‘Hoppers’-recensie: een robotbever en een bedreigde open plek in de triomf van Pixar

“Vijverregels” schrijven voor dat als een dier honger heeft, het wezen dat op het punt staat een maaltijd te worden, zijn lot moet aanvaarden. Dat is de eerste les die Mabel (ingesproken door Piper Curda), een idealistische studente wiens geest is overgebracht naar het lichaam van een robotbever, leert terwijl ze als een van hen met wilde dieren omgaat in Pixar’s inventieve ‘Hoppers’. Op typisch menselijke wijze (we bemoeien ons graag met de natuur) overtreedt Mabel uiteindelijk deze richtlijn door een ‘mede’-bever te redden, de sluimerende Loaf (Eduardo Franco), die ongewenste aandacht trekt die haar naar een gekke groep personages leidt die haar rigide jonge wereldbeeld zullen transformeren.

Voor zijn tweede speelfilm, Daniël Chongvooral bekend van het maken van de populaire ‘We Bare Bears’-serie voor Cartoon Network, heeft met ‘Hoppers’ een huilend onverwachte en buitensporige publiekstrekker losgelaten. Onlangs heb ik geklaagd dat een film als die van Sony “Geit” was een verder bewijs dat animatiefilms met pratende dieren grotendeels hun beloop hadden gehad. Chong en scenarioschrijver Jesse Andrews komen snel terug op deze lezing met dit milieuverhaal ter verdediging van mensen die ergens voor opkomen, zelfs als het erop lijkt dat niemand bereid is achter hen te staan.

“Hoppers” is Pixar in de vorm van een maker, Chong, wiens carrière niet uitsluitend gebonden is aan de studio. Dit is waarschijnlijk de reden waarom zijn film meer gedurfd is qua humor en toon, waardoor Pixar een verfrissende dosis kattenkwaad krijgt, terwijl de oprechte emotionele ernst behouden blijft die het bedrijf al meer dan dertig jaar geliefd maakt bij het publiek.

Waarom dwaalt Mabels psyche rond in een nepbever à la “Avatar”? Nadat ze heeft ontdekt dat deze technologie is ontwikkeld door een van haar professoren, denkt Mabel dat dit de oplossing kan zijn voor het redden van de lokale boskap waar de zelfingenomen burgemeester Jerry (Jon Hamm) een snelweg wil aanleggen. Mabels grootmoeder heeft haar waardering voor de natuur bijgebracht als herinnering dat ze deel uitmaakt van iets dat groter is dan zijzelf. Het verzamelen van handtekeningen kan de bouw niet stoppen, dus tot ongenoegen van de verantwoordelijke wetenschappers springt Mabel in het door de mens gemaakte zoogdier om van de wezens zelf te leren waarom ze de open plek hebben verlaten, waardoor Jerry carte blanche krijgt om hun huis te vernietigen.

De verhouding tussen ontroering en komedie is precies op elkaar afgestemd. Scherpe grappen, zowel visueel als in uitstekend getimede dialooglijnen, vaak doorspekt met ironie, werken op meerdere niveaus. Een paar momenten, zoals een accidentele dood of de wilde introductie van een waterkarakter, zijn zo wonderbaarlijk buiten het linkerveld dat ze je hoofd doen duizelen. Dit geldt ook laat in Mabel’s avontuur, waar “Hoppers” vermakelijk griezelig terrein betreedt en een eerbetoon is aan het horrorgenre. Bij deze griezelige details is een kwade rups (Dave Franco) betrokken, wiens moeder, de Insectenkoningin, wordt ingesproken door waarnemend royalty Meryl Streep. Elke groep dieren heeft zijn eigen heerser.

Omdat de meeste scènes zich afspelen op een open plek in het bos, hebben de kunstenaars van Pixar opvallend weergegeven omgevingen gecreëerd die, hoewel ze streven naar fotorealisme, ook een fantastische gloed hebben die de inherente magie van de natuur benadrukt. Dat zo’n ogenschijnlijk gewone locatie zo wordt verheven dat het fascinerend aanvoelt, laat zien hoe animatie het alledaagse opnieuw kan maken. Bovendien zijn de ronde bevers in “Hoppers” zo ontworpen voor maximale schattigheid. Eén van hen, Mabels gids door dit ecosysteem, is de ontwapenend schattige koning George (Bobby Moynihan), die een klein kroontje draagt ​​(waar heeft hij die vandaan? Niemand weet het) en met zachte hand over alle zoogdieren heerst.

Mabels vriendschap met koning George, die niet weet dat ze een mens is, wordt de hartverscheurende kern van de film. De joviale koninklijke familie gelooft dat hij Jerry kan overtuigen om van koers te veranderen. Mabel denkt daarentegen niet dat Jerry zal luisteren. Haar cynisme en het oprechte vertrouwen van koning George in anderen komen met elkaar in botsing. Onder Mabels niet-harige vrienden wordt Tom Lizard (Tom Law) een scène-stealer. (Het welsprekende reptiel met gekke ogen werd voor het eerst een online sensatie als onderdeel van een postcreditscène in “Elio.”)

Chong en zijn team voegen een klein maar briljant detail toe dat illustreert hoe karakterontwerp een grote verhalende impact kan hebben: wanneer de dieren met elkaar praten, zijn hun ogen groot en expressief, vol leven. Maar wanneer de film het perspectief inneemt van een mens die naar de bosbewoners kijkt, lijken hun ogen klein en donker, bijna onbepaald. Het is een subtiel visueel symbool van hoe vaak we er niet in slagen om met begrip naar anderen te kijken.

Er zijn nog veel zware hits, maar ‘Hoppers’ voelt als de eerste grote animatiefilm van het jaar. In een tijd waarin ons recht om te protesteren onder vuur ligt, verheerlijkt dit sci-fi-garen de manier waarop de overtuigingen van een individu de zaden van verandering kunnen planten, wat kan leiden tot een sterker gemeenschapsgevoel. Noch simplistisch optimistisch, noch prekerig, smokkelt “Hoppers” actuele ideeën het lichaam van een knaagdier binnen. De damregels zouden het waarschijnlijk een beveroverwinning noemen.