Door Chris Snellgrove
| Uitgegeven
Starfleet Academie had een bevredigende finale van seizoen 1, maar terwijl ik keek, bleef ik mezelf een directe vraag stellen: “Waarom vind ik dit zo leuk?” Natuurlijk was de aflevering vrij van veel dingen die ik haatte uit eerdere verhalen, inclusief het vulgaire jargon en de onbenullige humor van eerdere afleveringen. Het concentreerde zich ook op drama en karakterisering in plaats van op vreselijke komedie, wat een grote verbetering is ten opzichte van de eerste helft van het seizoen. Toch kon ik het gevoel niet van me afschudden dat iets anders deze aflevering oneindig veel beter maakte dan het meeste van wat er eerder was gebeurd.
Toen drong het tot me door: het waren de personages. Of, preciezer gezegd, het gebrek aan personages: dankzij het uitgangspunt van de seizoensfinale worden verschillende personages volledig buiten de aflevering gelaten, en worden andere personages die wel verschijnen buitenspel gezet om zich op een paar belangrijke verhaallijnen te concentreren. Het resultaat was dat deze aflevering (“Rubincon”) een lichtend voorbeeld is van wat dit is nieuwe StarTrek waartoe de serie in staat is. Maar het is ook het bewijs van een simpel feit: Starfleet Academie haar manier er zijn te veel personages en er moeten er een paar losgelaten worden om een succesvolle show te zijn.
Een serieus overvolle cast
Starfleet Academie heeft op zijn zachtst gezegd een enorme cast van personages. Er zijn 11 hoofdpersonen die in bijna elke aflevering prominent aanwezig zijn. Ter vergelijking: Star Trek: De volgende generatie begon met negen hoofdpersonages, maar inclusief Tasha Yar, die halverwege seizoen 1 stierf Wil Wheatondie na seizoen 4 vertrok. Dit betekent dat TNG voor iets minder dan de helft van zijn iconische serie zeven hoofdpersonages had, waardoor afleveringen zich gemakkelijk op de hele cast konden concentreren.
Als je het je afvraagt, Star Trek: de originele serie had slechts acht hoofdpersonen. Diepe ruimte negen had negen hoofdpersonen en er komen er steeds meer Worfdie deelnamen aan seizoen 4. Reiziger bleef ook bij negen hoofdpersonages, die uiteindelijk Kes vervingen Zeven van de negen. Over 11 hoofdpersonen, Starfleet Academie is duidelijk druk volgens de normen van de franchise, en het beperkte aantal afleveringen per seizoen zorgt ervoor dat we niet iedereen leren kennen.
Tijd is het vuur waarin we allemaal stromen
Star Trek: ontdekking begon wat een nogal deprimerende trend zou worden met NuTrek-shows: een beperkt aantal afleveringen per seizoen. Terwijl de zogenaamde Gouden Eeuw van Star Trek 26 afleveringen per seizoen had, waren shows zoals Starfleet Academie krijg slechts 10 afleveringen per seizoen. Dit betekent dat zelfs als SFA vier volledige seizoenen krijgt (een doel dat steeds moeilijker te bereiken lijkt), het uiteindelijk minder afleveringen zal hebben dan Reiziger kwam in slechts twee seizoenen!
Het is belangrijk omdat elk seizoen Starfleet Academie krijgt slechts 10 afleveringen om de 11 hoofdpersonages te ontwikkelen. Er is gewoon niet genoeg tijd om het te doen, en sommige personages trekken echt aan het kortste eind. Genesis is bijvoorbeeld de enige cadet die geen solo-aflevering aan haar krijgt opgedragen; het dichtstbij komt een zijverhaal met Caleb, waarin we leren dat haar duistere geheim is dat haar voormalige instructeurs dachten dat ze nooit een goede kapitein zou worden.
