Lucille Ball was zestig jaar lang een natuurkracht in de entertainmentindustrie. Ze speelde samen met haar man Desi Arnaz in de baanbrekende sitcom ‘I Love Lucy’. dat gedurende vier van de zes seizoenen het populairste televisieprogramma was. Ze was een van de meest getalenteerde cabaretiers van de 20e eeuw en benutte haar succes door samen met Arnaz Desilu Productions op te richten, waarmee ze de eerste vrouwelijke president van een productiestudio werd. Zonder Ball zouden we niet zo’n klassieke serie als “Star Trek” hebben ‘Missie: Impossible’, ‘The Untouchables’ en ‘Mannix’.
Voor en achter de camera had Ball over het algemeen grote instincten voor wat werkt (de filmproductie van “Mame” uit 1974 is een opmerkelijke faceplant). Denk maar aan alle klassieke ‘I Love Lucy’-stukken (de chaos op de lopende band, Lucy die de tango oefent, Lucy wordt gepleisterd tijdens het filmen van een tv-commercial); niemand kon een studiopubliek zo laten brullen als Ball. Ze was een dynamo die kon lachen.
Als Ball ergens in haar legendarische carrière tekortschoot, was het in de films. Ze verscheen in all-timers als ‘Top Hat’ en ‘Stage Door’ en werkte samen met de Marx Brothers in ‘Room Service’, maar dit waren allemaal kleine rollen. Ze had later een aantal grote hits (zoals ‘Yours, Mine and Ours’ uit 1968), maar kon nooit de grootsheid van haar televisiewerk evenaren. In een interview met Chicago Tribune Tegen het einde van haar leven dacht ze na over haar optreden in de films. Ze liet ook weten dat haar favoriete film aller tijden Sam Woods voor een Oscar genomineerde bewerking was van Thornton Wilders Pulitzer Prize-winnende toneelstuk ‘Our Town’. Dit lijkt passend.
Lucille Ball werd betoverd door Grovers Corners in Our Town van Thornton Wilder
Thornton Wilder’s “Our Town” is misschien wel het meest geproduceerde Amerikaanse toneelstuk in de geschiedenis van het land. Het heeft verschillende Broadway-opwekkingen ondergaan en blijft tot op de dag van vandaag een steunpilaar in het regionale theater.Er werd zelfs naar Wilders drama verwezen in een recente aflevering van “Starfleet Academy”). Het is een tijdloze verkenning van… alles, eigenlijk: leven, liefde, vriendschap, gemeenschap en de dood. Het heeft de reputatie ouderwets en sentimenteel te zijn, maar de enige mensen die dit geloven hebben het vrijwel zeker nog nooit gezien.
Ball had dat duidelijk, en ik zie hoe een artiest die zo’n sterke relatie met zijn kijkers heeft opgebouwd, bijzondere weerklank zou vinden in een toneelstuk/film waarin de regisseur rechtstreeks tot het publiek spreekt. Gelegen in het kleine stadje Grover’s Corners, New Hampshire, is het een werk van stille adel. De regisseur laat ons kennismaken met de families Gibbs en Webb, die vreedzaam naast elkaar leven en één geheel lijken te vormen. George Gibbs (een schokkend jonge William Holden) en Emily Webb (Martha Scott) worden op jonge leeftijd verliefd, trouwen uiteindelijk en stichten samen een gezin. Het is een prachtig bestaan, maar dan krijgt het leven een tragische wending.
Het stuk wordt doorgaans op een kaal podium gespeeld, maar Woods film maakt gebruik van traditionele decors (waarbij cameraman Bert Glennon voor de nodige etherische sfeer zorgt). Het script blijft grotendeels bij het werk van Wilder, dus het hart en de ziel van het stuk zijn duidelijk aanwezig. Ik wou dat de Tribune-interviewer Ball had gevraagd om haar bewondering voor Woods ‘Our Town’ uit te leggen, maar de eerder genoemde thema’s (niet zozeer de tragedie) echoën door in het werk van het komische genie. Het is een film die mensen samenbrengt, en dat is alles wat Ball ooit heeft geprobeerd te doen.
“Our Town” kan momenteel gratis worden gestreamd op Pluto TV en Tubi.
