De naam “Steven Spielberg” is alomtegenwoordig in de filmwereld, en het is onmogelijk voor te stellen dat iemand die fan wil zijn van films niet minstens een half dozijn van zijn films heeft gezien. Dit is de man die ons “Jaws” gaf en daarbij in wezen de zomerkaskraker uitvinden. De man die dat heeft werd in zes verschillende decennia genomineerd voor een Oscar. En nu is hij de man die maanden voorafgaand aan zijn aankomende film ‘Disclosure Day’ op South By Southwest een presentatie van een uur geeft, waarbij hij het publiek aanmoedigt om een van zijn meest onderschatte films een tweede kans te geven.
Tijdens het SXSW-panel van Spielberg, waarvoor /Film aanwezig was, gaf de geliefde regisseur toe: “Ik ben altijd bang dat als ik te veel terugkijk, ik niet meer vooruitkijk, en dus heb ik de neiging om gewoon door te gaan.” Maar met een werk als het zijne is het onmogelijk om niet na te denken over wat eraan voorafging. Moderator Sean Fennessey van de podcast The Big Picture vroeg Spielberg welke van zijn films volgens hem het meest onderschat werd, en de legendarische filmmaker citeerde een vergeten fantasiefilm uit de jaren tachtig die de meeste critici hebben genoemd als een van zijn ergste.
“Eén film die ik graag maakte en waarvan ik het verhaal geweldig vond, was een remake van een film van Victor Fleming uit 1943 genaamd ‘A Guy Named Joe’ (…) en ik maakte hem samen met Richard Dreyfuss, Holly Hunter en John Goodman”, zei hij. De film in kwestie heet “Always” en op het moment dat hij de titel uitsprak, begon het publiek te klappen. Spielberg bedankte hen door op te merken: “Ik hou van de film, echt waar.” Na het decennium volledig te hebben gedomineerd, verscheen “Always” eind 1989 in de bioscoop, samen met Roger Ebert noemde de film “Spielbergs zwakste film sinds ‘1941.” Maar is ‘Altijd’ nog een kans waard?
Altijd een fascinerende afwijking van het gebruikelijke tarief van Spielberg
Steven Spielberg sprak tijdens het SXSW-panel zijn diepe affiniteit uit met ‘A Guy Named Joe’ en bekende dat het een van de films was die hij in zijn jongere jaren aan vriendinnen liet zien, samen met ‘Two For the Road’ van Stanley Donen.
In de bijgewerkte hervertelling speelt Richard Dreyfuss de rol van Pete Sandich, een eigenwijze brandweerpiloot wiens gewoonte om op zijn geluk te rijden zijn vriendin Dorinda (Holly Hunter) en beste vriend Al (John Goodman) zorgen baart. Nadat Pete omkomt bij een bosbrand nadat hij Al heeft gered, ontmoet hij een geestgids in het hiernamaals genaamd Hap (Audrey Hepburn in haar laatste filmrol), die hem terug naar de aarde stuurt om als beschermengel te dienen voor een studentpiloot genaamd Ted (Brad Johnson). Tot haar schrik is Ted ook de man op wie Dorinda verliefd begint te worden na het overlijden van Pete.
De meesten zouden het noemen “A Guy Named Joe” als de betere versie van de twee verhalen, maar er is iets vreemd charmants aan de onhandige herinterpretatie van Spielberg. Helaas ben ik het ermee eens dat dit een van de zwakste films van de regisseur is, maar zelfs de slechtste Spielberg-film is vele malen beter dan de allerbeste van de meeste regisseurs. ‘Always’ is absoluut in de running voor een van Spielbergs meest gevoelige en sentimentele films, en alle acteurs leveren fantastische prestaties, ook al geeft het script hen niet zoveel speelruimte als Spencer Tracy en Irene Dunne kregen in ‘A Guy Named Joe’.
Voor Spielberg-componisten en fans van zoetsappige liefdesverhalen is ‘Always’ zeker het kijken waard, maar doe je best om alle vooropgezette ideeën over wat ‘een Steven Spielberg-film’ definieert achter je te laten en zijn liefde voor dit verhaal in de kijker te zien.
