In eerste instantie dacht het stel dat ze stylingassistenten direct op de set zouden vastleggen, met een vlieg aan de muur, “maar we beseften al snel dat dit de assistenten in een moeilijke positie zou brengen”, zegt Lola. “Een modeshoot kent een heel duidelijke hiërarchie en daardoor hadden ze zichzelf niet kunnen zijn.” In plaats daarvan maakten ze tijd vrij om deze portretten te laten ontvouwen in een uitgeklede studio waar mensen binnen konden komen zoals ze zijn, ongerepeteerd en bedekt met allerlei uitrusting uit hun tijd op het podium en de opnames. De art direction voor elk shot was bewust minimaal, waardoor individuele expressie, outfits en kleine bewegingen een verhaal konden samenstellen.
Assistenten ging in de eerste plaats over het vastleggen van een openhartige observatie van de dingen die deze onbezongen figuren dagelijks voor de modewereld doen, en het documenteren van het stille vakmanschap dat betrokken is bij het stylen dat zo vaak verborgen gaat achter de bravoure van de uiteindelijke fotoshoot. Dit komt het beste tot uiting in Lola’s gedetailleerde close-ups van schoenovertrekken, clips aan gereedschapsriemen en liften vol met koffers met kleding. “Voor ons beiden, maar vooral voor Virginie, gaat het erom dat je je concentreert op wat er om je heen is, wat echt dichtbij is”, zegt Lola. “We zijn er zo aan gewend om door elk afzonderlijk project en elke afzonderlijke shoot heen te haasten. Het was behoorlijk verbijsterend om onszelf wat tijd en ruimte te geven om de mensen om ons heen te observeren en te bewonderen”, zegt ze.
Bij het verzamelen van alle portretten van Lola voor een boek nam het echtpaar bewust een aantal minimale ontwerpbeslissingen. Virginie beschouwde het fotoboek meer als een galerij dan als een designobject en wilde dat er “geen grafische prestaties” in zouden zitten. Daarom was hun benadering van de vorm van de publicatie eenvoudig en ingetogen, geïnspireerd door traditionele Japanse boeken, waar “helderheid en stilte de beelden voor zichzelf laten spreken”, zegt Virginie.
Voor de stylist was een belangrijk onderdeel van het proces het nadenken over hoe de volgorde van het boek betekenis kon creëren door middel van ritme, “waardoor beelden de kijker konden echoën, contrasteren of vertragen”. Het allerbelangrijkste was dat Virginie en Lola elk portret voldoende gewicht en ruimte wilden geven op de boekpagina’s: “De assistenten van de stylist vervullen zoveel verschillende rollen: je moet creatief zijn, je moet vaardig zijn en je moet in één keer een producer zijn”, besluit Lola. “Ik heb grote bewondering voor hen, ik ben blij dat we dat in het boek hebben kunnen laten zien.”
