Een vrouw kruipt de steile dijk af, met een baby in haar armen.
Een man strekt een hand uit naar een ander wiens stappen sneller gaan. De sirenes beginnen te loeien, een waarschuwing dat binnenkomende raketten slechts enkele minuten verwijderd zijn.
We worden allemaal net gestopt naast een drukke snelweg aan de rand van Tel Aviv.
De gebruikelijke regels voor het naar een bunker gaan zijn niet meer van toepassing: het enige wat we kunnen doen is een greppel vinden.
Het is het levenspatroon Israël op dit moment gaan er nog steeds dag en nacht alarmen af in het hele land.
Na de ontruiming realiseren we ons dat raketten wijken op een paar kilometer afstand van ons hebben getroffen.
We gaan naar een bebouwde kom waar brandweerlieden de vlammen van uitgebrande auto’s aan het blussen zijn. Buurtbewoners zijn aan verwondingen ontsnapt.
Het is nogal een chaotisch tafereel als we aankomen terwijl soldaten het gebied afsluiten en mensen waarschuwen terug te gaan.
Een 21-jarige vrouw genaamd Keshet vertelt ons een deel van een Iraanse clusterbom die vlak bij haar huis is geland.
Een deel van een bomcluster landde vlakbij het huis van Keshet
“Er was een hausse”, zegt ze. “We renden naar buiten en zagen de brand. Het leek op een aardbeving, het was heel eng.”
Er is niet veel zelfgenoegzaamheid. De oorlog is zijn derde week ingegaan en de mensen hebben vertrouwen in de Israëlische verdedigingssystemen om raketten te onderscheppen.
Sommigen komen er doorheen en er is een heel reëel gevaar dat je uit de lucht valt na een afluistering.
Schade aan een gebouw in Israël
De Israëlische verdedigingsraketten komen in botsing met de binnenkomende raketten Iran of Hezbollah – en het puin kan absoluut overal terechtkomen.
Lees meer:
Rouwenden in Libanon tarten het Israëlische evacuatiebevel
Hoe Groot-Brittannië kan proberen de Straat van Hormuz open te houden
Kobi Hassonah is boos. Hij woont naast een opslagcontainer die door een brand is verwoest toen er puin van een onderschepte raket viel.
Als we hem spreken, hangt er nog steeds een scherpe rooklucht.
“Weten zij (de Iraniërs) wel waar ze op mikken?” zegt hij. ‘Ze zijn alleen maar aan het schieten. Het landde vlak naast mijn huis. Zeker.’
Maar dat idee – dat niemand de ongelukkige wil zijn – drijft mensen grotendeels nog steeds naar opvangcentra. Beveilig ruimtes onder hun huis of ondergronds. Niet iedereen heeft een veilige kamer in huis.
In een ondergrondse parkeergarage ontmoeten we de 46-jarige Alex Proskurov uit de stad Rishon LeZion, net ten zuiden van Tel Aviv.
“Het maakt ons niet uit om maandenlang in een schuilkelder te zitten”, zegt hij uitdagend. ‘Zolang we de klus voor eens en voor altijd afmaken.’
Alex Proskurov in een ondergrondse parkeergarage. Afbeelding: Sky News
Zijn advies: “Wees geen held, dan komt alles goed.”
Iran veroorzaakt geen zware verliezen in Israël – in tegenstelling tot de Israëlische bommen die op Iran en Libanon zijn gevallen.
Maar het is met succes bezig met psychologische oorlogsvoering.
