Een visuele verkenning van jazz is een samenwerking tussen DV-studio: ontwerper en regisseur Jay Vaz en oefenontwerper Lawrie Molenaar – die elkaar op de universiteit hebben leren kennen en al tien jaar samen creëren – en het filmduo Tweelingook wel bekend als de Inglis-tweeling. Met Britse jazzdrummer Mackwooddoet de korte film zijn titel eer aan? Het creatieve team wilde de melodische terreinen van rommelende, hectische jazzdrums verkennen door specifieke vormen aan verschillende geluiden toe te wijzen, en onderzoeken hoe we de geluiden van de bas, snare en cimbalen visueel interpreteren door middel van de opstelling van grafische elementen. Het resultaat is iets dat speels, levendig en gevuld is met liefde voor de wetteloosheid van de jazzmuziek.
Het creatieve team riep een synesthesie-achtige visuele stijl op waarin muziek kleuren en vormen wordt en gebruikte een groothoekopname “als een canvas” om bijbelse afbeeldingen rond Mackwood te schilderen terwijl hij speelt. In het begin onderzocht het team manieren om de animaties te automatiseren, maar uiteindelijk werd het merendeel van de animaties nauwgezet handmatig uitgevoerd. Als het met de hand werd gedaan, voegde het een tastbare relatie toe aan de muziek, een haar van een seconde misplaatst in de een of andere richting – wat toch heel jazzy is; menselijk, improviserend, reactief. “Als de animatie te stijf wordt, kan de synchronisatie tussen het geluid en de beelden voor de kijker eerder geforceerd dan natuurlijk aanvoelen”, zegt Lawrie.
Geïnspireerd door de usual suspects: jazzlegendes als Miles Davis, Alice Coltrane, Dorothy Ashby en Pharoah Sanders, werd de korte film gedreven door alternatieve muziek, ritmes die in en uit de standaard 4/4 sprongen, bijna onmogelijk te visualiseren, vooral de ‘buitenplanetaire’ geluiden van Sun Ra.
