HoofdafbeeldingLoewe Herfst/Winter 2026Met dank aan Loewe
Het idee om te spelen met een luxe huis dat 180 jaar oud is (dit jaar!) met een paar miljard dollar aan koopwaar, lijkt godslasterlijk. Maar daarom is het zo’n goed idee. Jack McCollough en Lázaro Hernandez willen serieus plezier maken met die van hen Loewemet opblaasbare jassen en citruskleuren en plakkerige, plasticachtige texturen, een stel gigantische knuffels (het werk van kunstenaar Cosima von Bonin, in plaats van Jim Henson). “Een intellectuele, procesgedreven bezigheid vol spel”, schreef het duo inderdaad, een manier om de looks op hun gele Lurpak-catwalk voor herfst/winter 2026 uit te drukken.
Dat klinkt niet zo leuk. Maar gelukkig was de feitelijke kijk van McCollough en Hernandez op het idee bij Loewe minder analytisch en meer instinctief, reactief en echt vermakelijk. Die verjaardag leek een feest te worden, een herfst-/wintershow van 2026 vol gemakkelijk te begrijpen geneugten, tastbare kleding en glijden in scherpe Play-Doh-tinten van satsuma, druif, chilirood en groen. McColough en Hernandez schoten afgelopen oktober hun eerste Loewe-advertentiecampagne onder de brandende Braziliaanse zon, en het idee van vurige, hyperintensieve kleuren, omlijst door een zekere mate van Spaansheid, nam in een razend tempo een vlucht – geen dutjes. Er was contrast na briljant en eenvoudig contrast, in outfits en daartussen, modellen met sierlijke krokodillenzakjes in licht citroengeel of Truvada-blauw die eruitzagen als gladde, geplastificeerde bordspelstukken terwijl ze voorbij zoefden.
Speelgoed, trucs, tekenfilms, spelen met speelgoed. Ze waren er allemaal – opgeblazen leren jassen, letterlijk opgeblazen door de lucht, zoals reddingsvesten die spelen met volume; breisel dat rond het lichaam zit en naar de grond sleept. Een paar gevederde halterjurken met grote vogels hadden snavelige oranje en gele benen die bungelden, en de voorgevormde leren chassisachtige jassen uit de eerste Loewe-collectie van McCollough en Hernandez verschenen weer, maar in deze context leken ze meer op tinnen soldatenkleding dan op gladde auto’s, onschuldiger. Gewone kleding leek bedrukt met glanzend latex, inktvisachtige lingeriejurken met dunne strikjes, bleke chambray-jeans met een jelly-effect alsof ze bevroren waren in de schaduw. Ze zagen er prachtig uit, maar het was de beweging die echt je aandacht trok, de manier waarop deze kleding heen en weer wiegde – de schijnbeweging van een verschroeiende gele SpongeBob-overjas, het onwerkelijke raadselachtige van een latex coltrui die over een corduroy van schapenvacht werd gedragen. Ze waren raar, raar genoeg om je meer te laten ontdekken.
Natuurlijk betekent spelen niet alleen kinderspullen. Het kan spelen betekenen, dingen uitproberen, een ambachtelijk proces dat zo integraal is in onze hedendaagse perceptie van Loewe. McColough en Hernandez speelden dus veel met techniek, zoals het maken van de dikke, harige corduroy en het maken van andere lagen leren lussen. Dit was ook de eerste kennismaking met herenkleding voor de ontwerpers. Ze hadden nog niet eerder een trui voor zichzelf gemaakt en het plan is om in de nabije toekomst een op zichzelf staande herenkledingshow te presenteren. Deze leken dicht bij hun vrouwelijke tegenhangers met dezelfde gladde texturen en opgeblazen volumes.
Er was plezier in deze show, een lichtheid van kleding met al die lucht, maar ook een lichtheid van hand en gedachte. McCollough en Hernandez zijn slimme, intelligente, vaak intellectuele ontwerpers die instinctief nadenken over wat ze doen – of dat in ieder geval al jaren doen. Het was leuk om ze wat lichter te zien worden, om wat eenvoudig, plezierzoekend plezier te hebben. “Voor ons is het maken in wezen een uiting van vreugde”, aldus het duo. Het was prettig om te zien.
