Door Jennifer Asencio
| Uitgegeven
De wereld verloor onlangs de komische actrice Catherine O’Hara, bekend van klassiekers als Keversap, Alleen thuisen de serie Schitts Kreek. Ze is eindeloos mememed en geïmiteerd, en haar werk wordt voortdurend door fans overal gezien. In de Canadese tekenfilm uit 1983 Rock-n-ruleze verschijnt onverwachts als een ongewoon personage op een plek waar niemand haar verwachtte te vinden.
Rock-n-rule speelt zich af in een post-apocalyptische toekomst die nu wordt bevolkt door intelligente antropomorfen en gruwelen die zijn gemuteerd uit de overblijfselen van een nucleaire oorlog in het verre verleden. Een rockband onder leiding van Omar streeft naar bekendheid in Ohmtown, maar wanneer Omar tijdens hun grote show door zijn vriendin Angel op het podium wordt gezet, ontstaat er verdeeldheid tussen de twee.
Angel heeft echter de aandacht getrokken van de sinistere superster Mok, wiens snode plan om een oudere demon groot te brengen een heel bijzondere zangstem vereist. Wanneer Mok Angel ontvoert om zijn demon groot te brengen, gaan Omar en zijn bandleden Izzy en Stretch naar Nuke York City om haar te redden en de strijd aan te gaan met de rockster op zijn eigen terrein: het podium.
Ik ben een grote fan van deze film sinds ik hem eind jaren tachtig zag, en het was me nooit opgevallen dat Catherine O’Hara Izzy’s tante Edith speelt, een grijze Nuke Yorker die een tattooshop runt en de band helpt terwijl ze in de stad zijn. Het beschikt over een scala aan stemmen van beroemdheden en muzikale optredens, waaronder Cheap Trick en Debbie Harry als de band van Omar en Angel, Lou Reed en Izzy Pop als Mok; het dialoogstemtalent is iets minder bekend, maar sterren Paul LeMat, Susan Roman en Don Francks.
Het verhaal is een leuke rock-‘n-roll-ravotten over de opkomst en ondergang van het sterrendom. De soundtrack brengt absoluut de magie en majesteit van de muziek tot uiting, zelfs als deze niet opzettelijk voor occulte doeleinden wordt gebruikt. Debbie Harry presteert absoluut met haar optreden en het is gemakkelijk te begrijpen waarom het de aandacht van Mok zou trekken. De fantastische mix van magie en technologie die Mok gebruikt voor zijn tovenarij prikkelt de verbeelding op een manier die een meer traditioneel verhaal over een demonische oproep niet doet.
De aanhoudende uitstraling van een nucleaire oorlog wordt in de hele film voortdurend benadrukt, van de namen van de locaties tot de smogige en desolate omgeving waarin de personages zich bevinden. Op gemuteerde wezens die uit afval zijn voortgekomen, wordt door de reguliere samenleving neergekeken, zoals blijkt uit de waarschuwingen en veiligheidsmaatregelen op de locaties die tijdens de film worden bezocht. In dit opzicht is de film erg gedateerd, aangezien het begin van de jaren tachtig een tijd was waarin de angst voor een kernoorlog zo groot was dat we ‘civiele verdedigingsoefeningen’ tegen bommen hielden in plaats van de huidige ‘actieve schietoefeningen’.
De film zag ook weerstand van Rolling Stones-superster Mick Jagger. Oorspronkelijk heette Mok “Mok Swagger”, maar Mok werd aangetrokken om eruit te zien als de paraderende zanger met een vleugje mede-muzikale medewerker David Bowie erin gegooid. Mok wordt afgeschilderd als narcistisch en vol van zijn eigen sterrendom, een portret dat Jagger niet leek te waarderen, zelfs niet fictief. Hij slaagde erin de achternaam van het personage te laten verwijderen, maar verder, zoals hij zelf in de film zingt: “Mijn naam is Mok / Hartelijk dank.”
Rock-n-rule mag dan een terugkeer zijn naar een sociaal trauma uit het verleden, maar het is nog steeds een horloge dat de moeite waard is om vandaag de dag te bekijken, en ik kijk er elke keer naar als ik het vind omdat het gewoon zo grappig is. Het is brutaal, met slapstick-komedie en een tot nadenken stemmend uitgangspunt, en vooral: geweldige muziek die ervoor zorgt dat je terug blijft komen om het opnieuw te horen.
Bekijk dit geheime juweeltje van Catherine O’Hara eens, streamen gratis op Tubi.
