Er is een soepele magie die kan plaatsvinden tussen twee vreemden. In eerste instantie betekenen ze niets voor elkaar, behalve misschien een middel om een doel te bereiken. Misschien hebben ze zelfs een lichte afkeer van elkaar. Dan klikt er iets en zijn ze niet alleen maar vreemden meer. Dit zijn mensen die elkaar, ten goede of ten kwade, echt kunnen zien, zelfs als ze elkaar nooit meer zien.
Dit is het verhaal in de kern animatie, die een sci-fi-opstelling heeft die een koude wereld van niet-verbonden mensen kan suggereren. Het verhaal begint met Beck (Buitenaards wezen: aarde’s Sydney Chandler), een jonge vrouw met een bob die het beste kan worden omschreven als retro-futuristisch terwijl ze Frans is. Hoewel ze van opleiding ingenieur is, zorgt Becks gebrek aan sociale vaardigheden ervoor dat ze werk gaat zoeken. Wanneer een bedrijf dat belooft dat het menselijk bewustzijn naar een cloudsysteem kan uploaden, mensen aanneemt, neemt ze elke baan aan die ze aanbieden. Ze verwacht niet dat het een levensveranderende reis wordt.
Anima is een meeslepende roadtripfilm.
Een onaantrekkelijk instapproject is hoe Beck Paul ontmoet (Sjogoen’s Takehiro Hira), een man die zijn fortuin verdiende met knopen (de kleding, niet degene die drukken). Paul is een klant van dit bewustzijnscloudopslagbedrijf; ze is ingehuurd om hem op te halen en naar zijn laatste afspraak te brengen. Daar zal hij, volgens het verkooppraatje, naar een computerstation worden gekopieerd en vervolgens worden geëuthanaseerd.
De instructies die Beck krijgt van een formele leider (Geboorte/wedergeboorte‘S Marine Ierland) zijn eenvoudig: breng hem hierheen en zorg ervoor dat hij een goede laatste maaltijd heeft. Maar Paul gooit hun reis in de war door van hen te eisen dat ze onderweg een paar stops maken.
Kijk, voordat hij gaat, zal Paul het goedmaken. Nou ja, misschien is ‘verandering’ niet het juiste woord. Maar hij heeft er enige spijt van dat hij van zijn borst af is gekomen, en Beck wil zijn hulpje zijn, of ze dat nu leuk vindt of niet.
Anima is een verhaal over tegenstellingen die een gemeenschappelijke basis vinden.
In eerste instantie beschouwt Beck Paul als een baan, misschien gedeeltelijk zodat ze niet te veel wil nadenken over wat hun bestemming in petto heeft voor deze binnenkort stervende man. Maar als hun roadtrip begint, merkt ze al snel dat ze hem uitdaagt – en dat is begrijpelijk! Smeulend in een leren jas en pak, eist hij omwegen, heeft een hekel aan de radio en sleept Beck achtertuinen, winkels en eenvoudige huizen binnen op zijn ongeremde zoektocht naar een oplossing.
Mashbare topverhalen
Onderweg ontmoeten ze personages die barsten van de energie die geen van deze helden kan opbrengen. Een vixen aan het zwembad met een mond die perfect rood en uitnodigend is geverfd. Een Amerikaanse zakencollega die de komst van Paul bijna juicht. Een onhandige tiener wiens hobby het praten is met een AI-chatbot die naar een daarvan is gemodelleerd Tweelingpieken karakter. Bij elke ontmoeting ziet Beck wie Paul is, in tegenstelling tot degenen die hij achter zich wil laten. En bij elke stop onthult ze ook een stukje van zichzelf.
Sydney Chandler en Takehiro Hira hebben een vreemde maar meeslepende chemie.
Schrijver/regisseur Brian Tetsuro Ivie beeldhouwt een mager maar diep verhaal, waarin kleine plotpunten over de roadtrip weerklinken. Op een gestolen cd staat een nummer over een verbroken ouder-kindband, waardoor Beck en Paul elkaar kunnen ontmoeten vanwege een gedeeld liefdesverdriet van beide kanten. Er is zomaar iets aan het veranderen, en deze twee zijn geen vreemden, maar vrienden. Wat betekent dit voor het einde van hun reis? Ik zou het niet durven onthullen. Maar ik zal zeggen dat Chandler en Hira elke stap met een resonante reserve behandelen.
In dialoog gaan ze van scherp onbeschoft naar aarzelend nieuwsgierig naar struikelend warm naar pijnlijk kwetsbaar. Maar ondanks de thema’s leven, dood en spijt, Anima nooit vervallend in verstikkende sentimentaliteit of tranentrekkende theaterteksten. De toon is zachter en elegischer, maar nooit stoïcijns.
Mis onze nieuwste verhalen niet: Voeg Mashable toe als vertrouwde nieuwsbron in Google.
Er is een rijkdom aan verlangen die weerklinkt in Ivie’s visie op een niet zo verre toekomst. Daar baden deze helden vaak in koele tinten, die misschien de ijzige buitenkant weerspiegelen die hun respectieve schilden zijn geweest. Maar terwijl ze in Pauls leven botsen met vrienden en familie, wordt het palet warmer, alsof het levenskeuzes wil aangeven die het gras echt groener hadden kunnen maken.
Pauls vroege afwijzing van de radio zorgt voor een soundtrack die selectief is en niet constant. Soms is de enige muziek het gefluister van een rivier, of het gezoem van de auto die over de snelweg raast. Op andere momenten is het een bedrieglijk vrolijk popliedje, waarin een artiest misschien de emoties zingt die noch Paul noch Beck durven toegeven.
Op het einde Anima is een ontroerend verhaal over menselijke verbondenheid in een wereld waar technologie suggereert dat we zonder kunnen. Ontroerend en meditatief: dit drama is een rit die de moeite waard is.
Anima werd beoordeeld vanuit SXSW.
