EENrc Raiders is in alle opzichten een kanshebber voor game van het jaar. Elke menselijke speler komt terecht in een multiplayerwereld die overspoeld wordt door vijandelijke drones en militaire robots en is overgeleverd aan de machines – en aan elkaar. Kun je de andere overvaller vertrouwen die je hebt zien terugkeren naar de veilige ondergrondse haven van de mensheid, of zullen ze je neerschieten en alles meenemen wat je zojuist hebt verzameld? Misschien verrassend genoeg kiest de mensheid er (grotendeels) voor om samen te werken, volgens de meeste mensen met wie ik over dit spel heb gesproken.
In één recensie door GamespotMark Delaney schetst een verbluffend beeld van het potentieel van Arc Raider om oorlogsverhalen te genereren, waarbij hij de verrassend hoopvolle toon benadrukt als iets dat het boven soortgelijke multiplayer-extractieshooters verheft: “We kunnen elkaar allemaal vermoorden in Arc Raiders. Het feit dat de meesten van ons ervoor kiezen om in plaats daarvan een helpende hand te bieden, zo niet, dan is het in ieder geval een teken dat de echte wereld op zijn minst een teken zal zijn van de echte wereld. Multiplayer-game die ik ooit heb gespeeld.”
Maar, maar, maar, maar… Er schuilt een lichte ironie in Arc’s weergave van de mensheid verenigd tegen de machines. De game maakt gebruik van door AI gegenereerde tekst-naar-spraak-stemmen, getraind op echte acteurs. (De game maakt ook gebruik van machinaal leren om het gedrag en de animatie van zijn robotvijanden te verbeteren, een ander type ‘AI’ dat videogames altijd hebben gebruikt.) Gameschrijver Rick Lane vond dit zo ethisch compromitterend dat hij er niet voorbij kon kijken. “Dat Arc Raiders de golf van menselijke gezelligheid helemaal tot aan de bank berijdt en tegelijkertijd zo minachtend is voor wat ons tot sociale dieren maakt – menselijke stemmen in stukjes snijden en ze opnieuw samenstellen als een digitale Victor Frankenstein – getuigt van een gebrek aan artistieke integriteit dat ik onmogelijk kan negeren.” hij schreef voor Eurogamer.
Generatieve AI bij de ontwikkeling van videogames wordt voor veel spelers een probleem (hoewel dat onmogelijk te zeggen is). Hoe velen – noch de verontwaardiging op sociale media, noch het sentiment op het Steam-forum zijn betrouwbare voorspellers van hoe de meeste mensen zich daadwerkelijk voelen). Het irriteert veel mensen, waaronder ikzelf. Vorige week ook de nieuwe Call of Duty kwam onder vuur te liggen (sorry) voor het gebruik van zogenaamde AI-gegenereerde kunst; mensen hebben er een absolute hekel aan. Voorstanders van het gebruik van generatieve AI in games zeggen vaak dat kleinere ontwikkelaars meer kunnen doen met minder, maar Call of Duty is een franchise van meerdere miljarden dollars. Activision kan het zich meer dan veroorloven om artiesten te betalen om iets te tekenen. Gezien het succes van Arc Raider zou je hetzelfde kunnen zeggen over de AI-spraaklijnen.
Het is een existentiële vraag voor videogamewerkers – vooral artiesten, schrijvers en stemacteurs, maar ook programmeurs – die het risico lopen door deze technologie te verliezen. Velen geloven dat de bedrijfsleiders van gaming graag dure, lastige mensen zouden willen vervangen door machines die inadequaat maar functioneel werk genereren. Neem EA, dat vereist dat zijn werknemers de interne reeks AI-tools van het bedrijf gebruiken ze zijn blijkbaar erg gehaat. En dan is er nog Krafton, dat zichzelf trots uitriep tot een AI-first game-ontwikkelaar voordat het zijn Koreaanse werknemers aanbood vrijwillig ontslag.
In feite zijn de meeste mensen die zich haasten om het gebruik van generatieve AI in games te verdedigen geen gewone spelers of ontwikkelaars ter plaatse, maar de bedrijfsklasse. Epic’s Tim Sweeney – nettowaarde $5 miljard, geven of nemen – de X gaf een reeks reacties op de Arc Raiders-recensie van Eurogamer, te beginnen met het bekende, facepalm-inducerende pleidooi om in de toekomst ‘politiek’ uit videogamerecensies te houden (‘politieke meningen moeten in opiniestukken gaan. menselijke stemacteurs?”
Persoonlijk wil ik niet dat een machine voortdurend dingen genereert die hij denkt te willen horen. Ik heb liever dat personages regels uitspreken die zijn geschreven door mensen die iets te zeggen hebben, uitgevoerd door andere mensen die die betekenis begrijpen. Zoals de bekroonde videogameactrice Jane Perry het verwoordde in een interview met GamesIndustry.biz: “Zou een bot het podium betreden tijdens de Games Awards of de Baftas om een prijs voor de beste prestatie in ontvangst te nemen? Ik denk dat het meeste publiek de voorkeur geeft aan een echte menselijke prestatie, maar de creatieve drive van de tech-elite is ongelooflijk sterk, vooral als de naam van het spel is om mensen te vervangen door machines.”
