In 1960, 72% van de volwassenen was getrouwdEn ruim 90% zou blijven trouwen. HR-beleid en managementpraktijken dan gericht aan kerngezinnen met één mannelijke kostwinner.
Vandaag, echtpaar met twee carrières En werkende moeders komen vaak voorgrotendeels te wijten aan groei van vrouwen op de arbeidsmarkt in de tweede helft van de 20e eeuw.
Om talent te werven en te behouden, hebben bedrijven uitgebreid gezinsvriendelijk beleid door te bieden flexibele werktijdenbetaald ouderschapsverlof en gesubsidieerde kinderopvang. Dit zijn broodnodige verbeteringen, hoewel veel werkgevers nog steeds achterlopen met het aanbieden ervan.
Tegenwoordig vraagt een andere demografische verschuiving ook de aandacht van werkgevers: het groeiende deel van de beroepsbevolking dat alleenstaand is, vooral degenen zonder afhankelijke personen. Ontstoken 1 op de 3 Amerikaanse volwassenen is niet getrouwd midden in het leven.
Steeds meer volwassenen zijn niet getrouwd
Op de werkvloer hebben altijd pas afgestudeerden, nooit getrouwde professionals, gescheiden ‘lege nesters’ en gepensioneerden als weduwe gewerkt. Maar deze categorieën vertegenwoordigen nu één een veel groter deel van de beroepsbevolking dan een generatie geleden – en mensen leven er hun hele leven in en uit.
Zoals één gedragseconoom en hoogleraar bedrijfskundemoet ik studeren wat ik noem “Solo-economie– hoe instellingen en markten zich aanpassen, of er niet in slagen zich aan te passen, aan deze verschuiving.
Het beleid op de werkvloer is een terrein waarop de kloof bijzonder groot is.
Een groeiende mismatch
Vandaag, 46% van de Amerikaanse volwassenen is ongehuwd. De helft van deze ongehuwde Amerikanen Niet geïnteresseerd in daten. Bevolkingsvoorspellers voorspellen dat ca 25% van de millennials En 33% van Generatie Z zal nooit trouwen.
Rondom 29% van de Amerikaanse volwassenen woont alleen – het meest voorkomende huishoudenstype in het land. Vergelijk dat eens met 1960, toen de gemiddelde leeftijd bij het eerste huwelijk was 20 voor vrouwen en 22 voor mannenen eenpersoonshuishoudens waren relatief zeldzaam.
De gemiddelde leeftijd waarop u voor de eerste keer (of enige) gaat trouwen, is sindsdien met bijna tien jaar gestegen. 28,4 voor vrouwen en 30,8 voor mannen.
En toch is veel HR-beleid niet aangepast aan dit nieuwe normaal. Natuurlijk bestaat hier een woord voor: amatonormativiteit. Het is veronderstelling dat huwelijk en gezin is het ideale relatiemodel.
Amatonormativiteit ondersteunt meer dan 1.000 juridische voordelen voor getrouwde mensen, van belastingvermindering tot socialezekerheidsuitkeringen. Deze verschillen strekken zich uit tot op de werkvloer, waar gezinsvriendelijk beleid geen rekening houdt met de behoeften van ‘één gezin’.
In een studie62% van de alleenstaande werknemers gaf aan zich anders behandeld te voelen dan getrouwde collega’s met kinderen – en 30% zei dat het verschil de boodschap versterkte dat hun leven er minder toe deed.
Ik geloof dat werkgevers het beter kunnen doen voor alleenstaanden zonder kinderen thuis, zonder iemand te benadelen.
Planning kan oneerlijk lijken
Werknemers met echtgenoten of kinderen die kinderen opvoeden, hebben echte verplichtingen die steun verdienen. Maar al te vaak wordt van alleenstaande werknemers zonder gezinsleden verwacht dat ze het hoofd boven water kunnen houden met werkvakanties, meer reizen voor hun werk en vakantie nemen op minder wenselijke tijden.
“Mijn manager vroeg me om extra verantwoordelijkheid op me te nemen en zei dat ze het niet aan de leraar kon vragen die het eerder deed, omdat ze ‘vier jongens heeft'”, zegt Sarah Brock, oprichter van Sarah Bee-talent, Geplaatst op Linkedin. “Ik had het gevoel dat mijn leven niet dezelfde waarde had omdat ik geen gezin grootbracht.” Brock ontving honderden soortgelijke verhalen als reactie op haar bericht.
Onderzoekers hebben gevonden bewijs dat deze patronen bevestigt: Alleenstaande, kinderloze werknemers Er wordt verwacht dat zij vaker reizen, langere uren werken en minder wenselijke vakantietijd opnemen dan hun getrouwde tegenhangers.
