De voortdurende inbreuk van e-mail op elk moment van het leven is stil maar formidabel geweest. Een snelle blik tijdens een eerste date. Een antwoord heimelijk afluisteren tijdens een huwelijksceremonie. Sommigen geven zelfs toe dat ze tijdens een begrafenis hun inbox hebben bijgewerkt.
Vaak is het niet het eindeloze scrollen op sociale media dat de nerveuze blik op de telefoon veroorzaakt. Het is de inbox.
Meer dan de helft van de professionals controleert zakelijke e-mail buiten de reguliere kantooruren, blijkt uit een recent onderzoek gepubliceerd door de Nul stuiterenondervroeg vorige maand 1.157 professionals in de VS en Europa.
Bijna drie op de vier professionals voelen zich onder druk gezet om buiten de klok op e-mails te reageren, terwijl de druk onder de topverdieners nog groter wordt. Het aantal e-mails buiten kantooruren is niet verwonderlijk, aangezien de gemiddelde kenniswerker hierdoor wordt getroffen 117 e-mails en 153 chatberichten op een dag. En ze checken gemiddeld hun e-mail 15 keer per dag.
Ongeveer 80% van de respondenten geeft toe dat ze hun zakelijke e-mail minstens één persoonlijk moment checken. Als u buiten kantooruren een reactie ontvangt, is de kans groot dat deze op het toilet is geschreven. Meer dan de helft van de ondervraagden, 53%, zegt hun zakelijke e-mail in de badkamer te hebben gecontroleerd. Ruim een derde rapporteert, 38%, dat hij zijn e-mail checkt in bed naast zijn partner of 33% geeft toe zijn inbox bij te werken tijdens belangrijke persoonlijke gebeurtenissen.
Bijna één op de vijf respondenten, 18%, geeft toe tijdens een begrafenis hun zakelijke e-mail te checken, terwijl anderen dit op een bruiloft of erger nog, tijdens het rijden hebben gedaan. Hoogverdieners zijn de ergste overtreders.
Mannen worden ook vaker dan vrouwen afgeleid door hun inbox in openbare omgevingen, zoals wanneer ze een begrafenis bijwonen of tijdens een romantisch diner. Vrouwen daarentegen checken vaker hun e-mail op persoonlijke momenten, bijvoorbeeld terwijl ze naast een partner in bed liggen of in de auto rijden.
E-mail alleen consument ruim een kwart van de werkweek van de gemiddelde professional. De grens tussen werk en privétijd is nog nooit zo vaag geweest, omdat het binnendringen van e-mail nu als een onvermijdelijk onderdeel van het werk wordt gezien. De meeste werknemers, 74%, voelen zich onder druk gezet om snel te reageren, zelfs als ze buiten kantooruren zijn. Slechts 11% zegt die druk nooit te ervaren, aldus ZeroBounce.
“Ik ontvang ongeveer 1.000 e-mails per dag, en ik ga zelden langer dan een paar uur door zonder mijn inbox te controleren, zelfs als ik vrij ben”, zegt Liviu Tanase, oprichter en CEO van ZeroBounce. “Een deel ervan is urgentie, maar een groot deel ervan is verantwoordelijkheid en de angst om iets te missen dat ertoe doet. Er is ook de verwachting van waar ik naar terug kan keren als ik de verbinding volledig verbreek.”
Constante toegang kan goed werken voor werkgevers, maar deze digitale band eist een emotionele en fysieke tol. In een artikel uit 2018, gepubliceerd in de Academy of Management, konden degenen die hun e-mail het meest controleerden, zowel mannen als vrouwen, de grootste stress ervaren en rapporteerden de laagste scores voor welzijn. Het kan ons soms ook gebeuren vergeet te ademen.
Productiviteit Experts raden al lang aan om het aantal keren dat u uw e-mail controleert, te beperken. In het meedogenloze streven naar Inbox Zero, constante e-mailtoegang tot beide stress iedereen terwijl ze voor het grootste deel weinig bereiken.
Zelfs de laatste verdediging, OOO, is vaak niet effectief tegen de impuls om ‘op de hoogte te blijven’. Slechts 29% van de respondenten zegt hun laatste afwezigheidsbericht duidelijk gezegd dat ze de e-mail niet zouden controleren. In plaats daarvan gebruikte 20% volgens het recente ZeroBounce-onderzoek vage taal zoals ‘beperkte toegang’, terwijl 14% specifiek zei dat ze dit af en toe zouden controleren. Opvallend is dat 26% helemaal geen last heeft van een afwezigheidsbericht, omdat ze altijd bereikbaar zijn of omdat het nog steeds ongemakkelijk voelt om die limiet in te stellen.
De onophoudelijke vervolgacties, de niet-beslissende vragen, het bulksgewijs CC-en – wat willen ze niet dat je weet? Het meeste is in de eerste plaats niet zo belangrijk.
