De laatste tijd is Iran een regelmatige tegenstander in cyberspace – en hoewel het niet de scherpzinnigheid van Rusland of China heeft getoond, is Iran ‘goed in het vinden van manieren om de impact van hun capaciteiten te maximaliseren’, zegt Jeff Greene, de voormalige uitvoerend assistent-directeur voor cyberbeveiliging bij CISA. Vooral Iran was verantwoordelijk voor een aantal gedistribueerde denial-of-service-aanvallen op het land Wall Street-instellingen dat de financiële markten zorgen baarde en de aanval in 2012 op Saudi Aramco en De Rasga’s van Qatar markeerden enkele van de eerste destructieve cyberaanvallen op de infrastructuur.
Tegenwoordig weegt Iran ongetwijfeld af welke van deze instrumenten, netwerken en operators het tot een reactie kan dwingen – en hoe precies die reactie zou kunnen komen. Gezien zijn geschiedenis van terroristische campagnes en cyberaanvallen is er geen reden om aan te nemen dat de vergeldingsmogelijkheden van Iran beperkt blijven tot raketten alleen – of zelfs tot het Midden-Oosten.
Wat leidt tot de grootste bekende onbekende van allemaal:
5. Hoe zal dit eindigen? Er is een apocrief verhaal over een gesprek uit de jaren zeventig tussen Henry Kissinger en een Chinese leider – afwisselend verteld als Mao-Tse Tung of Zhou Enlai. Gevraagd naar de erfenis van de Franse Revolutie zei de Chinese leider: “Te vroeg om dat te zeggen.” Het verhaal heeft vrijwel zeker niet plaatsgevonden, maar het is nuttig om een grotere waarheid aan te tonen, vooral in samenlevingen zo oud als het 2500 jaar oude Perzische rijk: de geschiedenis heeft een lange staart.
Hoe graag Trump (en de wereld) ook mag hopen dat de democratie dit voorjaar in Iran uitbreekt, dat is ook zo Het officiële oordeel van de CIA in februari was dat als Khamenei zou worden vermoord, hij waarschijnlijk zou worden vervangen door hardliners van de Islamitische Revolutionaire Garde. En inderdaad, het feit dat de vergeldingsaanvallen van Iran tegen andere doelen in het Midden-Oosten de hele zaterdag doorgingen, zelfs na de dood van veel hoge functionarissen van het regime – waaronder, naar verluidt, de minister van Defensie – doet de hoop vermoeden dat de regering op instorten stond.
De geschiedenis van Iran na de Tweede Wereldoorlog hangt zeker af van drie momenten en de kruispunten ervan met het Amerikaanse buitenlandse beleid: de CIA-staatsgreep van 1953, de revolutie van 1979 die de sjah afzette, en nu de Amerikaanse aanvallen van 2026 die de hoogste leider van het land hebben gedood. In zijn nieuwste bestseller Koning der koningenNa de val van de Sjah schrijft oud-buitenlandcorrespondent Scott Anderson in 1979: ‘Als je het kleine handjevol revoluties zou opsommen die in de moderne tijd veranderingen op werkelijk mondiale schaal hebben aangewakkerd, die een paradigmaverschuiving hebben veroorzaakt in de manier waarop de wereld werkt, zou je aan de Amerikaanse, Franse en Russische revoluties de Iraanse kunnen toevoegen.’
Het is moeilijk om vandaag de dag niet te geloven dat we zo’n belangrijk moment beleven op manieren die we nog niet kunnen doorgronden of voorstellen – en dat we vooral op onze hoede moeten zijn voor voortijdige vieringen of succesverklaringen, gezien de verstrekkende aard van de Iraanse onrust in het verleden.
Minister van Defensie Pete Hegseth heeft het herhaaldelijk opschepte over hoe hij ziet dat het leger en het buitenlands beleid van de regering-Trump een boodschap sturen naar de Amerikaanse tegenstanders: ‘FAFO’, waarbij de vulgariteit wordt uitgespeeld. Maar nu doen de VS het ‘FA’-gedeelte in de lucht boven Iran – en de lange boog van de geschiedenis van Iran vertelt ons dat we nog ver verwijderd zijn van het ‘FO’-gedeelte, waar we de consequenties begrijpen.
Laat ons weten wat u van dit artikel vindt. Stuur een brief naar de redactie via mail@wired.com.
