Moeders riskeren arrestatie om de genderbevestigende zorg voor transjongeren te beschermen

Larissa Godfrey-Smith, een therapeut die in Washington, DC woont en werkt, heeft onlangs samen met vijf andere mensen twaalf uur in een gevangeniscel doorgebracht. Er was geen stromend water omdat de gootsteen niet werkte. Er was één toilet. Ze kregen één keer eten: één onzinbroodje per persoon. Een bewaker gaf ze ook een paar pindakaascrackers.

Aan het eind van de dag miste ze haar kind net.

“Ik dacht: oh, ik kan niet in bad gaan en naar bed gaan met mijn vierjarige op de manier waarop ik dacht dat ik dat zou kunnen”, zei ze. Er was geen klok in de cel – ze gluurde stiekem naar het tijdstip waarop de celdeur open stond. Naarmate de uren verstreken, besefte ze dat ze hem niet van school zou halen of hem voor het slapengaan zou voorlezen. Haar man zou uiteraard voor hun kind zorgen. Maar ze wist ook dat hij ongerust zou zijn.

Godfrey-Smith was een van de ruim vijftig mensen die vorige maand deelnamen aan een protest tegen de plannen van de regering-Trump om genderbevestigende zorg voor transjongeren te verbieden. Ze blokkeerden de toegang tot het hoofdkantoor van de afdeling Volksgezondheid en Human Services om te eisen dat de regering stopt met het blokkeren van de medische behandeling van transgenderkinderen. Godfrey-Smith was een van de 25 gearresteerde demonstranten.

Ouders en grootouders van transjongeren, plus hun therapeuten en artsen, zijn het beu na jaren van gezondheidszorgverboden en vijandige retoriek. Deze gevoelens drijven hen ertoe dingen te doen die ze nog nooit eerder hebben gedaan, zoals plannen maken om gearresteerd te worden tijdens een protest.

Godfrey-Smith en haar man hadden samen besloten dat het plegen van een beetje burgerlijke ongehoorzaamheid de moeite waard was om haar arrestatie te riskeren. Maar ze hadden niet verwacht dat ze zo lang vastgehouden zou worden.

Godfrey-Smith, die als gediplomeerd professioneel adviseur gespecialiseerd is in de geestelijke gezondheidszorg van LHBTQ+, werkt met transkinderen en hun families terwijl zij door de complexiteit van de gendertransitie in de loop van de tijd navigeren. Ze beantwoorden de vragen van nerveuze ouders. Ze praten over zorgen over de medische transitie. Ze werken ook met transvolwassenen die ver in de dertig en veertig zijn en het allemaal voor het eerst uitzoeken.

De regering-Trump helpt deze patiënten niet, zei ze; verboden en retoriek maken alles alleen maar erger. Families zijn in de war over waar ze toegang toe hebben en wat ze moeten geloven. De financiële kosten voor het vinden van deskundige aanbieders nemen toe. En ouders zijn bang voor de wereld waarin hun transkinderen opgroeien.

“Ik ben zo boos en zo gefrustreerd. Ik ben gewoon zo uitgeput door de verkeerde informatie”, zeiden ze.

Als geestelijke gezondheidszorgverlener weten ze dat gezinnen zich in de steek gelaten voelen. Ze wil dat die families zien dat mensen voor hen opkomen.

Het protest werd georganiseerd door de Gender Liberation Movement, die pleit voor lichamelijke autonomie en transrechten. De door vrijwilligers gerunde groep is actief geweest als reactie op de tweede regering-Trump: marsen tegen Project 2025, het conservatieve beleidsplan van de Stichting Erfgoed; wordt gearresteerd door een badkamer zitje op Capitol Hill; en protesteerde buiten het Hooggerechtshof.

Raquel Willis, mede-oprichter van de groep, zei dat families en bondgenoten van transjongeren steeds vaker betrokken willen raken en zich willen terugtrekken tegen de regering-Trump. Ze willen zich niet machteloos voelen, zei ze.

“We hadden bevestigende grootouders bij ons. We hadden trans-ouders bij ons”, zei ze. “We zien steeds meer mensen zeggen dat ze trans- en niet-binaire kinderen of jongeren in hun leven hebben.”

