Mijn bureau is een ramp. Koud brouwsel van vanochtend, nu op kamertemperatuur. Een stapel ongeopende post die zich sinds de vakantie heeft opgestapeld. Buiten mijn raam: regen. Niet het romantische soort. Deze regenbui is meer Mary J. Blige en Ja Rule dan Ziel voor echt. Als ik inlog op mijn eerste videogesprek van de dag, zie ik dezelfde somberheid in de achtergronden van alle anderen.
Nou ja, iedereen behalve Sam.
In tegenstelling tot de meeste mensen in de in Seattle gevestigde organisatie, is Sam, een contentstrateeg, dat wel geweest op afstand werken uit Mexico in de afgelopen vier maanden. Zijn Zoom-achtergrond ziet er bijna virtueel uit. Door de schittering van de zon op zijn voorhoofd lijken vragen over het weer retorisch. Zijn kamerhoge ramen – met wuivende palmbomen aan de andere kant – schreeuwen: ‘Ik leef mijn beste leven met 28.000 pesos per maand.’
Tijdens een recent telefoontje, toen Sam terloops vertelde dat hij ging lunchen in een restaurant aan het strand, voelde ik het. Het lelijke kleine wapen van jaloezie.
Mase en 112 hebben er één grappig liedje over jaloerse mannen. Ik kon me nooit verhouden… tot voor kort. De telewerken revolutie heeft mijn emotionele grenzen op de proef gesteld. Zoomvergaderingen houden vanuit Zanzibar. E-mails verzenden vanuit Barcelona. Slack-berichten verzonden door het zwembad. De digitale nomadenlevensstijl heeft ons verkocht een fantasie: Waarom zou je je ellendig voelen in Maryland als je net zo goed in Marokko zou kunnen werken?
Afgelopen maand was Sam met zijn tropische achtergrond een dagje afwezig. De volgende dag was hij ook offline. Zijn Slack-status luidde ‘reizen’. Iedereen die belde, wist wat er aan de hand was.
Nadat de Mexicaanse autoriteiten in februari een grote kartelleider hadden vermoord – naar verluidt met hulp van de VS – braken er in delen van Jalisco gewelddadige vergeldingsacties uit die leidden tot wegversperringen, brandende voertuigen en waarschuwingen aan Amerikanen in Puerto Vallarta om binnen te blijven. Sam was in Mexico City, zo’n 800 kilometer verderop, maar hij besloot geen enkel risico te nemen en zich te laten gaan. Het blijkt dat ‘overal werken’ anders aanslaat als ‘overal’ onder een reisgids staat.
Ik begreep de aantrekkingskracht die hem in de eerste plaats over de staatsgrenzen heen bracht. Eens draaide ik mijn bureaubol om en dacht na over mijn eigen expatavontuur.
Ik was vele jaren geleden in Dubai geweest en vond het geweldig: de energie, de extravagantie, het kunstmatige eiland. Toen ik thuiskwam, begon ik me een versie van mijn leven voor te stellen met beter weer en een betere skyline. Ik heb wat vluchtig onderzoek gedaan naar verhuizen daarheen. Buurten bekeken. De cijfers gekraakt. Toen nam ik hier een kantoorbaan en het idee verdween als shisha-rook in de lucht.
De oude fantasie kwam onlangs weer in mijn gedachten De VS vielen Iran aannaad reageerde met raket- en drone-aanvallen overal in het Midden-Oosten. Luchthavens in Doha, Abu Dhabi en Dubai – belangrijke reisknooppunten voor iedereen, inclusief thuiswerkers – hebben te maken gehad met sluitingen en vertragingen te midden van regionale instabiliteit. Ik kom steeds verhalen tegen over Amerikanen die daar vastzitten en voortdurend de website van het ministerie van Buitenlandse Zaken vernieuwen in een poging erachter te komen of ze op de een of andere manier moeten ontsnappen.
Ik ken zwarte mensen die de Verenigde Staten volledig hebben verlaten – moe van de politiek, de anti-zwartheid, alledaagse micro-agressies. Ze zochten naar bestemmingen waar ze gemakkelijker konden ademen. Accra. Lissabon. Bangkok. Het digitale nomadenleven bood een ontsnapping aan de onderdrukking van Uncle Sam.
Maar het punt is: het Amerikaanse buitenlandse beleid heeft een groot bereik. Wanneer de VS luchtaanvallen beginnen te lanceren, maakt het niet uit of je in Atlanta of Abu Dhabi bent; je bent nog steeds Amerikaans. En plotseling voelt het kleine blauwe boekje minder als een gouden kaartje.
Het is duidelijk dat niet alle plaatsen onveilig zijn. Ik zou nooit iemand ontmoedigen om de digitale nomadendroom na te jagen. Als je de mogelijkheid en de middelen hebt, doe het dan. Zie de wereld. Voer uw telefonische vergaderingen vanuit Costa Rica. Het enige wat ik wil zeggen is dat de huidige gebeurtenissen mij een ander perspectief hebben laten zien. Het laatste nieuws deed me beseffen hoe snel het paradijs kan veranderen in het verwoed zoeken op Skyscanner naar een vlucht naar letterlijk ergens anders.
Sam is sindsdien opnieuw verschenen tijdens onze teamoproep. Hij is nu in Londen en logeert bij een vriend totdat hij zijn volgende stap bedenkt. Zijn Zoom-achtergrond was de eerste dag grijs. Bewolkt. Het leek veel op de mijne.
“Hoe is het weer daar?” vroeg iemand.
‘Regen,’ zei Sam. “Maar ik heb er een goed gevoel bij.”
Misschien heb ik veel op Sam geprojecteerd. Misschien is hij gewoon iemand met goede wifi, een geweldig uitzicht, een gescheurd paspoort en kwartaaldoelen zoals de mijne. Maar in mijn hoofd was hij het schoolvoorbeeld van de digitale nomadenervaring.
Ik keek uit mijn raam naar de bekende stortbui en besefte iets: ik sta nog steeds open voor werken vanuit het buitenland.
Ik romantiseer gewoon niet langer de mensen die dat al doen.
