Jenny Fax FW26

Door

maart 7, 2026

Op het podium staat een groot meubelstuk. Vertrouwelijk. Het soort dat in de hoek van een kamer zit waarin je bent opgegroeid, met dingen die niemand heeft weggegooid, kleine voorwerpen die je meeneemt van een reis, herinneringen aan momenten die ooit gewoon aanvoelden en nu onherstelbaar aanvoelen.

We leven in een tijdperk waarin efficiëntie belangrijker wordt geacht dan bijna alles, en toch verzetten de delen van het leven die er werkelijk toe doen zich daartegen. Je kunt een geheugen niet optimaliseren. Je kunt de specifieke manier waarop iemand lachte aan de eettafel niet comprimeren, of de stilte die volgde op een ruzie die niemand helemaal kon oplossen. Familie is niet iets waar je voor kiest. Het arriveert met zijn eigen tegenstrijdigheden intact, met verschillende temperamenten, andere logica, verschillende definities van wat als liefde telt. Die wrijving is geen fout in het systeem. Het is het systeem.

Het gevoel tussen mensen die niet voor elkaar hebben gekozen, maar op de een of andere manier samen iets hebben opgebouwd, geeft het gewicht. De souvenirs die we uit onze kindertijd meenemen, werken op dezelfde manier. Niemand bewaart ze omdat ze mooi of waardevol zijn. Ze overleven omdat ze gehecht zijn aan iets echts, een bepaalde middag, een bepaalde persoon, een gevoel dat zich destijds tegen woorden verzette en dat nog steeds doet. Het zijn bewijzen dat er iets is gebeurd, dat het iets betekende dat je daar was.

Wat geen enkele technologie repliceert, is de opeenstapeling van het onvolmaakte. De onlogische loyaliteit. De irrationele tederheid. De herinnering, die geen narratieve betekenis heeft, weigert nog steeds te vervagen. Het zijn geen gaten die wachten om door iets slimmers te worden opgevuld. Ze vormen de essentie van een leven en behoren volledig toe aan de mensen die het hebben geleefd. Daar gaat deze show over, denk ik. Niet bepaald nostalgie. Iets hardnekkiger dan dat. De stille nadruk dat bepaalde dingen onherleidbaar de onze blijven.