In Amerika zijn elke dag meer dan 100 mensen bij één project betrokken levensveranderende crash waardoor ze ernstig gewond raken of doodt ze. En bij dat aantal van 100 per dag zijn niet eens alle mensen meegeteld wier leven indirect wordt beïnvloed door ernstige ongevallen.
Vision Zero is er één verkeersveiligheid filosofie die in de jaren negentig in Zweden is ontstaan en sindsdien is overgenomen door steden in de Verenigde Staten en Europa. Het uitgangspunt is eenvoudig: verkeersdoden en ernstig letsel kunnen worden voorkomen en kan daarom geëlimineerd worden. Met het juiste straatontwerpverkeershandhaving en publieke bewustwording kan iedereen zich veilig verplaatsen.
Het probleem is dat ernstige crashes een ramp zijn die zo routinematig is dat ze nauwelijks in de nieuwscyclus terechtkomen. Amerikanen zijn geconditioneerd om te geloven dat verkeersgeweld onvermijdelijk is. Eén resultaat van deze voorwaarde is dat mensen campagne zullen voeren tegen transportprojecten die de veiligheid verbeteren. Dat klopt –tegen de veiligheid.
{“blockType”:mv-promo-block”,”data”:{“imageDesktopUrl”:https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeapsy-de”,”sk MobileUrl ‘https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-mobile.png’, ‘eyebrow’, ‘headline’:u003ESubu003ES voor Stedenbouw Speakeasyu003C/strongu003E”,”dek: Sluit u aan bij Andy Boenau onderzoekt ideeën die de status quo van de infrastructuur liever zou behouden OP “ctaUrl”:http://urbanismspeakeasy.com/”,”theme”:{“bg”:#f5f5f5″, “text”:#000000″, “eyebrow”:#9aa2aa”, subhed”#ffffff”, “buttonBg”0″#00000 “buttonHoverBg”:#3b3f46″,”buttonText”:#ffffff”},”imageDesktopId”:91453933,”imageMobileId”:91453932,”shareable”:false,”slug””,”wpCssClasses””}
Hier is een opmerking op sociale media die iemand mij gaf als reactie op het herontwerpen van een straat om de veiligheid te verbeteren: “Het publiek communiceert hun risicotolerantie door te stemmen. Het is de taak van ingenieurs om zich daaraan te houden, en niet van democratische keuzes te twijfelen.”
Ik krijg voortdurend dit soort opmerkingen, en het zijn niet alleen anonieme bots. Het voorleggen van een ja/nee-stemming aan transportveiligheidsprojecten doet me denken aan dit citaat dat vaak aan Ben Franklin wordt toegeschreven: “Democratie is twee wolven en een lam die stemmen over wat ze als lunch zullen eten.”
Democratie is een valstrik
Wij stemmen niet over vliegveiligheid. Stel je voor dat je een enquête krijgt als je aan boord van een vliegtuig stapt: Moet de luchtvaartmaatschappij prioriteit geven aan uw aankomsttijd of aan de structurele integriteit van het landingsgestel? Dat zou absurd zijn. Wij vertrouwen erop dat luchtvaartingenieurs veilige vliegtuigen ontwerpen. Passagiers stemmen met hun portemonnee, maar niemand krijgt een veto over de vraag of veiligheid überhaupt een prioriteit is.
Op deze manier werkt oppervlaktetransport niet. Wanneer een stad voorstelt een straat te versmallen om de snelheid te verlagen, verschijnen buren op bijeenkomsten en noemen dit een ‘aanval op automobilisten’. Wanneer een beschermd fietspad wordt toegevoegd aan een corridor met een geschiedenis van dodelijke ongelukken, wordt deze verwijderd na klachten van de gemeenschap. Wanneer een verandering in de signaaltiming wordt voorgesteld om voetgangers meer tijd te geven om te passeren, wordt dit gedood omdat automobilisten zich zorgen maken over files. Wanneer illegaal parkeren dat de zichtlijnen op kruispunten blokkeert door de politie wordt gehandhaafd, stromen de kreten van overijverige gemeentehuizen over.
Verbeteringen op het gebied van de veiligheid gaan vaak ten onder aan stemmen van het volk en publieke druk. Amerikanen hebben, gezien de keuze tussen hun persoonlijk gemak en de veiligheid van anderen, herhaaldelijk voor gemak gekozen. Dit is de valkuil van de democratie: het idee dat elk technisch besluit een openbaar referendum moet overleven, inclusief beslissingen die specifiek bestaan om mensenlevens te beschermen.
Er is een reflexief antwoord op dit argument dat luidt: ‘Dus je gaat gewoon terzijde schuiven wat de mensen willen door een rijstrook af te sluiten? Dat is antidemocratisch.’ Dat kader betekent dat jouw leven, het leven van je kind, het leven van je buurman, mijn leven allemaal onderwerp zijn van onderhandeling. Dit betekent dat een kwart mijl verderop zal bepalen of een gevaarlijk kruispunt in de buurt van uw huis gerepareerd is. Dit betekent dat de mensen die het meest waarschijnlijk gewond raken – voetgangers, fietsers, schoolgaande kinderen, oudere bewoners – worden overstemd door mensen die zich vooral bezighouden met het besparen van seconden op hun rit, ongeacht wat dit voor anderen kost.