Nu bereidt de organisatie zich voor op de volgende uitdaging voor transjongeren en genderbevestigende zorg.

De regering wil Medicaid- en Medicare-fondsen blokkeren van ziekenhuizen die genderbevestigende zorg aan minderjarigen bieden. Dit is een serieus afschrikmiddel sinds ziekenhuizen vertrouwen op deze federale programma’s om hun uitgaven te dekken. De regering wil ook voorkomen dat ziekenhuizen de federale Medicaid-vergoeding gebruiken om behandelingen voor geslachtsbevestiging te dekken. Samen zouden deze regels de zorg in wezen landelijk verbieden.

Als reactie daarop hebben 21 staten en Washington, DC, hebben aangeklaagden een rechtbank vragen om de handhaving van dat beleid te blokkeren. Staten zeggen dat de overheid hun mogelijkheden beperkt om Medicaid-plannen uit te voeren in overeenstemming met de lokale wetten. Hun rechtszaak heeft de poging van de regering-Trump daartoe tegengehouden onderzoeken en straffen ziekenhuizen die genderbevestigende behandelingen aanbieden aan minderjarigen. Totdat er een rechterlijke uitspraak komt – of 30 dagen daarna 19 maart hoorzittingwat het eerst komt: de overheid kan niet ingrijpen tegen deze ziekenhuizen.

Maar geconfronteerd met de woede van de federale overheid hebben ziekenhuizen de behandeling toch stopgezet. Christen Clifford, moeder van twee transgenderkinderen die in New York City wonen, weet dat het gebeurt omdat ze het heeft meegemaakt.

“Ik kwam afgelopen dinsdag uit de gevangenis toen ik een bericht kreeg van mijn kinderarts: ‘Bel me.’ Als ik naar andere berichten kijk, kom ik erachter dat NYU hun sekskliniek voor adolescenten heeft gesloten’, zei Clifford. Terwijl ze protesteerde tegen federale bedreigingen voor de gezondheidszorg van haar kinderen, werd het ziekenhuis waar haar 17-jarige zoon momenteel wordt behandeld gesloten haar transgender jeugdgezondheidsprogramma. NYU Langone Health noemde “het huidige regelgevingsklimaat” als een belangrijke reden waarom zij deze beslissing nam.

Genderbevestigende zorg is niet alleen legaal in New York, het wordt er ook door beschermd de schildwet van de staat. Het kantoor van de procureur-generaal van New York heeft dat gedaan besteld ziekenhuis om de behandeling te hervatten, maar het ziekenhuis heeft niet publiekelijk gereageerd.

Gelukkig had Clifford zojuist een recept voor de hormoontherapie van zijn zoon ingevuld, dus hij had nog medicijnen bij zich. Plotseling stoppen met testosteron zou pijnlijk zijn: bijwerkingen van een abrupte stop zijn onder meer vermoeidheid, hersenmist en hoofdpijn. Maar ze moeten nog steeds een plan B bedenken voor waar ze hun medicijnen nu kunnen krijgen.

De zorg die haar zoon en haar 22-jarige dochter kregen op NYU Langone maakte een enorm verschil in hun leven, zei ze. Nu doen haar kinderen het beter op school – ze eten beter, ze slapen beter, zei ze. Ze zijn allebei gelukkiger. Het verlies van het gezondheidsprogramma van het ziekenhuis voor transgenderjongeren in New York is verwoestend voor gezinnen, zei ze.

“Ik heb uit de eerste hand gezien dat genderbevestigende zorg een redder in nood is voor tieners”, zei ze. “Ik geloof echt dat het de levens van mijn kinderen heeft gered.”

Het protest in februari was niet de eerste rodeo van Clifford. Ze protesteert al sinds 1989, vooral voor lichamelijke autonomie en toegang tot abortus. Maar wat haar motiveerde om deze keer gearresteerd te worden, zijn haar kinderen. Die dag kregen de demonstranten een paar waarschuwingen voordat agenten van het Department of Homeland Security – en niet van de lokale handhaving – leden van hun groep één voor één arresteerden. Uiteindelijk hadden de agenten geen ducttape meer. Clifford was de laatste persoon die werd gearresteerd. Ze werd naar een andere wijk gebracht dan Godfrey-Smith, de plaatselijke therapeut.

