Het zit hem allemaal in de kleine details, zoals licht langs de rand van een plafondventilator, lege badkamers of bruine lijnen, haarlijnen in de gevel. “Ik kan heel lang naar een vriend luisteren die over alledaagse trivialiteiten praat”, zegt Xueting. “De emoties die verborgen zijn in de uithoeken van de psyche – de persoonlijke verlangens van mensen, de angsten, wie ze ooit waren en wie ze worden – dit alles voelt voor mij eindeloos spannend.” Geïnspireerd door de Japanse mangakunstenaar Mizumaru Anzai, die volgens de illustrator ‘poëzie als anker voor het vertellen van verhalen’ gebruikt, is het werk van Xueting geworteld in de uitdrukking die terug te vinden is in de Chinese en Japanse culturele tradities. Mahayana-boeddhistische tradities geven prioriteit aan schilderkunstige, contemplatieve uitingen die de leegte van de wereld vastleggen, terwijl het Noh-theater en de haiku-kunst in Japan echt minimalistisch zijn.
Het helpt dat Xueting niet echt veel strips leest, maar in plaats daarvan uit romans put als leidraad, waardoor haar werk zo uniek aanvoelt in de manier waarop het het onuitgesprokene visualiseert. Echter, Tanden heeft iets gemeen met de stripboeken van Harvey Pekar en Daniel Clowes: ze zijn geworteld in huiselijke ruimtes, gevuld met alledaagse voorwerpen en zorgvuldig getekend. Maar binnenin schuilen ongebruikelijke beelden die allemaal onder de oppervlakte op de loer liggen. Wat Xueting bijzonder goed doet, is vervorming, alsof de lezer door het raam naar de levens van andere mensen kijkt. “Ik gebruik vage, zachte tinten waardoor het lijkt alsof de personages in water zijn ondergedompeld: zichtbaar, maar toch niet helemaal duidelijk”, zegt Xueting. “Dit gevoel van gedeeltelijke onduidelijkheid lijkt sterk op de aard van het geheugen, waar observatie en afstand naast elkaar bestaan.”
