Net zoals de gemeenschap afhankelijk is van het eiland, is het eiland op zijn beurt afhankelijk van de schildpadden.
Schildpadden bouwen ecosystemen door paden door dik struikgewas te vertrappelen, zaden te verspreiden via de spijsvertering en zelfs “vegetatie vorm te geven en microhabitats te creëren”, zei Vriend Zahawieen tropische restauratie-ecoloog en de uitvoerend directeur van de in Galápagos gevestigde Charles Darwin Foundation.
De eilanden zelf zijn een natuurlijk laboratorium. “Dit is de ideale plek om de verschillende stadia van de vorming van de aarde te bestuderen,” zei Pablo Guerreroeen zeebioloog en voormalig directeur van de zeereservaateenheid van het park, die nu fungeert als directeur van het mariene behoud voor WWF Ecuador. “Omdat het geïsoleerd is, 900 kilometer van het vasteland van Ecuador, is het een plek waar verschillende oceaanstromingen samenkomen en de biodiversiteit extreem hoog is. Je kunt er warmwatersoorten vinden zoals hamerhaaien, koralen, tropische tonijn, samen met gematigde watersoorten zoals pinguïns en zeeleeuwen. Het is uniek.”
Maar de Galápagos zijn ook minder intact dan veel buitenstaanders denken. Daarom zeggen natuurbeschermers dat het herstellen van eilanden als Floreana en het terugbrengen van de schildpadden van cruciaal belang is. Als de inspanning succesvol is, kan het een voorbeeld vormen voor andere kwetsbare plekken in de archipel.
Tegenwoordig is de oogst met 80% gestegen, volgens Claudio Cruz, wiens vader in 1939 naar Floreana kwam, toen er nog maar elf inwoners waren. Nadat zijn ouders hem – en zijn elf broers en zussen – ter wereld hadden gebracht, verdubbelde de bevolking van het eiland feitelijk. Nu er vijftig jonge schildpadden zijn teruggekeerd en de komende dagen nog eens 108 zullen volgen, zal Floreana binnenkort meer reuzen dan mensen tellen. “We zijn erg enthousiast”, zegt Jennifer, die een kiosk aan de haven runt en ijs en koffie verkoopt aan af en toe een toerist.
Maar weinig bezoekers bereiken Floreana. De accommodatie is bescheiden en het eiland ligt zo afgelegen dat basisproducten als koffie en bier als luxe voelen. Puerto Velasco Ibarra, de belangrijkste nederzetting van het eiland, is zo klein dat het misschien vergezocht lijkt om het een stad te noemen. De weg is onverhard en omgeven door lavasteen, en de bewoners treden vaak op als boeren, koks en gidsen: alles wat nodig is op een eiland zonder ziekenhuis of vliegveld.
“Floreana is historisch gezien verwaarloosd”, zegt Tom O’Hara van The Galapagos Conservation Trust. Jennifer bood een andere manier aan om ernaar te kijken: “Misschien zullen de schildpadden het eiland helpen zich duurzamer te ontwikkelen.”
