In het post-Dobbs-tijdperk hervormen abortusverboden de huurmarkt

Mensen verlaten of vermijden het leven in staten met een abortusverbod, zo blijkt uit een nieuw artikel – wat resulteert in lagere huurprijzen en hogere vacatures dan in staten die reproductieve rechten beschermen.

Het onderzoek – maandag gepubliceerd door het National Bureau of Economic Research, een economische onderzoeksorganisatie zonder winstoogmerk – vergeleek de huizenmarkten in staten met een abortusverbod met staten zonder die beperkingen. Ze ontdekten dat de huizenmarkten met een abortusverbod tussen juli 2022 – de eerste maand na de val van Roe v. Wade – en juni 2025 een daling van de huurprijzen met 2,2 procent zagen vergeleken met soortgelijke trendmatige markten in staten zonder abortusverbod. De leegstand van huurwoningen steeg met gemiddeld 1,1 procent op huizenmarkten waar abortusverboden gelden, vergeleken met vergelijkbare markten in staten waar geen abortusverbod geldt.

De auteurs van het artikel concludeerden dat abortusverboden een “economisch betekenisvol en statistisch significant” effect hadden op de huurmarkten.

“Deze combinatie van resultaten – dalende huurprijzen en stijgende huurleegstand – komt overeen met een verschuiving in de vraag”, schreven ze.

Het artikel maakt deel uit van een groeiend aantal onderzoeken die aantonen hoe abortusverboden de samenleving hervormen. Andere studies hebben abortusverboden in verband gebracht met steeds hogere armoedecijfers vermogensdelicten tarieven, en ontdekte dat ze mogelijk actief zijn jonge mensen hun thuisland te verlaten. Studies hebben aangetoond dat aspirant-artsen – vooral degenen die een opleiding tot verloskundige volgen – minder snel zullen kiezen voor een verblijfsvergunning in staten met een abortusverbod.

Het recht op abortus is misschien niet de enige factor die mensen meewegen bij het kiezen van een plek om te wonen. Staten met abortusbeperkingen kunnen bijvoorbeeld goedkopere woningen hebben of mensen de kans bieden dichter bij hun familie te wonen.

Maar de bevindingen van het artikel suggereren dat de toegang tot reproductieve gezondheidszorg een aanzienlijk deel van de mensen in de Verenigde Staten treft in termen van waar ze willen wonen – vooral huurders, die meer mobiliteit hebben dan huiseigenaren. De huurprijzen daalden naarmate de tijd verstreek, wat erop wijst dat deze trend zich kan voortzetten zolang de benaderingen van staten ten aanzien van abortus blijven uiteenlopen.

“Wat we in ons artikel vaststellen, is dat het beleid rond abortus voor sommige mensen belangrijk is – voor genoeg mensen om een ​​belangrijke rol te spelen als het gaat om de vastgoedmarkt”, zegt Jason Lindo, econoom aan het Georgia Institute of Technology en een van de auteurs van het artikel.

Dat, zo voegde hij eraan toe, kan voortkomen uit het feit dat mensen nadenken over abortus zelf – en welke gezondheidszorg ze nodig hebben als zij of hun dierbaren zwanger worden – maar ook uit overwegingen van de bredere politieke omgeving in een staat met abortusbeperkingen.

“Het kan gaan over de sociale boodschap of over het bredere politieke klimaat, of zorgen over de lichamelijke autonomie of zorgen over de manier waarop vrouwenkwesties in de staat worden aangepakt”, zei hij. “Abortusverboden beïnvloeden de toegang tot abortus, maar het is ook mogelijk dat de effecten die we vinden het gevolg zijn van wat het abortusverbod breder signaleert.”

Toen Kayla Smith uit Idaho verhuisde, waar ze al meer dan tien jaar woonde, waren de abortuswetten van de staat een sleutelfactor. Smith was in 2022 18 weken zwanger toen haar arts ontdekte dat de foetus fatale afwijkingen had, waaronder niet-operabele hartproblemen. Smith had tijdens haar vorige zwangerschap ernstige pre-eclampsie, een aandoening van hoge bloeddruk, ontwikkeld. Zwanger blijven met een niet-levensvatbare zwangerschap voelde niet als een optie.

Het abortusverbod in Idaho was twee dagen eerder in werking getreden; De wet van Idaho kent geen uitzondering voor foetale afwijkingen, zelfs voor fatale afwijkingen. In feite hebben slechts zes van de dertien staten met een vrijwel totaal abortusverbod en vier met een verbod van zes weken uitzonderingen voor fatale foetale afwijkingen. Maar zelfs zij zijn moeilijk voor mensen om te gebruiken.

Smith en haar familie reisden naar de staat Washington om een ​​abortus te verkrijgen. De wet van Idaho zorgde ervoor dat ze niet zeker wisten of de procedure – die meer dan 10.000 dollar zou kosten – gedekt zou worden door een verzekering. Het echtpaar sloot een lening af om haar gezondheidszorg te betalen. Smith sloot zich later aan bij een rechtszaak tegen de staat Idaho om uitzonderingen op het staatsverbod te verduidelijken. afgelopen april, een staatsrechtbank in Idaho oordeelde in de zaak om de abortusvrijstellingen van de staat uit te breiden, maar voegde geen abortusuitkering toe voor gevallen van fatale foetale afwijkingen.

Smith en haar man begonnen nog steeds te praten over de vraag of het veilig was om in Idaho te blijven, waar ze hun huis bezaten en een hecht netwerk van vrienden hadden. Later hadden ze erover gesproken om naar Washington te verhuizen om dichter bij haar familie te zijn, maar ze hadden nooit gedacht dat dit zo snel zou gebeuren. Ze wisten dat het leven in een staat met bescherming van het recht op abortus duurder zou zijn. Maar wat ze zouden krijgen, was altijd de moeite waard.

“Het werd een nachtelijk gesprek met mijn man en mij”, zei ze. “We voelden ons persoonlijk slachtoffer van de staat Idaho.”

Nadat ze in 2023 opnieuw zwanger werd, maakte Smith zich zorgen over de gezondheidszorg die ze in Idaho nodig zou hebben en of ze die zou kunnen krijgen. Dat gold ook voor de specialist in foetusgeneeskunde van haar moeder, die haar vertelde dat ze de staat niet als een veilige plek beschouwde om zwanger te worden. Smith dacht aan haar dochters: de dochter die ze al had en de andere die ze nu verwachtte. Ze was misschien 28 weken zwanger toen ze besloten de staat te verlaten. In september verkochten ze hun huis. Een maand later beviel ze. Zonder het abortusverbod, zegt ze, denkt ze niet dat ze die beslissing zouden hebben genomen.

‘Het stinkt. Maar uiteindelijk hebben we het gevoel dat we de juiste keuze hebben gemaakt door naar Washington te verhuizen’, zei ze. ‘Het zou toch niet uit moeten maken in welke postcode je woont? Maar hier zijn we dan.’