Wij houden geen referenda over bouwvoorschriften. We vragen districten niet om te stemmen over de vraag of restaurants gekoeld vlees moeten bewaren. Sommige beschermingsmechanismen bestaan juist omdat ze niet mogen worden bepaald door de gevoelens van de meerderheid.
Dezelfde logica zou moeten gelden voor straatontwerp.
Ga uit de stemming
De binaire ja/nee-stem om beveiligingsverbeteringen toe te staan of te verbieden moet worden weggegooid. Dat betekent niet dat het publiek buitengesloten moet worden van transportbeslissingen, dat is wel zo vriendelijk maatschappelijke betrokkenheid moet veranderen.
Op dit moment stellen transportbureaus en lokale overheden vaak de verkeerde vraag: Wilt u deze beveiligingsverbetering? Die vraag is bijna bedoeld om te mislukken, omdat de meeste mensen niet begrijpen hoe straatontwerp bijdraagt aan storingen. Ze weten niet dat bredere rijstroken sneller rijden stimuleren. Ze weten niet dat een voetganger bij een snelheid van 30 km/uur kan overleven, terwijl dat bij een botsing van 60 km/uur meestal niet het geval is. Ze weten niet dat parkeren op straat soms een straat veiliger maakt en soms een straat gevaarlijker.
Stedelijke transportsystemen zijn ingewikkeld. Als je mensen een ongeïnformeerde vraag stelt, krijg je een ongeïnformeerd antwoord.
De betere aanpak is eerst onderwijs, daarna kansen. Leg uit wat Vision Zero is. Laat mensen de snelheids- en ongevalspercentagegegevens zien. Help hen te begrijpen wat wegendiëten, verhoogde oversteekplaatsen, stoeprandverbredingen, signaalveranderingen zijn en wat ze allemaal bereiken. Vraag om input over de problemen die zij ervaren:
- Mensen rijden te snel in deze straat.
- Ik wou dat mijn buurt rustiger was.
- Als ik me omdraai, kan ik niet om de hoek kijken.
- Niemand stopt zijn auto voor mij op het zebrapad.
- Voordat ik de straat kan oversteken, springt het licht op rood.
- Mijn kinderen kunnen niet gemakkelijk naar school fietsen.
- Ik moet 15 minuten lopen naar de dichtstbijzijnde bushalte.
- Als ik de bus mis, moet ik een uur wachten op de volgende.
Het is een betekenisvolle publieke betrokkenheid. Het respecteert de intelligentie van mensen en respecteert tegelijkertijd de realiteit dat het geven van prioriteit aan het menselijk leven niet ter discussie staat.
Cultuurverandering is noodzakelijk
Alleen al in de Verenigde Staten komen jaarlijks tienduizenden mensen om het leven bij verkeersongevallen. Honderdduizenden ervaren levensveranderende verwondingen. Het idee dat snel en zonder wrijving rijden een soort geboorterecht is, is verweven met onze infrastructuur, onze bestemmingsplannen, onze politiek en ons gevoel van persoonlijke vrijheid. Het veranderen van de veiligheidscultuur is moeilijk, maar het is al eerder veranderd, op andere plaatsen, en het kan hier veranderen.
We vragen de kiezers niet om de zoveel jaar de wet op de veiligheidsgordels goed te keuren. We houden geen referenda over snelheidslimieten telkens als iemand klaagt. Ingenieurs, piloten, luchtverkeersleiders en grondpersoneel hebben de luchtvaart buitengewoon veilig gemaakt, niet door het aan passagiers te vragen, maar door veiligheid als een ononderhandelbaar fundament te beschouwen en vervolgens het publiek uit te nodigen binnen dat fundament keuzes te maken.
Het is het model voor het bereiken van Vision Zero. Geen top-down afwijzing van stemmen uit de gemeenschap, maar een reorganisatie van het gesprek: veiligheid eerst, voorkeuren daarna. Betrek mensen er vroeg bij en help ze visualiseren wat mogelijk is, en als je hardop schreeuwt, bouw dan veiliger transportsystemen.
{“blockType”:mv-promo-block”,”data”:{“imageDesktopUrl”:https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeapsy-de”,”sk MobileUrl ‘https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-mobile.png’, ‘eyebrow’, ‘headline’:u003ESubu003ES voor Stedenbouw Speakeasyu003C/strongu003E”,”dek: Sluit u aan bij Andy Boenau onderzoekt ideeën die de status quo van de infrastructuur liever zou behouden OP “ctaUrl”:http://urbanismspeakeasy.com/”,”theme”:{“bg”:#f5f5f5″, “text”:#000000″, “eyebrow”:#9aa2aa”, subhed”#ffffff”, “buttonBg”0″#00000 “buttonHoverBg”:#3b3f46″,”buttonText”:#ffffff”},”imageDesktopId”:91453933,”imageMobileId”:91453932,”shareable”:false,”slug””,”wpCssClasses””}
Nieuwsbron
