Vaquera’s postmoderne toe-eigening

Bryn Taubensee en Patric DiCaprio van het merk Cowgirl voerden hun nieuwste volkslied op in een kerk voorbij de Arc de Triomphe. Triomf, religie, Franse architectuur? Het kwam daar allemaal samen in een herfst-/wintermodeshow die deels Pierre Cardin-couture was, deels Crazy Horse-stripshow en een grote oude Rudi Gernreich, wiens esthetiek eigenlijk ergens tussen de twee zweefde. Er zit een interessante anekdotische verwijzing in dat het couture-atelier van Balenciaga – en sinds hun heropleving nog steeds is – precies boven de topless dansers aan de Avenue George V lag. Kan er iets Parijser zijn dan dat?

Natuurlijk zit Crazy Horse vol met Amerikaanse toeristen, en dat is Vaquera nog steeds in Parijs – ze zijn hier minder dan een jaar geleden naartoe verhuisd. Er was in deze show de omarming van de Franse modenormen door een buitenstaander, zoals een open omnibustour met nekbrekende, gendarme-inducerende snelheid van op maat gemaakte bolero’s met capuchon en schattige strikken op de neus, zoals iets van Marc Bohan of een jonge Hubert de Givenchy. Er waren bodycon-jurken met ritssluiting die ik weiger te accepteren als iets anders dan een eerbetoon aan de baanbrekende originelen van Azzedine Alaïa uit 1986, samen met Crazy Horse-slips die ongepast werden gedragen onder boxy of uitlopende silhouetten à la Balenciaga.

Cristóbal of Nicolas Ghesquière? Misschien allebei – Taubensee en DiCaprio hebben eerder gesproken over hun eigen modefandom. Het is een nette, postmoderne kijk op het idee van toe-eigening, van de gewone riff tot regelrechte diefstal. De platte crêpe trouwjurk – een spoileropener in plaats van een traditionele couture-sluiting – voelde Cardin; het stevige zwarte stringhalster is precies wat je te zien krijgt als je op Google naar afbeeldingen zoekt op “Monokini Gernreich”. De geometrische vormen in kunstleer deden op vreemde wijze denken aan de metallic jurken van de nu 60-jarige Qui Êtes-Vous, Polly Maggoo?, de sarcastische parodie van fotograaf William Klein op de pompositeit van de mode. Het was slechts de eerste van meer dan een paar verwijzingen gedurende de week naar die film – vindt weerklank in een tijd waarin mode, net als in de jaren zestig, op de rand van seismische verandering of irrelevantie lijkt te balanceren. Ze hebben je aan het denken gezet.

Terug naar de kleding, die bewust bekend was – met opzet, niets nieuws. Vaquera kan met de stilistische citaten spelen, juist omdat ze een eigen stijl hebben gecreëerd. Hun uitvergrote proporties, grappige T-shirts en tonjeans zijn een alomtegenwoordig uniform van een jongere generatie stylisten en redacteuren, modieuze anti-mode, kennende send-ups, zoals Polly Maggoo in polyestervorm. Hoewel er begrijpelijkerwijs minder in dit topless, met striptease gecodeerde aanbod zat om onmiddellijk te dragen dan in eerdere incarnaties, zat het toch boordevol ideeën en ideeën over ideeën.