Tegenwoordig wordt er in overvloed filtergestuurd verbindingsapps waarmee u precies kunt vinden wat u zoekt – en die persoon bij u aan de deur kunt krijgen. En als apps niet jouw ding zijn of als je meer van persoonlijke intimiteit houdt, kun je ook zeker de sensatie van het cruisen door de straten, steegjes en openbare toiletten najagen voor een tiental verrassingen. Maar soms, als je aan een bepaalde jeuk moet krabben, wil je een plek om naartoe te gaan die even sexy, geruststellend en vreemd kan zijn. Kom binnen: het badhuis.
In tegenstelling tot een algoritme of zelfs openbaar cruisen, kan het badhuis een unieke mix van seksuele verkenning, ontspanning, privacy, kameraadschap, veiligheid en zelfs geschiedenis bieden om je aansluiting van een orgasme naar sociaal-politieke empowerment te verheffen. En wie houdt er niet van om voor een goed doel te komen?
Zeker, het kan intimiderend zijn als je een plek binnenloopt waar van je wordt verwacht dat je je uitkleedt en je aansluit bij een gebouw vol naakte vreemden. Dat mag u er echter niet van weerhouden de heilige wandeling te maken. Dus hier zijn enkele tips (en een beetje geschiedenis) als u graag uw eerste bezoek aan het homobadhuis wilt brengen.
Een korte geschiedenis van badhuizen
Er zijn openbare baden geweest sinds de oudheid; Dit is niet verrassend, aangezien mensen historisch gezien altijd beschimmeld zijn geweest. Lang vóór de riolering binnenshuis en de wijdverbreide beschikbaarheid van privébadfaciliteiten, waren openbare baden een manier om de bevolking van hygiëne te voorzien.
Badhuizen – die kunnen worden beperkt op basis van geslacht, religieuze overtuiging of lidmaatschap – hebben bestaan in heel Zuid-Azië, het oude Griekenland en het Romeinse Rijk, China, Korea en Japan. De wereld vroegst bekende baden werd gevonden in de Indusvallei in de noordwestelijke regio van Zuid-Azië, gebouwd in 2500 voor Christus. in de verloren stad Mohenjodaro.
Hoewel ze een lange geschiedenis hebben, verschenen badhuizen eind 19e eeuw in de Verenigde Staten om de gezondheid en sanitaire voorzieningen van de arbeidersklasse te verbeteren, aldus de homoseksuele Amerikaanse historicus Allan Bérubé in “Het verhaal van de homobadhuizen.”
Deze vroege ruimtes waren niet expliciet homoseksueel, maar boden mannen de mogelijkheid om elkaar te ontmoeten en contact te maken en, als de stemming goed was, seks met elkaar te hebben. Maar zeker niet zonder grote persoonlijke en sociale risico’s. Homoseksuele handelingen waren volgens Bérubé illegaal en werden beschouwd als “misdaden tegen de natuur”, en degenen die eraan deelnamen hadden geen wettelijk recht op privacy.
De eerste echte homobadhuizen verschenen in de jaren twintig en dertig. Deze leken vaak op typische baden uit die tijd, maar verschilden doordat ze cabines hadden met deuren die gesloten en vergrendeld konden worden. Seksuele activiteit tussen mensen van hetzelfde geslacht werd in een groot deel van de Verenigde Staten als illegaal beschouwd naar de 21e eeuw en rechtbankverslagen bevatten verhalen over veel vreemde mannen die werden gearresteerd nadat mensen als huisbazen, politieagenten en conciërges van de YMCA “door sleutelgaten, dwarsbalken en ramen zouden (kijken) of deuren zouden inbreken om te ontdekken dat mannen seks met elkaar hadden.” Als zodanig kunnen deze meer privéruimtes een geschenk uit de hemel zijn.
In de jaren vijftig en zestig begon het moderne homobadhuis te openen, dat zich uitsluitend richtte op homo- en biseksuele mannen. Naad seksuele bevrijding en de homorechtenbewegingen Toen ze in de jaren zeventig van de grond kwamen, ondergingen deze ruimtes een dramatische verandering en toename in populariteit die er op een gegeven moment toe leidde dat ongeveer 200 van hen in de Verenigde Staten actief waren in grote steden als New York, Los Angeles en San Francisco, maar ook in Minnesota, Ohio, Texas en Colorado.
Natuurlijk zijn er veel mensen gestorven door de verwoestingen van de AIDS-crisis in de jaren 80, en “badhuisgevechten“explodeerde in de Verenigde Staten, vooral in New York en San Francisco, resulterend in wetten en beperkingen die de vestigingen in het hele land sloten. In 1985 beschreef burgemeester Koch van New York eigenaars van badhuizen zelfs als “verachtelijk” en “kooplieden van de dood”, aldus New York Times. Terwijl de opkomst van krachtigere medicijnen in 1996 daalde het aantal AIDS-sterfgevallen, bleven de beperkingen rond homobadhuizen bestaan, en in combinatie met een groeiende generatie homoseksuele mannen die badhuizen vonden “noch slim, noch een politiek statement”, deze heilige locaties vochten om een comeback te maken.
