“WILD” — aanbevelingen met tanden in een nieuwe cultuurcolumn van Fran Tirado. Schrijf je in om het wekelijks te krijgen.
Bijna alles wat er mis is met de huidige staat van daten en intimiteit onder jonge mensen in de moderne tijd komt neer op een verbazingwekkende daling van onze drempel voor wrijving. Ik bedoel het meer figuurlijk dan letterlijk, maar ik meen het ook letterlijk.
De grootste boosdoener zijn, zoals we allemaal weten, algoritmen – algoritmen die onze primaire verbindingsvormen beheren, informatie absorberen, data vindenom advies vragen. De wrijving die we vroeger hadden bij zoiets fundamenteels als het beslissen wat we geloven, besteden we nu uit en automatiseren we. Dit maakt deel uit van een eeuwlange trend die alleen maar groter wordt in onze consumptiegewoonten en die, zoals ik heb geleerd in Kathryn Jezer-Mortons artikel, kolom voor De snitlaat zien dat we er één verkiezen ontmenselijkte ervaring.
Snel vooruit naar nu, waar ChatGPT en andere eindeloos scrollende ‘wrijvingseliminatie’-tools meer vergiftigen dan alleen wat we kopen, maar ook hoe we denken en voelen over andere mensen en de wereld. ‘Mens zijn is moeilijk’ is een vaak herhaald grapachtig millennialisme met een zaadje van oprechtheid dat is ontkiemd tot iets veel invasiever: misschien niet gebrek om geen mens meer te zijn. Misschien willen we het onszelf en elkaar niet vragen ongemakkelijke vragen. En met de manier waarop het is gegaan voor trans- en queer-mensen in dit land, kan ik het ons soms niet kwalijk nemen.
“Het is zeker gemakkelijker, ja, om internet te gebruiken om aan onze behoeften te voldoen”, schrijft Jij‘James Factora in een opstel over deze kwestie, “vooral als je een queer of transpersoon bent die misschien in een gebied woont waar gelijkgestemde connecties moeilijk te vinden zijn. Maar gemakkelijker betekent niet altijd beter, en ‘beter’ betekent volgens onderzoekers die de behoefte aan sociale connecties bestuderen vaak ‘persoonlijk’.
In de geest van het verlaten van het vervloekte huis, auteur Matt Willie ging het veld in om een ogenschijnlijk frivool probleem te ontleden: willen vrouwen echt dat mannelijkheid gepaard gaat met een beetje vrouwelijkheid, en zo ja, waarom? In een tijd waarin vriendjes dat zijn naar verluidt Het is gênant genoeg dat ons misselijkmakende existentialisme over de vraag of we ‘man’ of ‘vrouw’ genoeg zijn – en dat bedoel ik onder zowel cis- als transgenders – ons langzaamaan ellendig maakt. Het is een nuttige herinnering dat de functie van het hele ‘queer’-gedoe is om ons te bevrijden van juist de beperkingen die we schijnbaar graag willen herscheppen.
In een andere verwarrende trend met beperkingen denken sommige mensen dat het daten met je vrienden (of zelfs vrienden van vrienden) rommelig of lichtgeraakt is. In onze pogingen om die mythe te ontkrachten, schrijft Lex Goldstein over hoe “vriendelijkste“, zoals we het oneerbiedig hebben bedacht, is iets dat bedachtzaam en ethisch kan worden gedaan en niet alleen dat – maar ook verbeteren over de ervaring van daten als geheel.
Een groot deel van het afgelopen jaar heb ik te maken gehad met uitdagingen in de queer-trans-datingwereld van New York. Dit was niet kenmerkend voor mij als iemand die zich zeer op zijn gemak voelt in relaties en een levenslange student is van seks- en datinginhoud. De redenen voor mijn inzinking waren een uitgestrekte hindernisbaan waar ik niet op inga – extra trauma, uitputting, verwarrende interacties op het snijvlak van geslacht en geaardheid – maar wat ik leerde in het ‘aha’-moment van de nasleep was dat al mijn problemen op één ding neerkwamen: angst. Angst voor afwijzing. Angst om opnieuw gekwetst te worden. Angst om het huis te verlaten. Angst voor apps. Angst om mensen in de steek te laten. Angst voor mezelf.
We hebben de slimste mensen die we kennen gevraagd ons te helpen bij het navigeren door liefde en seks in beslist niet-sexy tijden.
Wanneer Jij Toen het personeel een reeks verhalen over de ‘libidocrisis’ wilde creëren, brachten we een uur door met het uiten van onze frustraties en problemen in de datingwereld. Velen van hen werden nummers op één stom lijstje we hebben de “regels” voor seks en daten op een grappige manier bekeken. Maar zoals elke ademende persoon in het echte leven je zal vertellen: er zijn geen regels. Als er één duidelijke les is die iemand van ons zou kunnen leren uit een reeks van 69 valse mandaten, dan is het dat we niet bang hoeven te zijn voor de realiteit van wie we zijn, anders zullen we de reden verliezen die we in de eerste plaats proberen lief te hebben: onze menselijkheid.
Zoals onze dierbare James het zegt: de beste menselijke ervaringen brengen moeilijkheden met zich mee, maar die moeilijkheid maakt het leven ‘iets dat je leeft, in plaats van iets dat je andere mensen via een scherm ziet doen’.
