Met wie je ook praat in de wereld van voedsel- of landbouwinnovatie, als je vraagt of zij Rob Trice kennen, is de kans groot dat het antwoord ja zal zijn.
Dat is slechts gedeeltelijk te danken aan de schijnbaar alomtegenwoordige aanwezigheid van Rob op vrijwel elk voedsel- of bedrijfsinnovatie-evenement over de hele wereld in de afgelopen tien jaar. Ik weet dat hij zeker bij veel van de bijeenkomsten was die ik bijwoonde. Maar het punt is dat veel mensen naar veel evenementen gaan, en dat je ze misschien nooit echt leert kennen. Bij Rob is dat niet zo. Als je met hem in dezelfde kamer was, is de kans groot dat je om een van zijn grappen hebt gelachen, waardevol inzicht hebt gekregen of een betekenisvolle connectie hebt gemaakt.
Vorige maand overleed Rob na een kort ziekbed tijdens een werkreis door Europa.
Ik ontmoette Rob voor het eerst in 2015 toen ik zijn Mixing Bowl-evenementen in de Bay Area ging bijwonen. Ik herinner me dat ik van zijn collega’s en partners hoorde dat de evenementen geen geld opbrachten, maar Rob hield ervan om ze te organiseren omdat hij ervan hield om slimme mensen te ontmoeten en met ze te praten.
Ik was destijds nieuw in de foodtechwereld en was net begonnen met de Smart Kitchen Summit, maar Rob aarzelde niet om mij voor te stellen aan mensen die geweldige connecties en vrienden zouden worden, waaronder Brita Rosenheim, Merril Gilbert en vele anderen.
Naarmate het afgelopen decennium vorderde, kwam ik Rob tegen op evenementen over de hele wereld, of het nu in Japan was voor de Smart Kitchen Summit, in de Bay Area voor foodtech-bijeenkomsten, of in Chicago of New York voor het Google Food Lab.
Bij zoveel evenementen als ik de afgelopen tien jaar heb meegemaakt, kon ik er alleen maar naar streven om net zo aanwezig te zijn in het moment als Rob. Ongeacht wie er op het podium stond of voor de zaal sprak, de kans was groot dat als Rob daar was, hij een tot nadenken stemmende vraag zou stellen die de discussie op een nieuwe en interessante manier zou kaderen.
Ik herinner me dat ik in 2024 een avond met Rob doorbracht in Tokio. Hij was daar om te spreken op de Smart Kitchen Summit Japan, en de eerste avond dat ik uit eten ging met mijn vrouw Tiffany, toen we hem toevallig op straat tegenkwamen. Rob kwam bij ons en in de loop van de avond vertelde hij over zijn jaren in Tokio, zijn tijd in de telecommunicatie, durfkapitaal en politieke analyse, en het helpen bouwen van een regeneratieve boerderij met zijn vrouw Wendy.
Als ik terugkijk op die avond – en op de hele tijd die ik de afgelopen tien jaar met Rob heb doorgebracht – is het duidelijk dat Rob een van die zeldzame mensen was die iets doorhadden. Hij slaagde erin betekenisvol werk te doen dat hielp bij het creëren van paden voor anderen, terwijl hij ook diep leefde in de wereld die hij hielp opbouwen, waarbij hij zijn passie op dit moment deelde met iedereen om hem heen, terwijl hij ervan genoot.
Ik ben niet de enige die zich zo voelt. Sara Roversi, hoofd van het Future Food Institute, schreef over hoeveel Rob haar leven de afgelopen tien jaar heeft beïnvloed:
“Je was een van de eerste mensen die ik ontmoette toen ik in Californië aankwam. Geïntroduceerd door Tim, meester van verbindingen en botsingen. Maar je was een van de weinige goede vrienden die me in het begin aan de grond hielden. De stille kracht. Het vaste kompas. Tien jaar geleden kwam ik met mijn studenten op zoek naar voedseltechnologie. Je bracht ons naar de grond. Geen glijbanen. Geen stampbanden. Aarde.
Je liet ons over de ranch lopen, de grond ruiken, in een cirkel op hooibalen zitten, naar boeren luisteren en betere vragen stellen. Je beoefende regeneratieve landbouw toen niemand het goedkeurde. Je hebt nooit trends gevolgd in de zieke wereld van ‘pop’-verblinde investeringen. Jij hebt gebouwd wat ertoe doet.”
Anderen deelden ook herinneringen aan Rob, waaronder zijn collega’s op LinkedIn:
Rob kennen betekende weten dat er geen microfoon was waar hij niet van hield. Hij had altijd een verhelderend perspectief en stelde vragen die anderen ertoe aanzetten dieper na te denken. Hij had serieuze bedoelingen, maar nam zichzelf niet al te serieus. Hij kon gek zijn (en hield van zijn eigen creatieve acroniemen) en had altijd een ondeugende glimlach! Rob was hartelijk, meelevend en gezellig; iemand wiens aanwezigheid mensen samenbracht.
Robs nalatenschap zal voortleven in alle startups die hij steunde, de gemeenschapsnetwerken die hij koesterde en de ideeën die hij koesterde. Maar het allerbelangrijkste is dat het voortleeft in ons allemaal die de gave hadden hem te kennen, ook al was het maar voor een korte tijd.
Ik was vorige maand in Europa toen ik hoorde over de dood van Rob. Ik was geschokt, net als zij met mij, maar het duurde niet lang voordat we verhalen begonnen te delen over hoe Rob ons leven had beïnvloed. En voor een persoon was iedereen die Rob kende op de een of andere manier getroffen.
Wij lachten. Wij deelden verhalen. En we hebben een drankje ter nagedachtenis aan hem geheven.
Ik heb het gevoel dat Rob het zo gewild zou hebben.
Afbeelding tegoed: Sara Roversi
