Gedurende bijna vier decennia als leraar, directeur, hoofdinspecteur, financier en nu hoofd van een grote non-profitorganisatie in het onderwijs, was de ervaring die mijn kijk op leren het meest vormde niet een grootse hervorming of een glanzend nieuw programma. Het was een natuurkundig laboratorium op vrijdag in Brooklyn. Mijn studenten voorspelden een grafiek die niet kon bestaan: een verticale lijn voor snelheid en tijd. Wat volgde was verwarring, debat, vallen en opstaan. En dan de ontdekking: snelheid vereist zowel verplaatsing als tijd. Dat korte gevecht heeft mij, de toenmalige leraar, meer geleerd over hoe leren werkelijk gebeurt dan welke politieke memo dan ook ooit heeft gedaan.
Dat moment blijft bestaan omdat het representeert wat de school elke dag moet ontsluiten: onderzoek, doorzettingsvermogen en de vreugde om zelf iets uit te zoeken.
Te vaak lopen leerlingen nog steeds door de school en voeren ze een ‘recept’ van stappen uit zonder de ideeën te begrijpen. In wiskunde, natuurwetenschappen, geschiedenis en Engelstalige kunsten volgen ze het recept en missen ze het punt. Die aanpak is misschien netjes, maar niet transformatief. Het verkort de verbeeldingskracht, nieuwsgierigheid en “a-ha!” momenten die kennis duurzaam maken.
HOE INDRUK TE MAKEN OP STUDENTEN
Ik geloof dat leren alleen krachtig is als het keuzevrijheid, doel, nieuwsgierigheid en verbinding combineert om studenten sterker te maken voor de toekomst. Wat betekent dat? Dit betekent dat studenten kennis moeten nastreven door middel van actie. Door keuze. En via de stem. Ze moeten de kans krijgen om authentieke en betekenisvolle bijdragen te ontwikkelen. Ze moeten nieuwe ideeën en ervaringen verkennen om hun wereld beter te begrijpen. En ze moeten verbindingen creëren tussen ideeën, ervaringen en mensen.
Als leerlingen mogen experimenteren – productief kunnen strijden en kunnen herstellen van fouten – beheersen ze niet alleen de inhoud; ze bouwen de gewoonten van de geest op die ertoe doen in het leven en op het werk.
DE ROL VAN TECHNOLOGIE
Nieuwe technologieën bieden een enorm potentieel om dit soort ervaringen gebruikelijker te maken. Ze helpen bij het samenstellen van simulaties, snel onderzoek en experimenten op steigers. Het kan nieuwe toegangspunten creëren waar studenten hun ideeën kunnen verkennen, herzien en verbinden. De “kleine” momenten van technologie doet er ook toe – als een BrainPOP-animatie van 90 seconden die een stoer concept ontsluit. Een interactief programma dat aanleiding geeft tot een debat in de klas. Een snel, doelgericht spel dat oefening omzet in begrip. Dit zijn de vonken die een les in leren veranderen.
Technologie is geen recept om te volgen; het is een set instrumenten om uit te voeren. Als we studenten willen die met en over kunnen nadenken AIdan moeten de klaslokalen leerlingen uitnodigen om te doen wat mijn natuurkundeles op de Brooklyn High School deed: voorspellen, testen, beargumenteren op basis van bewijsmateriaal en herzien. Dit laatste deel kan de ontwikkeling van de denkprocessen van een leerling demonstreren en hoe deze door de conceptuele stadia van begrip kunnen gaan. Dit vereist verplichtingen op het gebied van toegang en deskundigheid van docenten, en het garanderen van kwaliteit boven kwantiteit.
Ik ben bemoedigd om te zien dat sommige scholen deze uitdaging aangaan, zoals de Ypsilanti Community High School in Michigan met zijn nieuwe AI Lab.
De unieke samenwerking tussen het schooldistrict, toonaangevende technologiebedrijven en non-profitorganisaties voorziet studenten van geavanceerde tools voor AI-aangedreven leren. Dit omvat processors die zijn ontworpen om complexe AI-berekeningen, audiovisuele apparatuur en 3D-modelleringssoftware te verwerken. Het lab bouwt niet alleen kunstmatige intelligentie; het stelt studenten in staat ideeën te verkennen die voor hen belangrijk zijn met behulp van geavanceerde technologie. Tegelijkertijd doen ze praktische ervaring op op nieuwe gebieden, terwijl ze ook een gevoel van creativiteit en innovatie bevorderen. Het lab daagt hen uit om kritisch na te denken, stimuleert hen om creatief te zijn en versterkt hun probleemoplossende vaardigheden in de echte wereld. Dit zijn het soort ervaringen die we studenten moeten bieden om hen voor te bereiden op een door AI aangedreven wereld.
LAAT STUDENTEN LEREN DOOR TE DOEN
Nu we AI steeds meer in klaslokalen integreren, moeten leerlingen ermee kunnen experimenteren en ontdekken, kunnen argumenteren op basis van bewijsmateriaal, kunnen falen en productief kunnen strijden. Als het goed wordt gedaan, zien we het juiste soort geluid. Dit betekent dat de klaslokalen bruisen van de vragen. Daar horen debatten bij. En studenten maken levenslange verbindingen.
Ik herinner me dat laboratorium in Brooklyn nog alsof het gisteren was. Niet vanwege de grafiek, maar vanwege wat die onthulde: wanneer leerlingen het vertrouwen krijgen om het intellectuele zware werk te doen, verrassen ze ons – en zichzelf. Het is onze taak om scholen te ontwerpen waar ontdekking geen toeval is, maar een plan.
Jean-Claude Brizard is president en CEO van Digital Promise.
De uiterste deadline voor Fast Company’s Wereldveranderende ideeënprijzen is vrijdag 12 december om 23:59 uur PT. Solliciteer vandaag nog.