In de gedeelde cel van Godfrey-Smith op het hoofdkwartier van MPD in First Precinct waren de omstandigheden zwaar. Ze moesten op de deur kloppen om water te vragen omdat de gootsteen niet werkte, en daarna kregen ze sporadisch kleine kopjes water. Geen van hen sliep gedurende de twaalf uur. De politie van het DHS en DC reageerde niet op verzoeken om commentaar op dit verhaal.

Een andere moeder wachtte in de cel met Godfrey-Smith: een Latina die gearresteerd werd vanwege immigratie- en douanehandhaving kost gezinnen veel geld over het hele land. Ze is een verpleegster die zich zorgen maakt over wat er met haar dochter zal gebeuren als ze geen toegang meer heeft tot een genderbevestigingsbehandeling. Ze sprak met The 19th op voorwaarde van anonimiteit, omdat de trans-identiteit van haar jonge dochter niet openbaar is.

“Als mijn kind de zorg moet stopzetten, vrees ik voor haar geestelijke welzijn. Daarom ben ik naar DC gegaan”, zei ze. “En ik voelde gewoon dat als ik mijn kind over een paar jaar in de ogen kijk, ik kan zeggen dat ik alles heb gedaan wat ik kon.”

Op dit moment is de volgende afspraak van haar dochter in het Lurie Children’s Hospital in Chicago niet geannuleerd. Maar het voelt alsof dat elk moment kan veranderen. Het was angstaanjagend om bij dit protest gearresteerd te worden, zei ze; maar dat geldt ook voor het ouderschap van een transkind op dit moment.

Haar dochter, die veertien is, begon op haar vijfde sociaal te veranderen. Er waren al vroege tekenen: toen ze opgroeide, deed ze alsof de sjaals van haar moeder van haar waren en paste ze haar hakken. Ze was boos toen ze geen prinsessenjurken kon dragen voor Halloween. Ze leek gebukt te gaan onder een soort verdriet. Toen ze vroegen of hun kind een meisje zou zijn, gloeide ze. Sindsdien heeft ze niet meer geaarzeld in die gevoelens, zei haar moeder.

Onderweg vertrouwden haar ouders op een robuust medisch ondersteuningssysteem. Hun dochter ging naar een therapeut. En via het Lurie Children’s Hospital zag ze endocrinologen en psychiaters die adviseerden over belangrijke beslissingen die later kwamen, zoals het starten van hormoontherapie. Herhaaldelijk controleerden artsen en therapeuten of dit was wat hun dochter echt wilde. En dat was het.

“Niemand heeft ooit een operatie of iets dergelijks gepusht of besproken”, zei haar moeder. ‘Ik denk dat er veel angst is als het gaat om Republikeinen die zeggen: ‘we proberen kleine kinderen te opereren.’ Dat is niet het geval.”

Toen HHS-secretaris Robert F. Kennedy Jr. heeft de federale regelgeving uitgevaardigd In december beschreef hij de praktijk als “chemische en chirurgische gender-omkeringsprocedures” die het leven van patiënten in gevaar brengen.

“Dit is geen medicijn. Dit is wanpraktijken”, zei Kennedy. “We zijn klaar met de junkwetenschap die wordt gedreven door ideologische bezigheden, niet door het welzijn van kinderen.”

Ouders van transgenderkinderen zijn het daar niet mee eens. Ze beweren dat hun kinderen zonder medische tussenkomst op jonge leeftijd zouden opgroeien met lichamen die op ongewenste manieren veranderden. Ze zijn bang dat de puberteit, gecombineerd met genderdysforie, zonder behandeling tot zelfmoord kan leiden. Verschillende onderzoeken hebben dit gevonden toegang tot medische behandeling verlaagt zelfmoordcijfers voor trans-jeugd. En genderdysforie, de stoornis die transgenders ervaren als hun lichaam niet bij hun geslacht past, is een medische toestand – een diagnose.

Families van transkinderen zijn bang voor wat er zal gebeuren als ze voor die diagnose niet langer behandeld kunnen worden. Die angst drijft hen tot actie.