Voor een plek die vaak wordt omschreven als een stedelijk raster, heeft Naarm een intieme relatie met de natuurlijke wereld. Is een voorraadhuis compleet zonder monstera? Zijn verjaardagen echt als ze niet in Edinburgh of Carlton Gardens worden gevierd? Moet ik na het behalen van 30 de club ruilen voor Dandenong Ranges? Moet ik beginnen met klimmen?!
Afgezien van de grappen, hebben we het geluk dat we in een stad leven waar de natuur elke dag voedt, en nog belangrijker, dat we kunnen bestaan/wonen/werken/creëren op land waar de First Nations-mensen al tienduizenden jaren een diepe en voortdurende verbinding met Country onderhouden. Overal om ons heen is schoonheid en er is eindeloze inspiratie om daaruit te putten.
Als je een minuut pauzeert, zie je het overal, vooral door een designlens. De randen van eucalyptusschors, de geometrieën van schelpformaties, met mos bedekte bomen, inheemse graslanden en de verborgen netwerken van ondergrondse schimmels. Deze landschappen produceren organische maar toch abstracte patronen – natuurlijke systemen die op stille wijze vormgeven aan de manier waarop we de wereld om ons heen zien en ontwerpen.
Combineer deze verbinding met de natuur met een op design gerichte stad vol creatieven en de heropleving van de Y2K-esthetiek van eind jaren negentig tot begin jaren 2000, en je krijgt geabstraheerde organische aard – een beschrijving die ik verzin, want hoe zou je het anders zeggen?
Het voelt alsof we afstand nemen van chromen futuristische graphics terwijl we nog steeds vasthouden aan hun structurele logica. De supergepolijste metalen oppervlakken smelten samen tot organische vormen, vloeiend, vol onvolkomenheden, als een echt organisme. Het is een botsing van stijlen: futuristisch en toch natuurlijk, digitaal en toch tastbaar.