In de finale van seizoen 1 zit ze in de stoel van de kapitein, maar op onverklaarbare wijze mag ze niets opmerkelijks doen terwijl ze het bevel voert, behalve aankondigen dat ze moet plassen. Helaas benadrukt dit gebrek aan resolutie in haar verhaal een groot probleem met Genesis: omdat ze ook een zeer gedreven Type A Hogepriesteres is, wordt ze vaak geschreven als ‘Darem met borsten’. Maar Darem kreeg zijn eigen aflevering, een romantisch subplot en een reeks met speciale effecten waarin hij het schip redde; Ter vergelijking: Genesis kreeg absoluut niets, waardoor haar personage zich vreemd overbodig voelde.
Hoofdpersonagesyndroom
Gezien het beperkte aantal afleveringen en het buitensporige aantal leads is het ook bizar hoeveel schermtijd Starfleet Academie gereserveerd voor ondersteunende karakters. We kregen hele afleveringen die zich concentreerden op verhalen met het War College en zijn ijzige kanselier, om ze in de laatste twee afleveringen allemaal uit het verhaal te laten verdwijnen. We krijgen ook veel schermtijd gewijd aan rare stripfiguren, waaronder Tarima’s bètabroer en de enige cadet die haar communicatiebadge heeft ingeslikt.
Daarbij komt nog het feit dat Caleb Mir onmiskenbaar de hoofdpersoon is van het eerste seizoen van Starfleet Academy. Dit is op zichzelf geen slechte zaak: Caleb heeft bewezen een zeer meeslepend personage te zijn, en acteur Sandro Rosta heeft charisma en een magnetische aanwezigheid op het scherm als leidende man. Maar elk moment dat wordt besteed aan het ontwikkelen van Caleb is een moment dat niet wordt besteed aan het ontwikkelen van iemand anders. Dit gaat ten koste van de show, maar de Caleb-focus in de seizoensfinale “Rubicon” onthulde de gemakkelijkste manier om te verbeteren Starfleet Academie: namelijk Doorslaggevend moet deze uitwerping uitdunnen!
Minder is meer
De Starfleet Academie De finale van seizoen 1, ‘Rubincon’, had om één simpele reden een verminderd aantal personages: in de vorige aflevering zaten de meeste kleine en enkele hoofdpersonages vast in de Federatie-ruimte, terwijl superschurk Nus Braka iedereen daar opsloot met futuristische mijnen. Lura Thok (half Klingon, half Jem’hadar) zat thuis vast, net als admiraal Vance. Op dezelfde manier zaten bondskanselier Kelrec en de rest van zijn War College-team vast in de Fed-kamer.
Hierdoor bleven we over met een gestroomlijnde ploeg cadetten, en de show was ook niet bang om er een paar naast elkaar te plaatsen: zoals eerder vermeld, krijgt de arme Genesis niet veel meer dan er mooi uitzien en in de stoel van de kapitein zitten. Ondertussen krijgt Darem nog minder gedaan. Maar het resultaat is dat alle anderen een bril krijgen: bondskanselier Åke mag de eer van de Federatie op dramatische wijze verdedigen tijdens een showproces, de dokter redt het schip en Kraag redt de dokter. Caleb komt zijn biologische moeder en zijn draagmoeder te hulp, terwijl hij tegelijkertijd zijn relatie met Tarima verstevigt, die hun nieuwe band gebruikt om de slechteriken te helpen vinden en uiteindelijk de boel te redden.
Dat was alles wat nodig was Starfleet Academie schitteren: door minder karakterfocus te geven, werd het gemakkelijker om alle anderen te ontwikkelen en tegelijkertijd een strakke en meeslepende aflevering van Star Trek af te leveren. Deze nieuwe spin-off heeft al zijn tweede seizoen achter de rug en superfans duimen dat dit niet de laatste reis zal zijn voor deze dappere cadetten. Maar om deze futuristische show te laten overleven, zal het een voorbeeld uit het verleden moeten nemen. Namelijk een aantal van deze hoofdpersonen laten vallen, anderen af en toe aan de zijlijn zetten en wat dan ook doen De volgende generatie heeft het altijd zo goed gedaan: focussen op slechts één of twee personages per aflevering, waardoor iedereen uiteindelijk de kans krijgt om te schitteren.
