt het loyaliteit op. Omdat een resonantiemissie je naar plaatsen brengt waar geld alleen niet kan komen.
Met andere woorden: in onze branche is irrationaliteit een kenmerk, geen bug.
Venture is geen rationele beleggingscategorie
VC-investeringen zijn ook voorspelbaar irrationeel. Durfkapitaalfondsen zijn geen kapitaalbeschermers; ze zijn op de lange termijn illiquide, onvoorspelbaar en op alfa gericht. Er zijn duizenden andere, veiligere manieren om uw kapitaal uit te geven, dus als u voor VC kiest, doet u het voor de droom. Om de oprichter en managing partner van Recast Capital te citeren Courtney Russel McCrae: “Niemand investeert in risico’s om een gemiddeld rendement te genereren – we streven allemaal naar de top, zo simpel is het.”
Mijn CIO-vriend zei dat ook. Hij zei dat zijn bedrijf (een heel klein deel van zijn beheerde vermogen) in risicokapitaal investeert, omdat dit de enige beleggingscategorie is die onbeperkte voordelen biedt. Het is het loterijticket van de financiën.
Vermogensbeheerders verkopen een product aan limited partners (LP’s). VC’s verkopen een droom. Dezelfde droomstichters verkopen ons.
En daarom klinken we allemaal een beetje gek.
Niet alle VC’s zijn gelijk gemaakt
Vorig jaar ging ik viraal omdat ik dat zei Megafondsen zijn niet langer durfkapitaalfondsen. Mijn argument is dat ze investeren in consensusstichters en consensusbedrijven – en niet in vroege, risicovolle tegendraadse weddenschappen. De grootste implementatie ervan vindt plaats in bedrijven waarvan bijna wordt voorspeld dat ze winnaars zullen zijn – letterlijk te groot, met te veel enorm machtige belanghebbenden, om te falen. Het grootste deel van hun vermogen wordt later belegd en zal naar verwachting een sneller en voorspelbaarder rendement genereren.
In de financiële wereld noemen ze dit soort risico’s ‘bèta’. Dat is fundamenteel anders dan het ‘alfa’-risico dat u loopt als u vanaf dag één investeert in oprichters zonder consensus.
Tegenwoordig verdienen megafondsen veel geld met bèta-zoekende modellen. En dat roept de vraag op: waarom klinken ze nog steeds als VC’s? Waarom willen ze vasthouden aan de nomenclatuur van ‘durfkapitaal’?zelfs als de VC een klein deel van hun portefeuille uitmaakt, zoals CIO’s? Wat verliezen ze als ze anders worden genoemd?
Het komt bij mij op dat deze jongens fundamenteel niet alleen maar bankiers en vermogensbeheerders willen zijn; ze willen visionairs zijn. Er is absoluut een coolness-factor en de invloed die gepaard gaat met investeren in de allernieuwste ontwikkelingen. Maar ik durf te wedden dat je het verschil tussen bankier en visionair kunt meten aan de hoogte van hun beheervergoedingen.
Voor de goede orde: ik beheer een microfonds, een fundamenteel ander instrument en een andere strategie dan een megafonds. Ik denk niet dat onze fondsen samen moeten worden geanalyseerd; het zijn fundamenteel verschillende activa en vereisen afzonderlijke toewijzingen waarbij je ze met elkaar kunt vergelijken. Als je een LP bent, neem je slechte beslissingen als je alle soorten geld in één gigantische VC-tas stopt. U bent gewaarschuwd.
Boutique VC is ook een irrationele keuze
Over irrationeel gesproken: het opzetten van een microfonds in een vroeg stadium is ook een irrationele keuze. Wanneer je al je geld verdient met carry, en heel weinig aan vergoedingen, gok je volledig op de positieve kant, de droom. Op de korte termijn kun je elders veel meer geld verdienen.
Daarom zie ik dezelfde motivatie bij nieuwe durfkapitaalfondsen – of ‘boutique VC’s’, zoals de megafondsen die we onszelf liever noemen – dan bij oprichters. Niemand kiest hier om rationele redenen voor. We doen het voor onbeperkt voordeel. We doen het uit missie of uit liefde voor het vak. We doen dit omdat de toekomst van de technologie en de toekomst van de mensheid allemaal worden geschreven door startups en wetenschappers en uitvinders en R&D-laboratoria, en we willen daar inspraak in hebben.
Ik doe het persoonlijk omdat het de puurste incarnatie is van de Amerikaanse droom – het idee dat iedereen de volgende grondlegger kan zijn die de wereld kan veranderen, of ze nu met wederzijdse instemming zijn of niet. Dat is wat mij drijft. Daarom ben ik in eerste instantie naar Amerika geëmigreerd.
Ik weet nu hoe ik klink als ik dit zeg. 😅
Misschien heeft mijn pensioenfondsvriend gelijk als hij in de war is. Misschien klinken we allemaal wel eens alsof we vol stront zitten.
Maar de reden dat we zo klinken – de reden dat we praten over goed doen en impact maken, de wereld veranderen en een verschil maken – is omdat sommigen van ons, oprichters en durfkapitaalverstrekkers, het ook daadwerkelijk menen.
En dat zouden wij anders niet doen.
Dit verhaal is oorspronkelijk gepubliceerd in Leslie Feinzaig Ga op reis met Leslie nieuwsbrief.