In de vele jaren dat ik deze beat cover, heb ik gemerkt dat wat er in de videogamewereld gebeurt, vaak ook in de wijdere wereld gebeurt. Een paar jaar geleden was er een golf van investeringen in Web3/blockchain-aangedreven games die het idee van NFT’s kochten – digitale ‘kunstwerken’ die mensen konden bezitten en verhandelen, die allemaal gewoon ongelooflijk lelijk waren, allemaal radsche schedels en knorrende computergegenereerde apen die sigaren roken; gelukkig, die zeepbel barstte spectaculair. Toen de grote technologiewereld plotseling aansloeg het idee van de “metaverse” een paar jaar geleden waren gamebedrijven al tientallen jaren bezig met het bouwen van veel betere versies van dat idee. En Gamergate leverde een blauwdruk voor de bewapening van ontevreden jonge mannen, die het draaiboek van de Trump-campagne rechtstreeks beïnvloedde en het sjabloon vormde voor de nu alomtegenwoordige cultuuroorlogen. Dit is de reden waarom iedereen die geïnteresseerd is in de impact van AI op werk en cultuur, moet kijken naar de golven die deze technologie veroorzaakt onder ontwikkelaars en gamers. Het zou een interessante voorspelling kunnen zijn.
Wat we zien gebeuren lijkt op een bekende strijd tussen de mensen die de dingen daadwerkelijk maken en degenen die van dat werk profiteren. We zien ook dat spelers zich afvragen of ze hetzelfde geld moeten betalen voor games met machinaal gegenereerde kunst en stemmen van lagere kwaliteit. En we zien dat er nieuwe grenzen worden getrokken rond welke toepassingen van kunstmatige intelligentie cultureel en ethisch aanvaardbaar zijn en welke niet.
Wat te spelen
Van de mensen achter het verwoestende Before Your Eyes komt Welterusten universumeen spel waar je mee speelt een superintelligente baby van zes maanden met paranormale krachten. Het wordt verteld door de innerlijke monoloog van de baby: Wee Isaac vermoedt dat hij veel slimmer is dan een baby zou moeten zijn, en vindt het buitengewoon frustrerend dat hij zijn gedachten en gevoelens niet aan zijn familie kan overbrengen. Maar al snel ontwikkelt hij telekinetische vaardigheden en het vermogen om gedachten te lezen, waardoor hij ongewenste aandacht trekt. Als je een webcam hebt, kun je deze met je ogen bespelen door rond te kijken en te knipperen. Deze game heeft een emotionele klap en de plot gaat ook naar plaatsen waar ik niet was verwachten. Het maakte me ook nostalgisch naar het relatieve verleden toen mijn kinderen nog baby’s waren.
Verkrijgbaar bij: computer, Nintendo Schakelaar 2, PS5, Xbox
Geschatte speelduur: drie tot vier uur
Wat te lezen
-
Nintendo heeft de eerste afbeelding van de komende release vrijgegeven Legend of Zelda-filmmet in de hoofdrollen Bo Bragason en Benjamin Evan Ainsworth, hier afgebeeld ontspannend in een weiland. Daarin ziet Link er erg Ocarina of Time uit; Ik weet zeker dat prinses Zelda een boog vasthoudt, wat hopelijk aangeeft dat zij deel zal uitmaken van de actie in plaats van een jonkvrouw in nood.
-
De nominaties tot december Spel prijzen is uit, geleid door Ghost of Yōtei, Clair Obscur: Expedition 33 en Death Stranding 2. (The Guardian was eerder een stemsite voor de prijs, maar dit jaar niet.) Zoals we meldden vorige weekhet jaarlijkse evenement heeft onlangs zijn Future Class-programma stopgezet voor aanstormende ontwikkelaars die hebben beschreven dat ze zich als rekwisieten voelen.
-
Een groep modders heeft Sony’s beruchte geannuleerde shooter gebracht Verdrag weer tot leven – maar het bedrijf heeft de verbodshamer neergelegd en verwijderingsverzoeken uitgevaardigd voor gameplaybeelden die op YouTube zijn gedeeld. De servers zijn voorlopig nog actief.
na nieuwsbriefpromotie
Wat te klikken
Vraag blok
Lezer Jood stelt de vraag van deze week:
“Ik ben onlangs met No Man’s Sky begonnen. Het is de eerste game die ik ooit heb gespeeld en die het gevoel geeft dat dit ooit zou kunnen gebeurenword iets om in te leven – zoals Ready Player One of de nu alomtegenwoordige Japanners isekai scenario (waarin personages in een alternatieve wereld worden gezogen). Heeft er nog iemand een spel de zou kunnen wonen?”
Dit gevoel had ik toen ik twintig jaar geleden voor het eerst Oblivion speelde. Als ik de remaster speel, vind ik dit idee nu belachelijk, maar destijds dacht ik dat de game alles had wat ik nodig had: steden en heerlijk eten en boeken. Het heeft interessante mensen en antropomorfe leeuwen en hagedissen, magie en wapens en vampiers. Als ik dat kon, zou ik dat doen zou hebben gewoond Cyrodiiluit The Elder Scrolls (hierboven). Het lijkt nu klein, vergeleken met moderne open-wereldgames, maar ik denk dat als ik uren in een of ander fantasie-universum zou moeten doorbrengen in plaats van in mijn echte leven, ik geen wereld zou hebben die overweldigend groot is. Ik wil er een die geruststellend te verslaan is.
Ik kan veel virtuele plaatsen bedenken zou niet wil leven – World of Warcraft’s Azeroth is te gevaarlijk Het paddenstoelenkoninkrijk is zo kleurrijk dat het je hersenen zou beschadigen, en laat me niet beginnen over Elden Rings Landen ertussen. Hyrule is te eenzaam; bij No Man’s Sky zijn het vooral de andere spelers die het interessant maken.
Ik zal deze naar het lezerspubliek gooien: is er een videogame-universum dat je zou willen bewonen?
Heeft u een vraag voor het Vragenblok – of wilt u iets anders zeggen over de nieuwsbrief – druk dan op ‘antwoord’ of stuur ons een e-mail op pushbuttons@theguardian.com.
