Een perverse Haider Ackermann-show van verschillende Tom Ford Kinks

Je hoort ontwerpers niet vaak het woord ‘pervers’ gebruiken om hun kleding voor een modehuis te beschrijven, vooral niet als ze zich in de enigszins delicate positie bevinden dat ze een aanstormend talent zijn voor een gevestigde naam. Aan de andere kant hebben maar weinig ontwerpers het brutale vertrouwen van Haider Ackermann Tom Ford – noch zo’n intense, symbiotische relatie met een merk. Het is een liefdesaffaire met een duidelijk vleselijk randje, een grensobsessie. Kijk eens hoe zijn Ford-modellen gewoonlijk door de kamer sluipen met hongerige ogen naar elkaar. Vorig seizoenin een gelakte schemering was alles doorkruist. Voor herfst/winter 2026 ontvouwde het zich in oogverblindend, bijna klinisch wit. Misschien waren zijn Ford-mannen en -vrouwen deze keer zo verliefd – of lust, of hoe je het ook wilt noemen – dat ze naar elkaar opkeken aan de andere kant van de operatiekamer, hun enthousiasme was zo vurig dat ze elkaar eigenlijk wilden worden. Onder het mes om jou te transformeren in datgene waar jij het meeste naar verlangt. Hoe pervers is dat?

Het heeft uiteraard te maken met het chirurgisch snijden waar Ackermann bekend om staat. Ford eigenlijk niet zozeer: zijn kleding was uitstekend, maar zijn vaardigheden op het gebied van het maken van beelden waren zo sterk dat hij eigenlijk nooit werd gehaat vanwege de kracht van zijn kleermakerswerk, zijn materiaalkeuze of zijn gevoel voor kleur. Hij hield van zwart en aanbad het echt, maar de rijke, verzadigde Guy Bourdin-karmozijnrode en groenblijvende, armagnac- en lichtblauwe tinten die Ackermann koos om deze anders Cruella de Vil-zwart-witshow te accentueren, brachten de over het hoofd geziene uitmuntendheid van Ford op dat gebied onder de aandacht. Hetzelfde geldt voor de strakke lijnen van de pakken, haarscherpe kokerrokken voor dames en broeken met hoge taille en cropped jasjes voor heren. We herinneren ons ze niet genoeg.

Ackermann omarmde meer dan enkele clichés om zijn collectie te beschrijven: tegenstellingen die elkaar aantrekken, scherp en cocoonend, een dialoog van verleiding. Hard en zacht horen we ook veel van verschillende ontwerpers – uiteraard met een seksuele connotatie bedoeld. Pervers was een goede draai – maar je kunt banale uitspraken gebruiken als je kleding dat niet is. Hier werd het Ford-verhaal van Ackermann uitgebreid, geïntensiveerd en gediversifieerd. Het is gemakkelijk om te verleiden in lingerie of een jockstrap, veel moeilijker in een mooie rokset of een getailleerde smoking. Dat wilde niet zeggen dat seks verdwenen was, of zelfs verborgen was. Dat maakt deel uit van de focus van Ford, en ook van Ackermanns taalgebruik. Soms gleden de riemen van één heup en zakte de broek naar beneden waardoor een bekkengroef zichtbaar werd, een nieuwe erogene zone van Ford onder Ackermann. Terwijl Fords ogenschijnlijk feilloze oog voor provocatie er doorgaans voor zou zorgen dat zijn advertenties van reclameborden werden gehaald, is de aanpak van Ackermann voor 2026 iets zachter. Het kan je echter nog steeds een schaduwverbod op Instagram opleveren.

Obsessie was het idee dat keer op keer naar voren kwam. Ford was een obsessieve ontwerper en blijft een perfectionist – in de ongerepte witheid toonde Ackermann zijn eigen streven naar dat doel. Obsessie kan natuurlijk dodelijk zijn – je kon niet anders dan denken aan American Psycho, een film of een boek, terwijl de idealiter geklede en vastgebonden bankiers door de kamer liepen, een enigszins dreigende aanwezigheid, ondanks al hun aantrekkingskracht. Het kinky transparante plastic vormde ook dat gevoel – Bateman trok dat materiaal slechts één keer aan, voordat hij een collega vermoordde die hij benijdde met een bijl in zijn kaak. Hij wilde zijn rechtszaak veiligstellen tegen de bloedige partij. Hier werden er jassen, rokhoezen en zelfs betaalbare regenmutsen van gemaakt – opnieuw alsof het zorgvuldig werd beschermd en verleid. Handschoen je liefde.

Als we Ford als filmauteur beschouwen, deze beeldmaker bij uitstek, dan moet dat gezegd worden Ackermann is niet zomaar een naaister. Hij bedenkt ook opvallende, memorabele beelden. In de grote merktraditie eindigen zijn shows als stomme films, de unieke outfits die je bijblijven fungeren als trailer voor de collectie. De kinky plastic rok onder een kasjmier trui met hoge halslijn, de streep bloedrood suède die over de witte pluizige pool sijpelt; een model in een herenjasje, overhemd en bomberjack, over blote benen in point d’esprit-kousen en een dunne rok van tule die zo transparant was dat het leek alsof de rand van kant in de lucht zweefde. De bankiers, een warrige zwarte smoking en twee drop-dead avondjurken met ruches van chiffon zomen. Dat waren de zes beelden die in je geestesoog brandden, de beelden die sterk genoeg waren om je naar de Tom Ford-winkels te drijven op zoek naar meer. Obsessief verlangen. Dat is echt waar mode om draait.