Te midden van de geluiden van bommen en geweervuur in de verte hoorden we de kerkklokken luiden door de buitenwijken van Beiroet. Toen zagen we een grote groep mensen samenkomen, allemaal in het zwart gekleed.
Ze moesten naar een maronitische gebedsplaats, de Sacred Heart Church, komen om de dood te herdenken van een man genaamd Sami Ghafari.
De 66-jarige was omgekomen bij een drone-aanval in een dorp in het zuiden Libanon.
Laatste oorlog in Iran: VS vallen zestien ‘mijnenlegboten’ aan
De gemeente herdenkt ook de dood van het dorp zelf.
De gemeenschap, Alma al Shaab, herbergt ongeveer 200 christelijke gezinnen, die allemaal gedwongen zijn hun huizen te ontvluchten.
De laatste groep evacués, in totaal 83, was die ochtend door VN-vredeshandhavers uit het gebied geleid; de meerderheid ging rechtstreeks naar de kerk.
We spraken met bewoner Elias Konsol toen hij uit zijn auto stapte. Hij zei dat de afgelopen negen dagen “verschrikkelijk” waren geweest.
“Elke dag dat we slapen, weten we ’s ochtends niet of we nog leven”, zei hij.
“Was er een moment,” vroeg ik, “waar je dacht: ‘Nee, we gaan?'”
Elias zei dat de afgelopen negen dagen ‘verschrikkelijk’ waren geweest
‘Gisteren, om middernacht,’ antwoordde hij. “We dachten dat ze binnenkwamen.”
“Wie, de Israëli’s?”
‘Ja, (de Israëlieten) komen naar Alma’, zei Elias. “Wat zullen we doen?”
Er hing een wolk van verdriet boven de kerk en we zagen dat leden van de gemeente moeite hadden om hun emoties onder controle te houden. Velen leken volkomen uitgeput.
De begrafenis vond plaats in een maronitische kerk in een buitenwijk van Beiroet
Op 1 maart luidden de inwoners van Alma al Shaab de klokken van de dorpskerk toen ze hoorden dat het Israëlische leger een evacuatiebevel had uitgevaardigd waarin hen werd bevolen te vertrekken.
Maar velen weigerden hun huizen te verlaten.
Toen de Israëli’s het dorp begonnen te bombarderen, brachten de bewoners hun dekens en beddengoed mee en pakten ze zichzelf in de hal onder de kerk.
Dorpelingen hadden hun toevlucht gezocht onder hun kerk
Een dorpeling, Joe Sayyah, vertelde ons dat ze probeerden zich aan te passen.
‘Elke dag om vijf of zes uur gingen we onder de kerk door naar de zaal. Dit is het tijdstip waarop de beschietingen en de stakingen rond het dorp plaatsvonden, zelfs overdag’, zei hij.
‘We konden alleen ons huis controleren en terugkomen. We konden niets anders doen.’
‘Wij zijn geen 83 martelaren aan het worden’
Het lijkt erop dat de dood van Sami Ghafari de druppel was. Hij werd gedood, zeggen bewoners, door een Israëlische raket terwijl hij groenten in zijn tuin water gaf
De burgemeester van Alma al Shaab heet Shady Saayah en hij zag er verward uit. Hij heeft een vriend verloren, evenals zijn dorp.
“Wat gaat er door je hoofd?” vroeg ik.
“Verlies, het verlies van ons land, het verlies van onze waardigheid, Libanon begint bij Alma (al Shaab).”
Lees meer:
Waarom het zo lang duurde om Britse oorlogsschepen in te zetten
Wat steekt de Straat van Hormuz over?
VN-troepen hielpen de overgebleven bewoners te evacueren
De burgemeester zei dat de overgebleven dorpelingen hadden besloten te vluchten toen het plaatselijke hoofd van de vredesmacht van de Verenigde Naties (UNIFIL) zei dat ze hen niet konden beschermen.
“Hij zei dat je het recht hebt om te blijven, maar als je dat doet, zijn wij niet verantwoordelijk. Het is erg gevaarlijk. We hebben de priester gevraagd contact op te nemen met het Vaticaan, (en zij zeiden) dat het aan jou is, dus heeft iedereen ons verlaten.
“Dus hebben we besloten dat we geen 83 martelaren zullen zijn.”
Burgemeester Shady Saayah toonde zijn tatoeage van een kruis en de beschermheilige van Libanon
Toen trok hij zijn jasje uit en liet me een tatoeage zien van een kruis en de patroonheilige van Libanon op zijn linkeronderarm.
‘Wij geloven in heiligen, niet in wapens’, zei hij. “Het enige wat we willen is vrede.”
Deze bijeenkomst in de Heilig Hartkerk is een verhaal van velen – van iets meer dan een week oorlog. Maar dit conflict heeft een humanitaire ramp veroorzaakt die een natie op zijn kop heeft gezet.