Krystal Wilkinson, een Britse hoogleraar human resource management, heeft geschreven over het vinden ervan kinderen en kinderopvang worden als veel legitiemer beschouwd redenen om grenzen te stellen op het werk dan aan hobby’s, fitness of daten. Zelfs met beleid als onbeperkt betaald verlof kunnen alleenstaanden aarzelen om vakanties op te nemen, uit angst dat hun managers hun redenen om verlof op te nemen als onwettig zullen beschouwen.
Betere arbeidsvoorwaarden voor getrouwde werknemers
Personeelsbeloningen bevoordelen vaak gehuwde werknemers – niet per definitie, maar standaard.
Het totale beloningspakket is doorgaans meer waard voor een getrouwde werknemer die dezelfde functie vervult als een alleenstaande werknemer. Uit een onderzoek van de Kaiser Family Foundation uit 2021 bleek dat 95% van de grote werkgevers de ziektekostendekking uitbreiden tot de echtgenoten van werknemerswaarbij werkgevers een deel van de kosten subsidiëren. Dit is volkomen redelijk, maar individuele werknemers krijgen doorgaans geen gelijkwaardige waarde terug.
Dit gat omvat veel levensverzekeringenpensioenplannen, welzijnsprogramma’s en assistentieprogramma’s voor medewerkers.
Het verlofbeleid weerspiegelt een soortgelijk patroon. De Wet op gezins- en ziekteverlof biedt maximaal 12 weken onbetaald verlof om voor een ouder, kind of echtgenoot te zorgen. Rouwverlof is doorgaans beperkt tot sterfgevallen onder leden van uw directe familie. Toch hebben alleenstaanden zonder kinderen thuis dat vaak wel breder ondersteunend netwerk dat omvat hun goede vrienden en leden van hun “geselecteerde familie” – wat het huidige beleid niet erkent. Dit lijkt in het bijzonder waar te zijn binnen de LGBTQ+-gemeenschap.
Het probleem is niet dat gehuwde werknemers te veel voordelen ontvangen. Het is dat het systeem is gebouwd voor één soort levensstijl en geen gelijke tred heeft gehouden met het aantal mensen dat er vandaag de dag leeft.
Wat werkgevers kunnen doen
Werkgevers kunnen deze gaten dichten zonder iets weg te nemen van gehuwde werknemers – en in veel gevallen profiteert iedereen van deze aanpak.
Flexibele voordelen: Met een cafetaria-achtig model kunnen werknemers een budget toewijzen op basis van hun eigen behoeften, dat alles dekt, van kinderopvang tot lidmaatschap van een sportschool tot een huisdierenverzekering. Netflix doet dit al door tot $ 16.000 aan te bieden werknemer jaarlijks ter dekking van medische, tandheelkundige en visuele premies – ongeacht de burgerlijke staat – met ongebruikte delen die gedeeltelijk kunnen worden terugbetaald.
Een breder verlofbeleid: Rouwverlof kan betrekking hebben op goede vrienden. Medewerkers kunnen, afhankelijk van de behoefte, het ene verloftype omruilen voor het andere.
Eerlijk schema: In plaats van aan te nemen dat alleenstaande werknemers beter beschikbaar zijn, kunnen bedrijven een vakantiesysteem invoeren van wie het eerst komt, het eerst maalt, met onderbrekingen in de anciënniteit. Of bedrijven zouden een op punten gebaseerd systeem kunnen invoeren dat elke werknemer een gelijk budget geeft om te bieden op de gewenste tijdstippen – zodat degenen die bepaalde data het meest waarderen voorrang krijgen, ongeacht de relatiestatus.
Inclusief taal en cultuur: Kleine veranderingen geven aan wie erbij hoort. Wanneer werkgevers in hun communicatie met hun personeel uitdrukkingen als ‘jij en je dierbaren’ gebruiken in plaats van ‘jij en je gezin’, worden relaties erkend die verder gaan dan de traditionele structuren.
Organisatorische waarden: Net zoals bedrijven diversiteit in leeftijd, geslacht, seksuele geaardheid en etniciteit bevestigen, kunnen ze zich expliciet engageren om werknemers te waarderen, ongeacht de relatiestatus.
Een eenvoudige test
Als werkgevers willen zien of hun personeelsbeleid hun getrouwde of alleenstaande werknemers in het nadeel kan brengen, stel ik voor dat ze deze lakmoesproef gebruiken: zou dit beleid schadelijk zijn voor een getrouwde werknemer die gaat scheiden? Als dat zo is, moet het beleid worden gewijzigd.
Veel mensen wisselen hun hele leven af tussen alleenstaand zijn en een partner hebben als gevolg van scheidingen, echtscheidingen en het overlijden van hun echtgenoot of partner. Een werkplek gebouwd voor een gezin van één is gebouwd voor iedereen – waar ze zich ook bevinden op hun levensreis.
Peter McGraw is hoogleraar in marketing en psychologie aan Universiteit van Colorado Boulder.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Het gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lezen origineel artikel.
